dinsdag 24 juli 2007
Keihard door het leven met de boeken van De Wit
 Zo rap als een stand-up comedian grappen uit zijn mouw schudt, zo snel schrijft Nicky de Wit zijn romans.
Debuteerde hij nog geen twee jaar geleden met De dag van morgen, deze maand liet uitgeverij Lemmens maar liefst drie boeken tegelijkertijd op de lezers los: Wilde bloemen, De zonen van de profeet en De wereld werd zwart om me heen. ,,Ik knal ze eruit", geeft hij in zijn eigen bewoordingen aan. Voordeel: ze lezen als een TGV op topsnelheid.
Drank, drugs, seks en geweld. Dat zijn de ingrediënten waarmee Nicky de Wit zijn romans kruidt. Wat de Terneuzenaar, die gisteren zijn 35e verjaardag vierde, zijn lezerspubliek voorschotelt is rauw, puur en pittig gepeperd. Vrouwen worden verkracht, mannen neergeschoten, drugs verhandeld. Daar hoort een zeker taalgebruik bij:'Verdomme, Do. Wat is er?'
'Fuck, Glenn. Laat me maar, joh.' Toch vind je er ook liefde in, en hoop, op een betere wereld, op een samenleving waarin mensen elkaar geen pijn doen.
Wie schrijft zulke boeken? Wie heeft die fantasie, als het al fantasie is? In het ene boek confronteert hij je met oorlogstaferelen in voormalig Joegoslavië, in het andere boek met een escalatie van moslim-extremisme en in het derde boek met een alleenstaande verloederde moeder wier dochter in de netten van een loverboy verstrikt raakt. Wat voor mens is die Nicky de Wit?
Goedlachs. Hartelijk. Gelukkig met zijn vriendin Linda, gelukkig met zijn zoontjes Damian en Milan. Gelukkig met zijn tuincentrum Hof Tuinservice in Biervliet. Een doodgewone Zeeuw, zou je zeggen. Ware het niet dat hij acht jaar beroepsmilitair is geweest in voormalig Joegoslavië. En dat vormt je, hoe dan ook. ,,Ik heb er geen trauma aan overgehouden", vertelt De Wit (pseudoniem van Gilles Faas), maar ik heb in die acht jaar wel álles meegemaakt. En met alles bedoel ik ook alles."
Drank, drugs, seks en geweld dus. Is de samenleving dan zo verziekt? En zo ja, dan toch ver van ons af, toch niet in Zeeland? ,,Nee hoor", schudt hij lachend zijn hoofd, ,,In Terneuzen is toch een hele groep Kosovo-Albanezen actief? Die nemen langzaam maar zeker de prostitutiehandel over in Zeeuws-Vlaanderen. En bij Goes is laatst toch een bende loverboys opgerold?"
Niets wat hij schrijft, is verzonnen of overdreven, stelt De Wit. Naast zijn ervaringen als militair put hij nog uit meerdere bronnen. ,,Ik ben een fervent stapper. Voorheen ging ik het hele land af, maar de laatste tijd doe ik het rustiger aan, gewoon in Terneuzen. Wat je daar hoort, wat je daar ziet: allemaal groepjes, hun eigen taaltjes en handeltjes. Ik sla dat allemaal op."
Verder doet hij heel veel aan research, voornamelijk door te surfen op internet. ,,Wat je daar, als je goed zoekt, tegenkomt aan gorigheid, is echt bijna niet te geloven."
Deze jongen van De Wit schrikt evenwel nergens van. Hij heeft zelfs vaak mededogen met mensen die het verkeerde pad op zijn gegaan. ,,Ik heb de bedoeling met mijn romans dat mensen er iets van hun eigen omgeving of van zichzelf in herkennen. Want iedereen heeft zijn eigen geheim, niemand is zonder zonden. En het kan iedereen zomaar gebeuren. Dat gevoel van identificatie hebben ze niet bij échte literatuur, die staat veel verder van ze af. Wat ik schrijf, is puur realistisch."
In zijn hoofd is de schrijvende hovenier al bijna klaar met de volgende roman. Die gaat over een feeder, iemand die er (seksueel) genoegen in schept zijn vrouw moddervet te mesten. Ook weer uit het leven gegrepen, verzekert De Wit. ,,Dacht je echt dat zulke mensen alleen in de VS woonden? Welnee! Ook hier. Daar schrik je van, hè?"
(door Annelies Vlaanderen voor BN/De Stem)
|
