zaterdag 18 augustus 2007
Recensie: Dagboek van een poes van Remco Campert
Door Maarten Moll voor Het Parool
Remco Campert begaf zich in het hoofd van een huisdier en schreef Dagboek van een poes. De poes heet Poef. 'Poef. Een naam als een spraakgebrek.'
 Remco Campert is de laatste jaren een productief schrijver. Hij publiceerde twee romans, het fraaie Een liefde in Parijs en het nog mooiere Het satijnen hart, en in januari verschijnt voor het eerst in tien jaar weer een dichtbundel, het omvangrijke Nieuwe herinneringen.
En nu ligt Dagboek van een poes in de winkel. Een zelfs voor Remco Campert dun boek. Ruim zestig pagina's telt het werk, waarin de wereld bezien wordt door de ogen van poes Poef.
Poezenboeken. Het leek er even op alsof het huisdier in de literatuur de afgelopen jaren het territorium was van de hond. Koos van Zomeren schreef een boek over zijn hond Rekel, Het complete Rekelboek. Jan Siebelink schreef een boek over zijn hond Tikker, Mijn leven met Tikker. Dat deden ze nadat de honden waren overleden.
Van Thomas Mann werd niet al te lang geleden de vertaling Baas en hond uitgegeven. En van Harry Mulisch is bekend dat hij een hartstochtelijk teckelliefhebber is. Maar de definitieve en absolute roman over de teckel (De teckel, dat ben ik) is helaas nog niet verschenen.
De poes is nu de tegenaanval begonnen. Poes Poef moet in Camperts Dagboek van een poes overigens niets hebben van de hond. Honden zijn beesten om bang van te worden. De mensen worden tweebenigen genoemd, en haar baas en bazin krijgen de namen Bril en Rok.
Geen mooie namen, maar Poef vindt dat hij met de naam Poef ook niet heeft geboft. 'Poef. Een naam als een spraakgebrek.'
In de binnentuin van het woonblok waar zij met Bril en Rok een huis bewoont, lopen poezen met namen die er wezen mogen: Thelonious, Malaparte, T.S. Eliot, Adinda, Cleopatra, Madonna, Comtesse de Noailles, Napoleon, Multatuli.
'Overigens luidt de roepnaam van Napoleon Nappie en die van Comtesse de Noailles Kont. Dat houdt ook niet over. Maar Poef kan echt niet.'
Boekennieuwsredactiepoes Dana.
Er gebeurt in de wereld van Poef eigenlijk niet zoveel. Ze deelt eens een tik uit, gooit een vaas om. Vangt een muis, kletst met andere poezen. Ze heeft een hekel aan het Dreigend Ding (stofzuiger) en verwondert zich over de DW (draagbare woning). Typisch woordgebruik van Campert.
Maar wat dit boekje echt aardig maakt is het fijne schrijven van Campert. Het commentaar van Poef, naar eigen zeggen filosofisch aangelegd, heeft een mooie cadans. Camperts taalgebruik is vrij kaal en dan valt het niet zo op hoe goed hij schrijft. Ook al betreft het hier een, zo lijkt het op het eerste gezicht, wat kinderachtig aandoend boekje.
Schijn! Poef is een waardig dier. Ze laat de malle capriolen van Bril en Rok gelaten aan zich voorbijgaan, want de tweebenigen 'tonen soms weinig begrip voor wat er in een poes omgaat'.
Ze is ook een feilloos en genadeloos observator van het menselijk falen. Geregeld wordt Bril te kijk gezet. Poef gaat uit medelijden in op het gefluit van Bril, een poging de kat naar binnen te lokken.
'Ik verwaardigde me tevoorschijn te komen en ging zelfs zover een aanhankelijk kopje te geven tegen zijn broekspijp.
Hij glom van trots en blijdschap.
'Zie je wel,' zei hij tegen Rok. 'Sukkel.'
Een mooie rol in het dagboek, ten slotte, speelt Rode Harry, de Terreur van de Tuinen. De kater heeft voor Poef, en de lezer, aan het eind nog een verrassing in petto.
|
