woensdag 21 maart 2007
Herman Brusselmans:
'Ik ben geen echte grote'
 Zijn hoofdpersonen zijn geen lachebekjes. Toch valt in de boeken van Herman Brusselmans (1957) veel te lachen. Ook in Muggepuut, zijn jongste, 38ste (!)roman. 'Mijn hoofdfiguren zijn schlemielen ja, maar dat ben ik zelf ook.'
Herman Brusselmans is een humoristische schrijver. 'Ja, ik waag me wel eens aan een grap,' zegt hij met gevoel voor understatement. 'Muggepuut is echt bedoeld als grappig boek. Je bent ervoor of tegen, je kunt er mee lachen of niet. Er zijn ook niet veel schrijvers die grossieren in humor en grappen.'
'En dan nog, wat is humor?' zegt de bijna vijftigjarige schrijver met een verwijzing naar het thema van de Boekenweek. 'Mijn vrouw koopt wel eens een boek voor me. Leest ze op de achterflap iets over humor. Maar ik lees niks hilarisch, hooguit een licht-ironische toets, zoals bij Arnon Grunberg. In zijn werk komt ook wel eens een grap langs of een humorachtig fragment. Maar je kunt toch niet zeggen dat hij een grappige schrijver is?' Lees verder...
 Het Belgische tijdschrift Pmagazine had recent ook een gesprek met Brusselmans.
Fragment uit Muggepuut: Het was altijd zijn moeder die belde, nooit z’n vader. Dat was een zwijgzame man. Hij wist niet wat te zeggen, ook niet als je hem ernaar vroeg. Veel meningen had hij niet, over allerlei onderwerpen. Het enige waar hij bij nader inzien iets over afwist was de Tweede Wereldoorlog. Hij kon je exact vertellen hoe Hitler aan zijn einde was gekomen. Maar uit zichzelf begon hij er niet over. Over de Tweede Wereldoorlog wist Danny’s moeder dan weer weinig. De voornaam van Hitler ontglipte haar steeds. “Het ligt op het puntje van mijn tong,” zei ze dan, “maar meer kan ik er niet over kwijt.” Wat de Tweede Wereldoorlog betrof had Danny iets van z’n beide ouders: hij wist er niet veel van, maar ook niet weinig. Brusselmans is volgens velen: hardop lachen om flauwiteiten, spitsvondigheden en oneliners, genieten van prachtig geschreven passages en malle wijsheden. Het plot is ondergeschikt, vaak zelfs afwezig: in Muggepuut gaat het om een serie van opeenvolgende gebeurtenissen die haar oorsprong vindt in een door een krant geregeld etentje met enkele fans.
|
