donderdag 12 april 2007
Bart Chabot de dichter op de dansvloer
 Verrekte kniebanden, de ene keer links, dan weer rechts. Dat bleek een goeie smoes als een dame Bart Chabot op een feest ten dans vroeg. Maar het is wel, zo weet de dichter van melodieuze poëzie uit Den Haag, héééél onbeleefd om een vrouw een dans te weigeren.
Zaterdagavond waagt Bart Chabot, met Kimberly Smith als professionele partner, een nieuwe kans. ,,Ik heb danstechnisch letterlijk en figuurlijk geen poot om op te staan, zegt Chabot, een paar uur voordat hij weer voor een uurtje of vier de vloer opgaat.
,,Nooit dansles gehad. Mijn vrouw Yolanda vindt dansen geweldig. Toen ik werd gevraagd voor het programma, dacht ik: dit is de kans om t te leren. Vorig jaar moest mijn oudste zoon, Sebastiaan van zeventien en een half, dansen op een bal in het Kurhaus. De ouders moesten er ook een dansje doen, dus ben ik met Yolanda in oktober twee keer naar dansles geweest. Ik bracht er geen hout te terecht.
Met Kimberly lukt het Bart Chabot wel: ,,We hebben het ontzettend met elkaar getroffen. Ze is een fantastisch lieve meid, een schoonheid, ik val helemaal in de prijzen. Nee, niks geen erotische spanning tussen ons, zij heeft een relatie, ik heb een relatie. We hebben onbekommerd plezier. Fun, fun, fun. Punt.
Zijn vier zoons, die genieten. ,,Storm en Splinter - de jongste is negen - waren afgelopen weekeinde mee en vonden het prachtig. Ik laat zien dat je iets kunt doen met zoveel plezier, dat het feit dat je het níet kunt van ondergeschikt belang wordt. Pappa doet het gewoon.
Dichters dansen niet, heet een roman van dichter Serge van Duijnhoven, zoals muzikanten ook niet dansen. Huub van der Lubbe zong ’t met De Dijk. Dat hoef je Bart Chabot niet te vertellen: ,,Ook mijn echtgenote was eerst niet enthousiast. Die zei: nu teken je je eigen doodvonnis."
,,Wat ook Pauw en Witteman mij onlangs verweten: als je constateert dat je als dichter niet serieus wordt genomen en dan aan zon dansprogramma meedoet, moet je niet verwachten dat ze je in het vervolg wél serieus nemen. Yolanda vond: je moet het zelf weten, maar kom dan niet thuis met de klacht dat je bundels niet worden besproken in de krant.''
Terzijde: zojuist verscheen McPain, drie nieuwe dichtbundels van Bart Chabot, verpakt in een zak waarin je bij McDonalds de hamburger meekrijgt. De bundels heten Annas hoeve, Cadillac Boogie en Dracula's ontbijt. Prachtige verhalende poëzie vol ritme, verrassing, mensenkennis en aangename vergezichten.
,,Ik dans naar niemands pijpen, ik trek mijn eigen plan, zegt de dichter, die graag praat over zijn vak. ,,Ik doe dingen die niemand doet in de poëzie. Gebrek aan erkenning? Nee, erkenning zat. Als je mijn agenda ziet. Propvol. Ik hoef geen erkenning meer. Je schrijft in eerste en laatste instantie voor jezelf en voor je publiek. Stel het heersende beeld van de dichter maar bij: hij zit niet per definitie op zijn zolderkamer te somberen. Ik ben een dichter die met enige verve zijn publiek tegemoet treedt."
De gedichten in McPain zijn niet het werk van de vrolijke stijldanser of het opgewonden standje, zoals we Chabot van de tv kennen. Hij glimlacht: ,,Ik ervaar het leven als een gigantische klus. Je hoeft maar om je heen te kijken om te weten dat dit voor meer mensen geldt. Ik voel me verwant met de rock ’n’ roll en de Amerikaanse singer/songwritertraditie, schrijvers als Johnny Cash, Bob Dylan, Morrissey."
,,Ik heb ook veel waardering voor dichter Gerrit Achterberg, die de geliefde uit de dood tevoorschijn wil roepen. Ik ga een stap verder: ik probeer de dood zelf te tackelen, met een sliding op zijn enkels. Ik maak de dood hanteerbaar, ik kan de dood aan. Dat is het sleutelmotief in mijn werk. Hij danst naar mijn pijpen en niet omgekeerd. Ik voel me zo vrij als een vogeltje."
Als het dansen erop zit, gaat hij na de zomer werken aan een nieuw theaterprogramma met zijn collegas Martin Bril en Ronald Giphart: De Grote Liefde.
 Hij denkt ook na over een eerste roman: ,,Hoe je een Bekende Nederlander wordt en dan kunt verdwalen. Wat ik met Dancing with the Stars meemaak, overkomt mij op een moment dat ik het kan hanteren. Ik wéét dat televisieroem van zeer kortstondige aard is. Nu ben ik geweldig, na de zomervakantie is iedereen het programma vergeten."
,,Ik heb het in mijn leven al een paar keer gezien gebeuren: je komt terecht in de ijdele luchtlagen van de roem, waarin iedereen bevestigt hoe geweldig je bent. Mensen die je alle zorgen uit handen nemen, zoals bij Elton John, die een taxi belt om pakje sigaretten te laten halen. Zo'n leven heeft met de werkelijkheid niets meer te maken."
,,Mijn vrouw zei tegen mij: kijk nou eens op televisie naar wat je doet, daar leer je van. Nee, ik kijk nooit naar mezelf, ik wil het niet zien. Geen idee wie het is, die Bart Chabot, werkelijk geen idee, al zegt men niet ten onrechte dat ik op hem lijk. Ik ben een rare jongen op tv."
,,Dansen betaalt overigens niet beter dan de poëzie. Ik krijg van RTL 1.500 euro per week. Als ik ergens moet optreden, is dat het bedrag waarmee het onderhandelen begint. Nu ben ik er een week voor in touw."
,,Op een Boekenbal danste ik nooit. Ik zag er van die stijve harken en dacht: ik doe het pas als ik het echt kan. Yolanda heeft nu gezegd: als je straks op het Boekenbal niet danst, gaat je kop eraf."
(bron: AD)
|
