donderdag 15 februari 2007
Streekbus zonder eindhalte
 Op je zeventiende beginnen aan een boek dat ook daadwerkelijk wordt uitgegeven. En dan niet maanden hoeven te leuren met je manuscript, maar zonder nog maar één woord op papier gevraagd worden om een roman te schrijven. Daar kunnen veel schrijvertjes in spé alleen maar van dromen, maar het overkwam de inmiddels 19-jarige Spunk-columniste Wiegertje Postma.
 Postma gaf in eerste instantie aan zelf niet te weten waar haar boek over moest gaan. Gezien haar verleden als dorpsmeisje van de Veluwe die dagelijks met de bus heen en weer naar haar middelbare school pendelde, kreeg Wiegertje binnen de Spunk-redactie de stempel: autoriteit op het gebied van het openbaar vervoer. Dus waarom geen boek schrijven over een onderwerp waar je deskundigheid ligt? Met dat idee begon de Spunk-debutante aan de streekbusroman Vijf strippen. Wat ook meteen de eerste streekbusroman van Nederland is.
Het boek laat je meereizen in de bus van 07.17 uur vanuit verschillende personages die elke dag hetzelfde traject afleggen. Het is een leuk gegeven, omdat iedereen die wel eens met de bus, trein, tram of metro reist het gevoel kent naast iemand te zitten waarvan je afvraagt wie het is en wat hij/zij doet. Dat je van binnen bidt dat die ene irritante jongen die naast je plaats neemt het ook niet nog eens waagt om een gesprek te gaan beginnen. Of dat je dat kind die de boel bij elkaar krijst wel wat kan doen. En wanneer je dag in dag uit met deze mensen op een paar vierkante meters zit, wordt dat gevoel alleen maar sterker. Meer...
|
