woensdag 13 augustus 2008
Boek Storimans wordt afgemaakt
 Cameraman Stan Storimans krijgt in 1997 in Zaïre door een 'losgeslagen snotneus' een geweer tegen het hoofd gezet. Niet voor het eerst.
Bij een andere gelegenheid, in hetzelfde land, zit hij in een restaurant een pizzaatje te eten. Er komt een jongen van een jaar of zeventien binnen die met een automatisch geweer in het plafond begint te schieten. Daarop gaat de opgefokte jongen met de pet rond, om geld op te halen voor benzine. " Toen hij weg was, veegde Stan de kalk van tafel en ging door met zijn pizza. En als hij terug was van zo'n reis ging hij met zijn kinderen spelen, of de auto wassen", zegt Johan van Grinsven, journalist bij het Brabants Dagblad en sinds een paar maanden ghostwriter van Storimans (39). "Dat soort verhalen had Stan veel. Hij verzuchtte wel eens dat hij regelmatig goed is weggekomen."
Stan Storimans, Oog op de Wereld, is de werktitel van het boek waar de cameraman samen met Van Grinsven aan werkte. Storimans zelf nam het initiatief tot het boek, waarvoor hij zelf ook honderden foto's maakte. Hij 'wilde van de geesten in z'n kop af'. Van Grinsven: "Stan heeft in de bijna 25 jaar dat hij in het vak zit, gruwelijke dingen gezien. Zijn harde schijf moest leeg, zei hij zelf. En op verjaardagen wilde hij niet steeds zijn verhalen vertellen. 'Lees mijn boek maar', wilde hij kunnen zeggen. Er zou een dvd bij het boek k0men met de reportages die bij de verhalen hoorden."
Negen keer was Storimans in Afghanistan. Hij was in Irak, filmde de puinhopen van 9/11 en de verwoesting van orkaan Katrina in New Orleans. In de nasleep van de dood van prinses Diana werd hij aangereden. Die nacht werd hij elk uur wakker gemaakt, voor zijn medicijnen en 'om te zien of hij nog leefde'. "Maar de volgende dag stond hij weer te werken", zegt Van Grinsven. " Daarna moest hij twee maanden revalideren."
Storimans had zijn paspoort en toilettas altijd binnen handbereik. Omdat hij elk moment moest kunnen vertrekken naar de volgende brandhaard. "Afgelopen zaterdag belde eerst de BBC, of Stan naar Georgië wilde", zegt zwager en bekende Tilburgse fotograaf Jan Stads. "Maar dat weigerde hij. Daarna belde RTL. Stan had een raar gevoel in zijn maag, hij wist dat het een heftige oorlog was. Maar toen hij had besloten te gaan, had hij geen twijfel meer."
Storimans rolde op zijn veertiende 'het vak' in, toen hij in de vakanties met Jan Stads meeging naar diens toenmalige werkgever Persbureau Van Eijndhoven. Daar begon hij als geluidsman, leerde monteren en trok na een paar jaar de camera op zijn schouder.
Jan van Eijndhoven leidde Storimans het vak in en leerde hem de kneepjes. " Stans eerste klus was het boomplanten in Tilburg- Noord. Hij was een jaar of negentien, toen hij voor het eerst meeging naar het buitenland. De fluwelen revolutie in Praag, meen ik", zegt Van Eijndhoven. Daarna zaten ze samen in voormalig Joegoslavië, "waar we niet eens wisten wie tegen wie vocht. Je hebt geen tijd om je voor te bereiden op zo'n reis, soms een paar uurtjes in het vliegtuig. Hoeveel ervaring je ook hebt, geen oorlog is hetzelfde."
In 1996 stopte Storimans bij Van Eijndhoven en begon voor zichzelf. Vier jaar later richtte hij het bedrijf Storicam op in Goirle. Daar woonde hij ook, samen met zijn vrouw en twee kinderen (8 en 10).
Storimans werd tomeloos gedreven door nieuwsgierigheid en de jacht naar de beste beelden, omschrijven collega's. 'Een vakidioot' met de ambitie de beste te zijn. Klein van stuk maar breedgeschouderd. Niet te flauw om zijn ellebogen te gebruiken, een branieschopper die 'door roeien en ruiten' ging, zonodig door collega's. Alles voor het eerste en beste shot. Of het nou bij de vossenjacht in Boekel was, of bij de special forces in Afghanistan.
"Een cameraman die altijd het juiste moment heeft", zegt Jeroen van Eijndhoven, die het Tilburgse persbureau sinds enkele jaren leidt. Hij en Storimans troffen elkaar op uiteenlopende plekken op de wereld, van WK's 'tot de minder leuke plaatsen'. Het wereldje van oorlogverslaggevers is klein. "Voor zover ik weet nam Stan geen onnodige risico's. Maar in dergelijke gebieden is het altijd gevaarlijk."
De familie heeft inmiddels laten weten dat het boek rond Storimans afgemaakt moet worden. Het was bedoeld om de 'verhalen uit zijn hoofd te krijgen maar ze niet kwijt te raken'. Nu wordt het 'een eerbetoon' op basis van interviews met Storimans zelf en collega's die met hem werkten. Het laatste hoofdstuk is waarschijnlijk de reis naar Georgië.
(uit BN/De Stem)
|
