vrijdag 25 januari 2008
Recensie: Alleen voor helden - Yolanda Entius
door Daniëlle Serdijn voor de Volkskrant
 Rakelings (2005) was een verrassend debuut. Kleurrijke personages, mooi verhaal. Naast een aantal positieve recensies ontving de auteur, Yolanda Entius (1961), er de Selexyz-debuutprijs voor. Heel bemoedigend allemaal. Maar ook een blok aan het been; een goed debuut schept nu eenmaal verwachtingen.
Wat daarna te schrijven? Met haar tweede roman, Alleen voor helden, wekt Entius de indruk alsof ze zich maar al te zeer bewust is van die ongemakkelijke positie, en maar gewoon meteen aan de slag is gegaan. Op hoop van zegen.
Een gloedvolle roman heeft dat besef niet opgeleverd. Eerder is Alleen voor helden dat noodzakelijke boek tussen een eerste en een derde in. Een zwakke echo van het debuut is hoorbaar. Het onderwerp, relaties, passeert nog eens.
Entius vertelt de geschiedenis van drie pubers op weg naar volwassenheid. Twee van hen, broer Boris en zus Lucy, bijna even oud, doen denken aan de zonderlinge tweeling uit Entius’ debuut. Ze groeien op zonder moeder. Vader is aan de drank. Wanneer een nieuwe jongen, David, bij hen op school komt, ontstaat er zo’n hechte relatie tussen de drie, dat de scheidslijnen tussen de domeinen vriendschap, liefde en seksualiteit haast onzichtbaar worden.
Zo gaat dat als je jong bent.
Later lach je erom. Of je hebt spijt. Dat laatste overkomt Lucy. Als een Floortje Bloem blijft ze vasthouden aan die ene gelukkige periode in haar leven. Dat wordt haar fataal.
Het verlangen verziekt haar zodanig, dat ze een fantasiekind creëert en zich op latere leeftijd vergrijpt aan David. Op zich wel origineel, zo’n omgekeerde verkrachtingsscène, het vergt net wat meer inspanning van het voorstellingsvermogen.
Ook de jongens wentelen zich in hun ongeluk nadat de vriendschap is verwaterd. Als het drietal jaren later weer bijeenkomt, wordt de balans opgemaakt.
Dan blijkt dat er veel is misgegaan vanwege onuitgesproken (seksuele) verwachtingen.
De wetmatige spanning binnen een driehoeksverhouding is beslist een boeiend idee.
Maar het lijkt alsof de schrijfster te snel, te makkelijk aan het werk is gegaan. Dat Alleen voor helden niet de overtuigende roman is geworden die Entius had kunnen schrijven, is ronduit jammer.
|
