Plotseling was ik het zat, gooide mijn kont tegen de krib en ben er per direct mee gekapt. Met het veranderen van namen van karakters uit mijn onderhanden zijnde roman. Ik verhaal over Nederlandse mensen. Sommige hebben wat vreemde karaktertrekken, zoals 99 procent van de Nederlandse mensen. Die ene procent zonder vreemde karaktertrekken is te saai om over naar huis te schrijven. Dus de vreemde personages krijgen vanaf nu een door mij aangewezen naam en niemand brengt me daar meer vanaf, zelfs de personages zelf niet.

Mijn lief is mijn klankbord. Niet dat ik het geheim van de verrassende verhaallijn al prijsgeef aan haar, maar af en toe gun ik haar een kijkje in mijn keuken. En dan komt ze met opmerkingen, voornamelijk over de namen. Zo heb ik de naam van Ilse met de grote tieten al moeten veranderen in... Dat houd ik nog effe voor me, maar ook die naam riep bij haar associaties op met een mevrouw met een totaal ander karakter dan die slet uit mijn boek.
'Verzin dan een naam die niemand kent!'
Wat moet ik dan? Een slet beschrijven die Prisbolla heet? Met een broer genaamd Bluts? Allebei kinderen van vader Plork? Ik ben niet met een sprookje bezig, hoor! Al is het verhaal wel compleet uit mijn dikke duim gezogen.

Ik stop er dus mee. De huidige namen blijven staan. En als mensen daar moeite mee hebben, hebben ze vette pech. Alsof het voor mij zo leuk is dat de helft van een eeneiig homofiel modeontwerperduo 'Viktor' heet. Alsof ik dáár vrolijk van word. Daar heb ik heel mijn leven last van. Met als psychologisch gevolg dat ik ooit een boek zal moeten schrijven waarin de held 'Victor' heet, een knappe man met een gespierd lichaam, uiterst intelligent, aan iedere vrouw tien vingers, sex in overvloed, geld als water, enzovoort en etcetera. Hmm... Ik begin vast aan een nieuw manuscript...