maandag 29 oktober 2007
Recensie: Blauwhelm blues van Ruud Vermaase
Door Coen Schouwenburg voor Boekennieuws.com
 Blauwhelm blues is het autobiografische relaas van de debuterende Ruud Vermaase dat leest als een roman. Vermaase is oorlogsveteraan, hockeyer, schrijver, muzikant en senior van het corps te Delft. In Blauwhelm blues beschrijft hij zijn tijd in Libanon, zijn tijd bij het corps en zijn belevenissen in de hockeywereld.
Als Rogier van Campen begin jaren tachtig in dienst moet, is hij nog maar een jongeman. Hij besluit zijn dienstperiode niet in Nederland voltooien, maar vertrekt – na een aantal maanden militaire training op de basis in Assen - naar Libanon, om daar mee te helpen aan een VN-vredesmissie. Van Campen maakt zich liever nuttig tijdens zijn dienstplicht dan dat hij alleen maar betekenisloze militaire oefeningen uitvoert en de tijd uitzit.
Terug in Nederland gaat hij in Delft studeren en wordt hij lid van het corps. Van Campen is een stereotype corpsbal: hij hockeyt, zuipt zich vol en vindt borrelen met jaarclub en huisgenoten belangrijker dan een bezoekje brengen aan zijn geliefde.
Van Campen voelt zich thuis in de schijnwereld van het corps. Echter relativeert hij in het toneelstuk genaamd Het Delftsch Studenten Corps. Van Campen benoemt bijvoorbeeld het grote gala van het corps als een ‘poppenkast’. In het begin van het boek veroordeelt Van Campen het kortzichtige gedachtegoed van de hockeywereld en het te pas en te onpas veroordelen van mensen die iets anders doen dan zij als het juiste zien. ‘Vooral het lef om auditie te doen en dan ook nog te slagen, sprak tot mijn verbeelding. Juist niet die studie rechten in Leiden en vanzelfsprekend lid worden van studentencorps Minerva. Kiezen voor je hart, kiezen voor een artistieke carrière. Wat hadden mijn vrienden voor culturele bagage? Ze vonden discomuziek het einde, lazen alleen omdat het voor je boekenlijst verplicht was en konden allemaal klassiek pianospelen uit een boekje omdat ze vroeger op les moesten van hun ouders maar kregen nog geen popmelodietje spontaan uit de vingers. Hoe durfden zij zo over haar te oordelen?’ De hoofdstukken over zijn tijd in het leger, doen het meest denken aan de Amerikaanse film Jarhead. In die film speelt verveling en het alsmaar wachten op een spannende gebeurtenis een grote rol. De tijd in Libanon is wachten totdat er iets gebeurt, maar uiteindelijk gebeurt er niets.
Zo lezen de hoofdstukken ook, je wacht op iets ongewoons, maar het komt niet, wat juist de kwaliteit van het verhaal ten goede komt.
Vermaase wisselt de verhaallijnen af per hoofdstuk. Het ene hoofdstuk beschrijft hij de verveling van Van Campen in Libanon, het andere hoofdstuk verhaalt hij acties van Van Campen in Delft. Hoewel protagonist Van Campen veelvuldig tobt over zijn liefdes Anne en Carolien, leren we deze personages niet of nauwelijks kennen; ze blijven oppervlakkig en onuitgewerkt. Dit is bij alle bijpersonages die Vermaase opvoert. Van Campen is het enige uitgewerkte personage.
Vermaase is stilistisch geen begaafd auteur. Hij schrijft veelvuldig in eentonige, saaie, korte zinnen. Van afwisseling is nauwelijks sprake. Beeldspraken of mooie metaforische formuleringen zijn schaars. Maar hij heeft dit boek blijkbaar niet geschreven om zich te profileren als de nieuwe Remco Campert of Gerard Reve. De simpliciteit van de stijl doet niets af aan het verhaal, door de vele gebeurtenissen die plaats vinden.
Vermaase is met een ruime voldoende geslaagd met het schrijven van een gemakkelijk te lezen en leuk (af en toe zelfs spannend) verhaal.
|
