Woensdag 21 september 2005:
"Heb na mijn laatste chemo voor 't eerst een bloedtransfusie gehad. Ik heb hier nogal een aversie tegen.. wat ander menselijk materiaal betreft ben ik nogal smetvrezerig denk ik. Ik word helemaal misselijk bij het idee dat er nu van 2 andere personen cellen door mijn lichaam gaan. In het ziekenhuis begrepen ze hier echt niets van. Een zakje chemo is toch veel erger? Nou, voor mij niet dus. Ik moet toegeven dat ik me er wel een stuk beter door voel. In huis loop ik weer rond i.p.v dat Bas me voor elk plasje en dingetje met de rolstoel verplaatst. Heel fijn om weer zelf te gaan en staan waar ik wil en niet zo compleet afhankelijk te zijn. Dat is psychisch ook heel zwaar namelijk. In mijn vorige post schreef ik over hoe ik het afgelopen jaar mijn tijd eigenlijk afwachtend heb doorgebracht door vol te houden, door de dag door te komen, Ziggy uitlaten, bakjes thee drinken, om 15:00 Oprah kijken en na een week weer naar het ziekenhuis voor chemo of bestralingen of whatever. (Even doorbijten' en beter worden). Er zijn veel mensen die altijd zo leven. Die in mijn ogen hun tijd verspillen. Maar dat moet iedereen natuurlijk zelf maar weten. Ik kan me nu ook heel goed voorstellen dat als je deze ziekte overleeft dat je met recht kunt zeggen dat het het beste is dat je ooit is overkomen. Je gaat echt voor 300% leven. Ik heb echt het idee dat het leven aan veel mensen gewoon voorbij gaat. Jammer voor die mensen. Jammer voor mij dat ik misschien niet zo veel tijd meer heb om te benutten of te verspillen. Wat doe je met je tijd als je weet dat je misschien niet zo veel tijd meer hebt? De eerste paar dagen was dit echt een probleem aan 't worden.. Dan zat ik 's avonds laat voor de TV en kwam er een reclameblok voorbij dan werd ik al helemaal a-relaxed want reclames kijken is natuurlijk echt zonde van je tijd. Het werd steeds extremer, ik had geen rust meer en wilde de hele dag volplannen. Dit ging me langzaam opbreken... je kunt niet iedere minuut benutten op die manier. Ik ben nu weer een andere weg ingeslagen. Ik ga er voor om beter te worden. De realiteit is dat het heel moeilijk zal gaan worden, maar ik ga er gewoon voor. Trouwens, ik kan niet anders. Ik kan me gewoonweg niet voorstellen dat er binnenkort een einde aan zou moeten komen en ik wil me daar ook helemaal niet op instellen. Ik ben er van overtuigd dat als je je op de dood gaat instellen, je ook niet lang meer hebt."

"Als ik de verhalen op de weblog van Merel van den Berg lees, word ik weer even stil. De Carmens en Merels van deze wereld leveren dagelijks fysieke en mentale prestaties met een tien op de schaal van Dennis van der Geest en Roger Federer".