donderdag 10 mei 2007
Recensie: Echt sexy, alle meisjes opgelet!
Van de vorige roman van Renate Dorrestein, Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor, zijn 80.000 exemplaren verkocht.
Achterin dat boek werd reclame gemaakt voor een middeltje tegen vaginale droogte; het was een boek over een vrouw in de overgang. Ik weet niet of er van dat middeltje sindsdien ook 80.000 extra potjes of tubes zijn verkocht, maar het zou kunnen - het was een succesvol voorbeeld van 'doelgroepenproza', speciaal bestemd voor de vrouw van zekere leeftijd.
 Nu is er een nieuwe roman van Dorrestein, Echt sexy, en daarmee is iets soortgelijks aan de hand. Het is opgedragen aan 'alle meisjes'. Het is onduidelijk wie daarmee precies bedoeld worden - alle meisjes tussen de 12 en de 83, om het heel breed te nemen, of alle schoolmeisjes, maar zeker is in elk geval dat de vertelster, Fiebie Koolveld, dertien jaar is. Een advertentie voor de nieuwste Xbox of partydrug ontbreekt, maar het lijkt erop dat Dorrestein met dit boek een nieuwe markt wil aanboren.
Laten we zeggen: de boekenlijstmarkt. De jeugdige lezer zal in Echt sexy vast veel herkennen. Het is geschreven in een snel en jachtig straattaaltje, en soms wordt er ook gerapt, in de trant van: ''Ik heb een fokking shock en in mijn keel zit een brok. Maar dát is Fiebie Koolveld niet, dat is Fiebie Koolveld niet. Die gaat er vet voor, net een drilboor.'' Hoe authentiek en eigentijds die toon ook is, je krijgt er op den duur wel de zenuwen van. Tenminste, als je niet bij de doelgroep hoort, want voor een dertienjarige zijn al die 'pimps' en 'chicks' en 'Xootrs' en 'kankerkut, teringhoer!' vast gesneden koek.
Maar goed, er is een meisje vermist. Dat is de intrige die Dorrestein ons voorschotelt, en die is als vanouds duister en spannend. Het vermiste meisje is de beste vriendin van Fiebie. Overigens is zij niet het enige onschuldige kind dat spoorloos verdwijnt; in de wereld die wordt geschetst in Echt sexy verdwijnen jonge meisjes bij de vleet. Het wemelt er van de loverboys, minderjarige schooldrugsdealers, randjongeren en Breezersletjes. In garageboxen en fietstunnels voltrekken zich zaken die het daglicht niet kunnen verdragen. De volwassenen geven intussen niet thuis, die hebben het te druk met zichzelf en hun eigen drugsverslaving. Een onthutsende wereld, zo mag je dat wel noemen.
Fiebie gaat op zoek naar haar vriendinnetje. Zij belandt bij een opsporingsbedrijfje dat is gespecialiseerd in het terugvinden van zoekgeraakte meisjes. Het is een vreemd bedrijf, er werken ook vreemde types, om niet te zeggen griezelige en ongure figuren. Onder Fiebies ogen verdwijnt spontaan nog een meisje. Ook van de zwerfster die zij persoonlijk bij het opsporingsbedrijf aflevert, in de hoop haar van het straatleven te redden, wordt nooit meer iets vernomen. Maar tijd om lang bij deze kwesties stil te staan heeft Fiebie niet, ze is allang weer weggevlogen op haar bezemsteel. O nee, ze heeft geen bezemsteel. Maar verder doet ze sterk denken aan een Harry Potter in meisjesgedaante, of in elk geval aan een stripfiguurtje dat knotsgekke avonturen beleeft.
Overtuigender en zelfs ontroerend is het coming of age-verhaal van Fiebie, die als dochter van een anonieme spermadonor en een overleden moeder genoeg van zich af heeft te praten. Toch wringt er iets. Er is tenslotte een meisje vermist en dat is een ernstige zaak. Hoe ernstig blijkt wel als de politie aan de deur verschijnt met de stoffelijke resten van het vriendinnetje. Die resten zitten in een pot en bestaan uit 'een envelopje van vlees.' Of, explicieter: ''Een flamoes. Een bloody beflap! Een dwars overlangs genaaide gleuf!''
Wat er vervolgens met die pot-met-gleuf gebeurt, is te absurd voor woorden. Of te gruwelijk, het ligt er maar net aan bij welke doelgroep je hoort. Maar zonder de clou te verraden, durf ik wel te zeggen dat Harry Potter daar nog een puntje aan kan zuigen.
(door Karin Overmars in Het Parool)
|
