woensdag 25 april 2007
Joran van der Sloot vertelt: De zaak Holloway
 Op 30 mei aanstaande is het twee jaar geleden dat de toen 18-jarige Amerikaanse Natalee Holloway op Aruba verdween na 's nachts op het strand te zijn geweest met de toen zeventienjarige Nederlander Joran van der Sloot. Joran verklaarde in eerste instantie tegenover de politie Natalee te hebben afgezet in haar hotel, terwijl hij haar in werkelijkheid op het strand achterliet. Deze leugen zorgde ervoor dat Joran voor drie maanden achter de tralies verdween. Nog steeds is hij hoofdverdachte in deze zaak.
 Joran van der Sloot geeft in het boek De zaak Natalee Holloway openheid van zaken over zijn leven voordat hij Natalee ontmoette, over zijn tijd in de gevangenis en over de verhoren door de politie. Hij vertelt over het drinkgedrag van Natalee, geeft details over hun vrijpartij op het strand en gaat in op mogelijkheden die in deze zaak nog niet onderzocht zijn, zoals een verklaring over Natalee's stiefvader en het onbekende mannelijke DNA dat gevonden is op Natalee's tandenborstel. Joran bespreekt openhartig zijn eigen gedrag en biedt zijn excuses aan de ouders van Natalee aan."Hand in hand lopen we door het water en praten over van alles en nog wat. Hoe oud ze is en naar welke school ze zal gaan, omdat ze net voor haar eindexamen is geslaagd. Maar ik heb haar niet lang genoeg gekend om te beschrijven wat voor soort meisje zij is. We komen bij de Fisherman's Huts aan en gaan weer op het zand liggen, ik op haar. We zoenen en voelen aan elkaar. Beetje 'droogneuken'. Ik zoek in mijn portemonnee en denk: shit, geen condoom, kut, kut, kut, dan gaat het feest niet door." Daarnaast wil hij vooral zijn visie op de zaak-Holloway geven omdat het wel lijkt, na alle publiciteit die deze zaak teweegbracht, of iedereen alles over Joran en Natalee weet, behalve de waarheid."En als ik weer heel eerlijk ben en nadenk wat toen die nacht op het strand door mijn hoofd ging, is de waarheid dat ik op een gegeven moment gewoon iets had van: ja, pech voor jou, ik moet naar huis want ik heb school en jij wil maar blijven liggen sterren kijken. En dat allemaal terwijl ik ook best geil was en niks kon of wou doen omdat ik geen condoom bij me had. Ik bedoel, ik kende haar net een paar uur en weet ik veel met wie ze allemaal is geweest. Bovendien was ik ook bang dat mijn vriendinnen zouden ontdekken dat ik met een ander meisje was vreemdgegaan of, nog erger, dat ze zouden ontdekken dat ik twee vriendinnen had." Journaliste Zvezdana Vukojevic schreef het boek op basis van interviews met Joran van der Sloot. Verder gebruikte zij aantekeningen uit Jorans dagboek en had zij inzage in de politiedossiers. Joran zelf heeft de inleiding van het boek verzorgd."Waarom besloten we te liegen? Dat is heel moeilijk uit te leggen. Ik was zeker bang dat er iets ergs was gebeurd. Ze had gedronken en was niet meer helemaal honderd procent toen ik haar heb achtergelaten. Ik schaamde me natuurlijk ook wel dat ik haar op het strand heb achtergelaten, want welke echte man doet dat nou..."
"Als mij dit niet was overkomen, maar een andere jongen, zou ik door het beeld dat in de media is gecreëerd ook denken dat diegene schuldig is. Ik ben woedend over alle leugens. Ik ben geen verkrachter. Ik ben geen moordenaar. Het enige waar ik schuldig aan ben is het achterlaten van een meisje op het strand en liegen."
"Terwijl ik dit schrijf ben ik nog steeds verdachte. Ik hoop dat ooit duidelijk wordt wat er met haar is gebeurd, hoe verschrikkelijk dat misschien ook zal blijken te zijn. Pas dan zal ik gerehabiliteerd zijn, pas dan kan ik echt verder met mijn leven."
Van der Sloot vertelt in het boek ook over zijn leven voordat hij Natalee ontmoette en over de tijd die hij doorbracht in de gevangenis op Aruba. Nadat hij was vrijgelaten kwam hij naar Nederland om te studeren. Hij is nog steeds de hoofdverdachte in de verdwijningszaak.
De auteur putte voor haar boek uit interviews met en dagboekaantekeningen van Van der Sloot. Ook had zij inzage in de politiedossiers.
Een gesprek met Joran:
De hele wereldpers viel destijds over je heen. Met dit boek zet je weer de schijnwerpers op jezelf. Ben je inmiddels verslaafd aan aandacht?
"Nee, ik had mijn leven liever rustig gehouden. Ik heb dit boek vooral geschreven om alles te kunnen verwerken. Ik heb het namelijk niet zo op psychiaters en psychologen. Dit is mijn manier."
Had een dagboek, alleen voor jezelf, niet volstaan? Of kreeg je misschien een fikse beloning?
"Delen van mijn privé-dagboek heb ik in dit boek verwerkt. Ik heb het niet geschreven om mijn onschuld te bewijzen. Maar mensen krijgen nu wel de kans mijn hele verhaal te lezen. Ik wil niet dat ze later zeggen: Waarom heb je dat nog achtergehouden? Wat mij betreft heb ik met dit boek wel genoeg uitleg gegeven. Er komt dus geen tweede boek. Het ging me niet om het geld. Ik heb er nog geen 7.000 euro aan over gehouden."
Je beschrijft hoe je over vrijwel alles in je leven loog; het continue vreemdgaan en het gokken. Daarnaast veranderde je tegenover de politie tot twee keer toe je verklaring over die nacht met Natalee. Zo wordt het natuurlijk lastig om je nog te geloven.
"Als dit allemaal niet over mezelf ging maar over een ander, zou ik die waarschijnlijk ook niet geloven. Liegen was iets wat me makkelijk afging. Maar ik loog nooit over grote dingen. Het was een manier om moeilijke situaties of lastige gesprekken uit de weg te gaan. Ik zag er geen kwaad in, ik dacht ook dat de hele wereld om mij draaide. Ik weet nu beter, ik wilde gewoon de waarheid vertellen. Ik ben een stuk eerlijker geworden."
Slaag je daar altijd in?
"Ja, het gaat goed, wel heb ik in Nederland alweer een keer een vriendinnetje bedrogen. Dat lijkt inderdaad wel een patroon. Ik zal dat niet ontkennen, maar ik ben wel degene die het uiteindelijk toch eerlijk vertelt. Ik heb mijn les geleerd."
Wat je over de ontmoeting met Natalee schrijft, klinkt kil. Je bent heel specifiek over jullie seksuele handelingen, maar de passage eindigt met de opmerking dat ze maar een meisje voor één nacht was en dat je haar naam al was vergeten.
"Het is de waarheid. Zij wilde die avond ook gewoon seks. Als ze niet werd vermist, dan zou ik haar waarschijnlijk allang vergeten zijn. Ik vind niet dat ik haar daarom fout heb behandeld. Wel voel ik me rot dat ik haar daar alleen heb achtergelaten op het strand. Dat was een kutstreek. En die seksdetails? Die had ik ook liever niet verteld. Maar tijdens politieverhoren wordt iedere steen omgedraaid. Al mijn geheimpjes zijn onderhand bij iedereen al bekend."
Wat is er met Natalee gebeurd, denk je?
"Ik weet het niet. Zelf geloof ik niet dat ze nog op Aruba is. Dan hadden ze haar al wel gevonden. Ik ben ervan overtuigd dat ze niet meer leeft. Ik hoop dat we op een dag antwoorden krijgen op al onze vragen. Voor mij, voor haar familie, voor iedereen. Ik verwacht in elk geval niets meer van de politie te horen. Want dan hebben ze toch eerst iets van bewijs nodig. En dat vinden ze nooit, omdat ik onschuldig ben. Ik maak me niet langer druk, ben rustig in mijn hoofd."
(bronnen: Trouw, ANP, Brabants Dagblad en origineel persbericht)
|
