maandag 10 september 2007
Recensie: Schop me! van Cindy Hoetmer
door Mario Wisse voor Metro
 Van Cindy Hoetmer verscheen onlangs Schop Me!, een roman over het zesentwintigjarige meisje Fee, dat haar dagen vult met feesten, feestjes en middelen die de feestjes nog wat feestelijker maken.
Behalve zeer lezenswaardig is Schop Me! ook bijzonder onderhoudend. Geen nieuws voor wie de columns van Hoetmer in Nieuwe Revu leest. Ze kan de meest ernstige zaken op zo een manier opschrijven dat ze iets komisch krijgen. Een kwaliteit die zij gemeen heeft met, om maar eens iemand te noemen, Arnon Grunberg. Waarschijnlijk niet voor niks een van haar favoriete schrijvers.
 Ik denk de knuppel in het hoenderhok te gooien door op te merken dat er maar weinig vrouwen zijn die grappig schrijven. Dat mislukt. Hoetmer blijkt het roerend met me eens. “Maar er zijn er toch wel een paar hoor”, zegt ze. “Nathalie Huigsloot bijvoorbeeld, die schrijft grappig. Om haar Miss America (over iemand die naar de VS gaat om voor een onuitstaanbare correspondent, lees: Max Westerman, te werken, red) heb ik hard moeten lachen. En Tama Janowitz, een Amerikaanse schrijfster van wie ik al lang niks meer gelezen heb, die is ook leuk.”
Schop Me!, de tweede roman van Hoetmer (de eerste, Het Beest in Daisy, verscheen twee jaar geleden en is onlangs in het Duits vertaald waar het als Lazy Daisy in de boekwinkels komt te liggen) speelt halverwege jaren negentig, een tijd waarin het clubben, slikken en snuiven hoogtij viert. Tegen de achtergrond van het geclub wordt een pijnlijke familiegeschiedenis verteld waarin thema’s als schuldgevoel, een moeizame moeder-dochter relatie en verslaving de revue passeren.
Met Welk deel van Schop Me! is autobiografisch?, stel ik een vraag die je een schrijver eigenlijk niet mag stellen. “Het deel dat over de jeugd van Fee en haar nichtje gaat”, zegt Hoetmer. “Maar niet dat van Fee’s moeder hoor. Mijn moeder is geen hippie. Verder zijn er nog wat dingetjes. En ik jat graag zo links en rechts. Dan neem ik wat dingen mee van mensen die ik ken. Er zijn personen die ik dan ook liever even niet tegen kom.”
Wat deed Hoetmer zelf half in de jaren negentig, hing ze net als hoofdpersoon Fee een groot deel van de week in de hoofdstedelijke clubs rond? “Ik feestte ook veel. Maar niet zo veel als de hoofdpersonen in het boek. Ik had veel verschillende vrienden en sommige namen me wel eens mee naar de Roxy. Maar ik kwam eigenlijk vaker in duistere rockholen.”
Wanneer je Cindy Hoetmer googelt kom je epistels tegen waarin ze met de grond gelijk wordt gemaakt. Hoe is ze daar onder? “Ik googel mezelf al een tijdje niet meer. En recensies lees ik ook niet. Het is niet zo dat ik kapot ben van een negatieve recensie, maar het kan wel mijn dag verpesten.” Haar eigen boek recenserend is ze in elk geval erg tevreden. “Ik vind dat ik sinds mijn eerste roman flink ben opgeschoten.”
De persoonlijke website van Cindy Hoetmer biedt onder andere een fragment uit Schop me!
|
