dinsdag 10 april 2007
Recensie: 15 Minuten verdient meer dan fifteen minutes of fame
 door Erik Meijsing, op verzoek van Boekennieuws
“Ik ben verpest. Ik zal nooit meer economyclass kunnen vliegen. Opgekruld in mijn lederen fauteuil heb ik zo gelukkig zitten te zitten dat ik er zelf bijna onpasselijk van werd. Ik voel me als een karakter in een geglaceerde Disney-film, waarin het snoep regent, pluizige beesten rondhuppelen en mensen zomaar in gezang uitbarsten.”  Misschien kun je dit een chicklit-roman noemen. Een huppeltut met een gelukkige jeugd drentelt door de hippe Grachtengrodel op zoek naar liefde en vermaak, terwijl ze húp, al trippelend, even carrière wil maken bij een en-vogue reclamebureau. Via dit werk komt ze in contact met De Meest Aantrekkelijke Zanger van Nederland, voor wie ze haar ‘open relatie’ met De Meest Veelbelovende Clip- en Reclamefilmpjesregisseur opgeeft. Ze beleven heftige liefde, de paparazzi bij elk rendez-vous, Hij schrijft een liedje voor haar, en terwijl ze zelf een bliksemcarrière in de Glamourwereld doormaakt raakt ze verblind door het felle licht van Aandacht en makkelijk Succes...
Geschreven in een snelle vrolijke makkelijkwegleesstijl, bevolkt met platte leeghoofdige eendimensionale personages...
Misschien ben ik niet de doelgroep voor dit soort romans, was een conclusie die ik al na een tiental pagina’s moest trekken. Want hoewel je als boekbespreker, vanuit het métier gezien, natuurlijk op veel voorbereid bent en er van je verwacht wordt dat je je eigen normen en waarden en voorkeuren soms een beetje opzij zet, werden ook mijn ogen verblind door de combinatie van een al te glad verhaal en de te snelle, hippe stijl.
Een klassieke liefdesroman kan mooi zijn als een oude mini, maar opgepimpt tot de moderne versie van een Mini Cooper Cabrio, zoals die tegenwoordig in is en waarin de mid-twintiger-ik, de jongedame Alex, in de eerste scène van de roman rijdt, daar is voor mij alle aantrekkelijkheid, klasse en charme, verdwenen.
Schutten put zich uit de lezer te vermaken, en hoewel de kletspraterigheid het glazuur van je tanden doet springen pleziert ze een meer-eisende lezer ook op woordanimatie met inventie van kandidaten voor de volgende versie van Van Dale/Het Groene Boekje zoals daar zijn: liefdesvakantiestunt, geouwehoer, hikgrijnzen, watercoolerwater, slofdrentelen, glimlachdag, brievenbusrood, manneneten...
Gevolgd door invallen die doen glimlachen, zoals daar zijn de ‘keukentafel-tafel’ (een keukentafel is een inmiddels archetypische tafelsoort, en een soort keukentafel die in een andere omgeving dan een keuken de dienst uitmaakt als tafel is dientengevolge een tafel van het type keukentafel) tot aan de ‘Dieselbillen’ - geen vet-truckkerszitachterwerk maar billen ideaal voor de vorm van een modieus jeansmerk.
En, mede door de verhaaltechnische-ontwikkelingen voortgestuwd, aan het einde de leeservaring en het geheel ook theoretisch nog eens overziend, kom ik toch tot positieve conclusies.
Maaike Schutten zet met 15 minuten een debuut neer, even snel en glad en verleidelijk als een vlotte reclamecommercial, gesitueerd in die snelle hippe juppywereld van Glamour en Bekende Nederlanders, vertelt vanuit het standpunt van een egocentrische ik (maar waarom en hoe die ik het vertelt, is onduidelijk: het zijn geen geheime confessies, dagboeken of memoires) in een oppervlakkige wereld die diepzinnig en creatief wil doen.
 De zwaardere counterpart van het boek, zal ik niet uit de doeken doen. Daar moet elke lezer zelf maar achter komen. Het is niet zo licht en luchtig als het lijkt. Het boek heeft alles van één grote reclamecommercial, maar net zoals je door de reclameblokken heen moet voor je het vervolg van de wedstrijd of film te zien krijgt, zo moet de geïnteresseerde en ‘veeleisende culturele, klassieke’ lezer door deze roman heen die uiteindelijk in toon iedere kijker van een normaal showbizzprogramma moet bekoren en daar verlustigen we ons allemaal wel eens aan.
Het boek is precies als de glamourwereld: het is mooier dan het lijkt en wat het lijkt is het natuurlijk niet: het is eerder het tegendeel.
Maaike Schutten heeft wat mij betreft het eerste chicklitterige boek geschreven wat in chicklitstijl ook literaire aanspraken kan maken. En literatuur: dat hoeft voor de lezer niet makkelijk te zijn... maar stijl en inhoud en boodschap dienen overeen te komen. Ze verdient meer dan een lullige fifteen minutes of fame van onze aandacht. Hoeveel onze gesofisticeerde smaak en appréciatie zich er ook, oppervlakkig, tegen zullen verzetten.
En iedereen die gewoon een leuk boek in de glamourwereld wil lezen, moet zich natuurlijk naar de boekwinkel spoeden. Want zoals een bekende reclameslogan al roept: ‘Leuker kunnen we het niet maken!’“Ik heb mezelf altijd graag willen zien als vrouw van de wereld; stoer, zelfstandig, avontuurlijk en, als het een beetje kan, legendarisch grappig. Vergeet het maar. Ik ben lief, schattig en ontwapenend. En daar moet ik het mee doen.” Lees hier het eerste hoofdstuk van 15 Minuten of bekijk het videoverslag van Maaike Schuttens boekpresentatie.
|
