dinsdag 27 februari 2007
Drukke tijden voor Herman Brusselmans
De verfilming van Ex-drummer is nog maar amper in de Belgische bioscoopzalen of daar is Muggepuut al, zijn nieuwste roman. Als klap op de vuurpijl wordt Vlaanderens grootste literaire woelwater binnenkort vijftig jaar oud. Geen beter moment om met de immer kritische schrijver te zwansen over waar hij van houdt én van gruwt.
 Mist Brusselmans de drank?
“Ik heb geen goesting meer om zat te zijn. Mijn sociaal leven is ook helemaal anders. In de periode van de Caruso – mijn stamcafé ten tijde van Het Huis Van Wantrouwen – zwermden de wijven in bosjes rond iedereen die een beetje bekendheid genoot. En heel erg beroemd hoefde je niet te zijn, zelfs de bassist van de Skyblasters had twintig chicks rond hem hangen. Het was een plezante tijd: ik goot me vol met whisky en had een enorm grote muil aan de toog. Maar dat is nu voorbij: ik vind niet dat je als 50-jarige een leven moet hebben van iemand van 28.”
Heeft Brusselmans iets tegen hippe oudjes?
“Neem Herman Brood. Toen hij er op zijn 25ste goed uitzag en goede muziek maakte, was er niks aan de hand. Toen mocht hij van mij de grote drugsgod zijn. Maar hij wist van geen ophouden, hij bleef maar speed nemen, zelfs na zijn carrière. En hoe is hij geëindigd? Als een zielig wrak die zijn kringspieren niet meer kon ophouden, constant in zijn broek scheet en uiteindelijk uit pure miserie van een hotel is gesprongen. Als ik die bende bejaarden van de Rolling Stones bezig zie, word ik ook al mottig. Een net aan keelkanker geopereerde 65-jarige Charlie Watts die nog drumt, Mick Jagger die last heeft met zijn kleinkinderen: waar zijn we mee bezig?”
Neemt Brusselmans een risico?
“Ik schrijf niet wat mijn lezers verwachten. Ze moeten dat er nu eenmaal van mij bijnemen. Maar ik ontken niet dat ik met Muggepuut inderdaad een risico neem. Een deel van mijn lezers kan afhaken omdat ze vinden dat ik te ver ga of dat ze liever autobiografische boeken van me lezen. Maar zoiets kan je echt niet inschatten. Trouwens, de angst om minder boeken te verkopen, ben ik kwijt. Als er nu 10.000 exemplaren van mijn boek de deur uitgaan, ben ik tevreden.
Wordt Brusselmans soft?
“Het interesseert me niet meer om uit te halen. Als je vroeger mijn mening vroeg over Bart Kaëll, zou ik hem aan het kruis genageld hebben. Nu zeg ik: ‘Goed, die jongen verkoopt honderdduizend cd’s aan oude moederkes, die mag er best zijn’. Soms kan ik me wel nog eens lastig maken. Als ik zie dat Koen Wauters weer voor de honderdduizendste keer in de gazet staat omdat hij in Parijs-Dakar zijn vrouw en kind gaat missen, dan denk ik: ‘Fuck off Koen Wauters!’ Maar voor de rest mag hij er best zijn.”
(bron: Pmagazine.com)
|
