zondag 24 juni 2007
Recensie: Echt Sexy van Renate Dorrestein
door Anne Jongeling voor Nu.nl
 Dorrestein kruipt in de huid van een dertienjarige, en doet als een Malice in Wonderland verslag van de actuele, op seks beluste maar vooral bizarre jongerencultuur.
Twee en een halve ster hebben we helaas niet. Want Dorrestein krijgt 3 sterren voor haar intenties, maar twee voor de uitvoering. Ze vertelt het vanuit het perspectief van de dertienjarige Fiebie Koolveld (wat al echt zo'n gekunstelde boekennaam is).
Via Fiebie krijgt de lezer 'inzicht' in de hedendaagse jongerencultuur van TMF, MTV, pillen, drank, mobieltjes, Big Brother, internet, spijbelen, blote middenrifjes, onverschillige ouders, loverboys en veel seks. Heel veel seks.
Het verhaal is dat een vriendinnetje van Fiebie vermist wordt, en Fiebie wil haar vriendinnetje terug. Ze doorkruist de straten, en komt alleen maar oppervlakkige, op seks beluste, platte, vloekende, onverschillige mensen tegen. Iedereen jaagt zijn eigen wensen na, en als ze niet meteen krijgen wat ze hebben willen, roven ze het gewoon of dwingen de persoon in kwestie met lichamelijk geweld.
Echt Sexy komt nogal onwerkelijk en futuristisch over, maar Dorrestein beweert toch echt fiks onderzoek te hebben gepleegd voor dit boek, dat een verontruste j'accuse is over 'de jeugd van tegenwoordig'. Helaas is de schrijfster met haar vertelperspectief zóver van haar eigen wereld afgedreven, dat Fiebie tot karikaturale proporties wordt opgerekt, evenals de overige personages.
Werkelijk, staat de moderne moeder alleen nog maar aan de schoolpoort te kwetteren over botox en Pilates? Meurt elke schoolplee tegenwoordig naar zaad en cannabis? Naait iedereen iedereen een oor aan?
Dorrestein chargeert nogal. Maar wat vooral storend is, is als volwassenen het turbotaaltje van jongeren gaan kopiëren. Dat is tot nu toe niemand gelukt, dus het is merkwaardig dat Dorrestein tóch als een lemming die afgrond is ingelopen. Het werkt niet, en als er bovendien ook opeens weer een woord als 'saamhorigheid' tussenstaat, is dat gewoon slordig. Welke tiener zegt er nou 'saamhorig'.
De intellectueel Dorrestein laat zich toch niet helemaal opzij drukken. Bovendien is de lijn van het verhaal volgens de klassieke condities. Begin, eind, kop, staart, overpeinzingen, karakterontwikkeling, observaties. De schrijfster komt een heel eind met haar verbeelding van de jeugdige sekscultuur, maar heeft toch te veel de rol van wijze toeschouwer.
|
