dinsdag 10 april 2007
Een dag- en nachtboek uit de Stille Oceaan
) In 1967 vertrok Ewald Vanvugt voor een jarenlange reis door de wereld.
In 1970 ontmoette hij op het tropische strand van Goa een vrouw uit New York - Lucine; zij was 24, hij 27 jaar. Tussen hen bloeide de liefde, maar na een half jaar samenreizen gingen beiden hun eigen weg.
In het boek Weerzien met Lucine verhaalt Ewald Vanvugt hoe hij zijn geliefde van toen na 35 jaar terugvindt op een eiland in de Stille Zuidzee.
 'Eind jaren zestig behoorden we tot de generatie die de westerse consumptiemaatschappij (tijdelijk) de rug toekeerde en de wereld introk. Nu behoren we tot de generatie van jeugdige bejaarden die via het internet elkaar herontdekten.' Het boek is meer dan het verslag van een hervonden jeugdliefde. Vanvugt schetst een indringend en liefdevol beeld van zijn verblijf temidden der straatarme, vrolijke bewoners van een van de duizenden eilanden in de Stille Zuidzee.
zaterdag 28 januari [Een Pekingeend]
In de namiddaghitte ligt zij onder de plafondventilator een boek te lezen. Ik breng haar een kom ananas. Later maken we samen het avondmaal klaar, luisterend naar Ninah Simone Sings the Blues. We eten bij kaarslicht. Terwijl zij met rekeningen en papieren van de zaak in de zijkamer zit, kijk ik naar het Nationale Nieuws van TV Vanuatu. Elke avond zijn reportages te zien waarin groepen te dikke, lachende politici en ambtenaren en ondernemers gezamenlijk een contract vasthouden, een plan, een intentieverklaring, waarna zij elkaar langdurig toespreken. Naast het nieuws zijn de eigen producties van TV Vanuatu in hoofdzaak opnamen van groepen of duo's energieke jongemannen die op het strand of bij een waterval gitaar spelen, zonnige liedjes zingen en rond hun buurmeisjes dansen. De rest van de uitzendingen bestaat uit Franse quizprogramma's en oude Franse films, cadeautjes uit Nieuw-Caledonië.
De enige andere zender die de antenne oppikt, is de nieuwszender CCTV: Central China Television. Terwijl de Britten onlangs hun Hoge Commissariaat in Port Vila sloten, is China elke maand duidelijker in de Stille Zuidzee aanwezig. Op het stramien van CNN geeft CCTV 24 uur per etmaal elk uur een selectie videoclips uit het laatste aanbod van de internationale persbureaus. Mijn enige klacht is dat sommige fijn gebouwde nieuwslezeressen Engels spreken met zo'n sterk accent dat niet al hun zinnen verstaanbaar zijn. Elke tweede helft van het uur worden de nieuwsberichten afgewisseld met culturele documentaires en kookprogramma's, waarin iedereen Chinees spreekt, met Engelse ondertitels. China op CCTV doet in niets nog denken aan Mao's tijd. Zelfs een rondgang langs restaurants in Bejing en Shanghai, op zoek naar het perfecte recept voor de bereiding van Pekingeend, biedt een indringende kijk op de veranderingen.
Zij zit naast me op de bank. Zoals altijd zijn we thuis alleen gekleed in een pareo. Zij betast met twee handen stevig mijn voeten en legt mijn kuiten op haar schoot. Soms uitkijkend over de veranda op de lichten in de baai van Port Vila, dan weer rondgeleid langs liefhebbers van goed eten in China, voel ik haar strelingen. Een joviale kok laat zien hoe de eend traditioneel van kop tot staart wordt ingewreven met olie en kruiden. Rustig strijkt ze met twee handen over mijn dijen, van mijn knieën tot mijn keel, terwijl haar mond strak aan mijn vinger zuigt alsof ze er nooit mee zal ophouden. Zij is geraffineerder dan de beste Venetiaanse courtisane ooit kan zijn geweest. Ik ben één bonk aandacht.
De Chinese commentaarstem zegt in het Engels met een zwaar accent: `Kortgeleden nog hadden de mensen in China honger en waren blij met alles waarmee ze hun maag konden vullen. Maar met de groeiende welvaart vragen steeds meer mensen om de fijnste schotels.' Haar vingers wrijven voorzichtig en vol variatie in de aanrakingen het oneindigheidsteken onder mijn navel. De blote eenden worden in trage behandelingen ook aan de binnenkant met olie en kruiden ingewreven, met doeken beklopt, te drogen gehangen, rondgewenteld en met talloze volgende fijne kneepjes van de kookkunst voor de oven klaargemaakt. Waar ben ik? In een tropische nacht, in de tedere houdgreep van een vegetarische kannibaal, verlost of vervreemd van mijn gangbare gedachten en bezigheden, horizontaal zonder houvast voortgestuwd door een Chinese operazangeres, wiegend op de natte tintelingen van een zoetschrille vrouwenstem. Een groep modieus westers geklede Chinezen zit bij een wand van glas in een wolkenkrabber met uitzicht op een nachtelijke stad vol wolkenkrabbers. Serveersters brengen begeleid door triomfantelijke orkestmuziek dampende schalen in de zaal. De eend is nu botergaar en ik ben door en door klaar om te worden opgegeten. Niet minder dan 48 uur duurde de zorgvuldige bereiding van de keizerlijke Pekingeend. Nu is hij op zijn lekkerst. En hij citeert uit zeventiende- en achttiende-eeuwse reisverslagen van de eerste ontdekkingsreizigers, die hier het (liefdes)paradijs op aarde meenden te hebben gevonden.
(bron: Bieslog)
|
