woensdag 28 maart 2007
Mariska Reijmerink: ’Ik ben een twijfelaar’
 Mariska Reijmerink is meer dan levenspartner en muze van cabaretier Vincent Bijlo. Ze treedt op, zingt en schrijft. Sinds kort ligt de eigen-beheer novelle Boventonen in de (online) winkel. ,,Zonder Vincent was het boek er niet geweest.
Vier jaar geleden lag Mariska Reijmerinks debuut al klaar. Een novelle over een jonge vrouw die met haar zangkoor een week naar Engeland gaat. Tussen het zingen door wordt de hoofdpersoon aan het denken gezet. Over wat ze wil met haar leven, over liefde en trouw, over haar grote verdriet.
Is het boek ook interessant als je niet in een koor zingt?
,,De reacties waren positief, ook van mensen die niet zingen. Oh, gaat dat zo, zeiden ze. Je krijgt inzicht in hoe zo’n koor, metafoor voor de samenleving, werkt.’’
Waarom heeft het boek zo lang op de plank gelegen?
,,Ik was onzeker en bang iets slechts te leveren. Het gaat over een kwetsbare vrouw en het komt dicht bij mezelf. Dat maakt publiceren lastiger. En je moet tegen kritiek kunnen. Vier jaar geleden was ik er nog niet klaar voor, nu wel.’’
Waarom geen roman?
,,Dit is het beste wat ik op dit moment kan. En mijn volgende boek wordt weer een novelle. Ik wil met een paar woorden een wereld schetsen en niet alles invullen. De lezer moet aan het werk.’’
Wat was Vincents aandeel?
,,Hij heeft taal- en spelfouten eruit gehaald, maar van de verhaallijn moest hij afblijven. Het boek was af. Hij vond het trouwens mooi.’’
Twintig jaar geleden liep ze de toen nog onbekende Bijlo tegen het lange lijf. Wekelijks las ze zijn eveneens blinde broer Marcel voor z’n studie voor uit een boek waarvan nog geen braille- of luisterversie bestond. De gebroeders Bijlo woonden samen aan de IBB-laan in Utrecht. Er broeide al wat, maar nadat het boek uit was, kwamen ze elkaar alleen nog tegen op verjaardagen. Twee jaar later zag ze hem op tv bij Sonja. Bijlo had net het Leids Cabaret Festival gewonnen. ,,Ik dacht: het is zo’n leuke man, die moet ik hebben.’’
Dat hij blind is, was geen beletsel?
,,Ik heb er twee jaar over na kunnen denken. Hij was de eerste blinde die ik live meemaakte. Conclusie: dat is niet van belang. Wat telt is dat hij aan me gewaagd is, me aan het lachen maakt, dat we op dezelfde manier in het leven staan. Vooral zijn besef van eigen kwetsbaarheid is mooi.’’
Heeft een blinde echtgenoot ook voordelen?
Haha, ik word niet afgerekend op mijn uiterlijk. Een kilootje erbij vindt Vincent niet erg. Nee, hij heeft me nooit gezien, maar hij heeft een completer beeld van mij dan wie ook. Zien is maar één dingetje, het gaat om begrip voor elkaar.’’
Je bent zn vrouw,chauffeur, regisseur, muze, klankbord, kledingadviseur.Is hij van je afhankelijk?
,,Dat is wederzijds. We maken elkaars leven leuker. Maar zonder hem zou mijn boek er waarschijnlijk niet zijn en zou ik niet optreden. Hij is mijn beginpunt. Vincent redt zich prima zonder mij, ook artistiek. Al wil hij wel altijd weten wat ik van z’n werk vind.’’
Reijmerink is iemand van twaalf ambachten, maar zonder dertien ongelukken. Ze zat op kantoor, gaf les, werkte als vertaalster. Met dat laatste stopte ze toen ze er jaren geleden achter kwam dat ze dyslectisch is. ,,Vertalen voor drie cent per woord, dat schiet dan niet op. Ik ben typisch een dyslecticus. Veel doen, vaak vastlopen. En dan de vraag: wat nu? Ik ben een twijfelaar.’’
Maar ook een multi-talent.
,,Om dat te zien moet je eerst wat ouder worden. Op je 20e wil je normaal zijn en weten wat je moet gaan doen. Achteraf ben ik blij met al dat getwijfel. Wat ik nu doe, is veel leuker dan vertalen of lesgeven. Maar het is en blijft een zoektocht die pas eindigt met de dood.’’
Als je een keuze moet maken tussen al die talenten?
,,Optreden is heel erg leuk. Schrijven is belangrijk, maar vooral rationeel. Zingen heb ik echt nodig. Meer zuurstof in je lijf, Daar word ik fris en blij van. Zingen verlicht het leven.’’
Gelukkig in de liefde, mooi vak, boek in de winkel, nieuwe liedjes-cd in de maak. Het is af.
,,Hoho. Ik ben nog niet eens veertig. Ik ben een laatbloeier, het begint net.’’
(auteur: Hans van den Ham, gepubliceerd in AD)
|
