zondag 18 november 2007
Van de Coevering over Sneeuweieren
door Peter van Vlerken voor het Eindhovens Dagblad (GPD)
Waarom is het toch dat boeken over het platteland momenteel zo'n hoge vlucht nemen? Gerbrand Bakker schreef zijn veelgeprezen en -gelezen boerenroman Boven is het stil. Het bijzonder fraaie debuut Sneeuweieren van Ricus van de Coevering wordt er al mee vergeleken. "Plattelandsromans zijn van alle tijden", meent de in Amsterdam woonachtige Van de Coevering echter. Hij wijst bijvoorbeeld op Flaubert. "Maar de laatste jaren hebben schrijvers hun verhalen vooral in steden laten afspelen. Het zou best kunnen dat we dat gehad hebben. Het platteland leent zich voor romantiek. Het boerenleven laat zich graag idealiseren."
Dat wilde hij in zijn roman overigens persé niet doen. In Sneeuweieren voltrekt zich in een boerengezin juist een groot drama, dat menig lezer niet onberoerd zal laten. Diezelfde lezer zal de moerassen en turfgaten van de Peel in het boek menen te herkennen, maar volgens de auteur zou het vrijwel elk afgelegen, christelijk gebied kunnen zijn. "Wel ken ik de Peel natuurlijk goed. Het is een wereld op zich. Ik ben vlakbij boerderijen opgegroeid en speelde altijd tussen de maïs."
Volgens zijn biografie werd Ricus van de Coevering (1974) in Asten van de middelbare school verwijderd, onder meer vanwege een fictief opstel over de vrouw van de rector. Hij maakte zijn school af op het Peelland College in Deurne om vervolgens leraar economie te worden. Nu heeft hij een baan als beveiliger, omdat hij tijdens dat werk kan schrijven. De korte verhalen die hij in literaire tijdschriften en bloemlezingen publiceerde, kunnen wat hem betreft worden gezien als vingeroefeningen voor zijn roman.
Hij zegt nogal wat research te hebben gedaan voor zijn roman. Zo verdiepte hij zich terdege in het boerenbestaan. Ook zijn ervaringen als vakantiehulp op een Astense kippenslachterij kon hij goed gebruiken, want hij laat het echtpaar uit zijn boek een pluimveehouderij runnen. Het gaat er nogal wreed aan toe met kippen: "Ik spreek daar geen oordeel over uit. Ik zou best boer kunnen zijn, misschien niet met kippen, maar met koeien zou heel mooi zijn."
Van de Coevering heeft een beeldende schrijfstijl, met hier en daar typisch Brabantse woorden als 'kiep', 'middageten', 'opkamer' en 'het goeie servies'.
Enig symbolisme is hem niet vreemd. Verwijzend naar het doodgeboren kind van het echtpaar, laat hij eieren stukvallen. De sneeuweieren uit de titel zijn een nagerecht te zijn met opgeklopt eiwit. "Heel zoet. Toen ik het zelf klaarmaakte, vond ik het niet echt lekker. Wel is het een mooi woord." Het is verleidelijk Sneeuweieren een katholieke roman te noemen, omdat het geloof er een prominente rol in speelt. "Alle personages in mijn roman zijn religieus in de zin dat ze verlangen naar een volmaakte wereld. De één denkt dat die maakbaar is op aarde, de ander meent die te vinden in de hemel en een derde gelooft dat je in het hier en nu volmaakt gelukkig kunt zijn."
"Het is spannend hoe mensen er op zullen reageren. Ik denk dat niet-gelovigen het als een katholiek boek zullen ervaren en katholieken als kritiek op het geloof."
Een van zijn personages spreekt de verwachting uit dat de kerken over tien jaar weer vol zitten. "Het zou best kunnen dat het geloof weer gaat opleven. Het zou raar zijn als het helemaal verdwijnt."
Lees hier een exclusief fragment uit Sneeuweieren.
|
