Schrijver Harry Mulisch gaat zijn 80ste verjaardag, op 29 juli, uitbundig vieren in de boekhandel. Zes collega’s eren hem met op zijn werk geïnspireerde novelles. Zijn uitgever De Bezige Bij pakt uit met speciale edities. Op 15 september viert Mulisch feest in de Amsterdamse Stadsschouwburg.

Zes schrijvers uiten hun bewondering voor Harry Mulisch in evenzovele novelles, die in juli verschijnen. Abdelkader Benali schrijft De eeuwigheidskunstenaar, een novelle waarin boeken van Mulisch een rol spelen. Doeschka Meijsing komt met De eerste jaren, over de jeugd van de schrijver.

Marcel Möring maakt met Een vrouw een ‘vervolg’ op Mulisch’ roman Twee vrouwen. Elsbeth Etty haakt in op De ontdekking van de hemel met Maak jezelf maar klaar, een verhaal over de moeder van Ada uit de bestseller van Mulisch.

Ook A.F.Th. van der Heijden had bij het schrijven van zijn novelle De doorstoken globe het magnum opus van Mulisch in gedachten. Jessica Durlacher gaat in Waar bleef PC Cathy R.? terug naar de eerste boeken van Harry Mulisch.

Van Mulisch’ bestseller De Aanslag, na De ontdekking van de hemel zijn bekendste boek, komt een gebonden vijftigste druk voor een vriendenprijs van €5. De Aanslag verscheen in september 1982. Fons Rademakers maakte er een film van, waarvoor hij een Oscar kreeg.

Er verschijnen ook twee boeken over de Amsterdamse schrijver. Onno Blom koos voor het boek Onsterfelijk leven uit de vele interviews die Mulisch gaf. Kunsthistoricus Rudi Fuchs schreef een inleiding voor Lachspiegel, waarin een groot aantal spotprenten op Mulisch wordt verzameld.
(bron: AD)

Yolanda Entius en Robbert Welagen zijn de winnaars van de Selexyz Debuutprijzen 2006 en 2007. Dat is gistermiddag bekendgemaakt tijdens een feestelijke uitreiking in het Amsterdamse Muziekgebouw aan 't IJ.

Entius werd bekroond voor haar roman Rakelings. De jury, onder voorzitterschap van oud-Poetry International-directeur Martin Mooij, roemde 'de gedurfde opzet' van Entius' roman, 'waarin de complexe verhaalstructuur in dienst blijft staan van het centrale thema, de confrontatie met het noodlot'.

Welagen kreeg de prijs voor zijn roman Lipari, die werd geprezen vanwege de 'zeer aparte, beklemmende sfeer' en 'het spanningsveld dat de auteur opbouwt met grote precisie en minimale middelen.'

Fragment uit Lipari:‘In het midden van het zwembad dreef een luchtbed op het water. Soms dreef hij iets meer naar de kant, maar stuitte elke keer op een minimale golf, wat hem dee omdraaien zodat hij urenlang rond hetzelfde midden cirkelde.
Gerard keek naar Chapine. Ze had die dag een witte bikini aan. Het stond haar goed. Het maakte haar bruine huid en haar halflange haren nog voller van kleur.
Chapine stond op de duikplank, een positie die ze aannam als ze niet op een ligstoel in de zon lag. Een meter boven het blauwe water. Ze liep naar het uiteinde van de duikplank en sprong in het water. De duikplank klapperde. [...] Chapine zwom enkele keren heen en weer. Onder water. Zo geruisloos als een dolfijn. Om haar en het zwembad heen waren de palmbomen, het terras en wij, Gerard en ik.’

De twee literaire debutanten krijgen ieder een bedrag van 10.000 euro.

Met deze keuze bekroonde de jury twee outsiders. Tevoren behoorden Entius en Welagen niet tot de favorieten. Voor de prijs van jaargang 2006 stonden vooral de namen Sanneke van Hassel en Vrouwkje Tuinman op veel tiplijstjes, voor de prijs van jaargang 2007 waren Gerbrand Bakker en Christiaan Weijts favoriet.

De Selexyz Debuutprijs is een nieuwe literaire prijs, die gesponsord wordt door de boekhandelsketen Selexyz en het SNS Reaal Fonds. De prijs is een voortzetting van twee andere debutantenprijzen: de Geertjan Lubberhuizenprijs, die tussen 1985 en 1997 werd uitgereikt, en de Marten Toonder/Geertjan Lubberhuizenprijs, die bestond van 2001 tot en met 2005.

Om het gat tussen 2005 en 2007 te overbruggen, waren er dit jaar twee laureaten. Eerdere winnaars waren onder anderen Vonne van der Meer, Marcel Möring en Abdelkader Benali.
(door Thomas van den Bergh, gepubliceerd op Elsevier.nl)

Christelijke basisscholen in Barneveld hebben moeite met het boek van Paul van Loon (foto), dat deze week door het ministerie van verkeer en waterstaat is aangeboden aan het basisonderwijs. Het boek Ontsnapt aan de dode hoek, bedoeld om verkeersveiligheid te behandelen, is volgens de scholen godslasterlijk en bevat passages over duivels en hel.

''Deze boeken gaan rechtstreeks naar het oud papier'', zegt directeur Aris de Pater van de Ds. J. Fraanjeschool in Barneveld. ''Het bevat zinnen waarin over de hel wordt gesproken, passages die wij onze kinderen niet willen laten lezen.'' Ook op gereformeerde basisschool De Bron in Barneveld, de Eben-Haëzerscholen en op de zeven hervormde scholen van De Drieslag in de gemeente Barneveld wordt het boek van Van Loon niet uitgedeeld.

''Het is een vreselijk boek, ik begrijp totaal niet dat het ministerie hier veel geld aan uitgeeft, zonder rekening te houden met onze christelijke identiteit'', zegt Bertus van den Berkt, bovenschools directeur van de Drieslag-scholen. ''Er wordt gesproken over bokkenpoten, de knekelman en er staan tekeningen van de duivel in. De inhoud heeft niets te maken met het thema verkeersveiligheid'', zegt Van den Berkt.

''Sommige passages zijn angstaanjagend, dat kunnen we niet accepteren'', vult directeur Wim Kole van de Eben Haëzerscholen aan. ''Ik lees in het boek over een skelet achter het raam en over monsters, daar kunnen wij niets mee'', vindt ook directeur Jan Versluis van De Bron.

Van den Berkt wil met de verschillende schooldirecties gezamenlijk protesteren bij het ministerie. ''Er zijn betere manieren om het thema verkeersveiligheid te behandelen in de klas, bijvoorbeeld door de kinderen in een vrachtwagen te laten kijken.''

Op de openbare basisscholen Lange Voren en De Zandberg in Barneveld zijn de boeken van Paul van Loon wel uitgedeeld. ''Wij zien er niet zoveel kwaad in als in het boek wordt gevloekt, dat komt in zoveel boeken voor. Dat wil niet zeggen dat we van de leerlingen accepteren dat zij dat zelf ook gaan doen'', zegt directeur Roy Möhlmann van beide scholen. ''Ik kan me wel goed voorstellen dat scholen in het bijzonder onderwijs moeite hebben met de tekst.''

Inmiddels heeft SGP-Tweede Kamerlid Kees van der Staaij vragen gesteld over de inhoud van het boek, die volgens hem pedagogisch niet verantwoord is. Het ministerie heeft de boeken gratis uitgedeeld in het kader van de dode-hoekcampagne voor vrachtwagens.
(bron: Barneveldse Krant)

Carla Obbens benadrukt het keer op keer. Ze heeft helemaal níets tegen Theo Thijssen, de schrijver van De gelukkige klas. Toch wil de Bossche niet dat de roman van Thijssen het boegbeeld wordt van de tweede editie van Nederland Leest, die in oktober van start gaat.

De Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB) zou volgens haar om het jaar een vrouwelijke auteur centraal moeten stellen. Daarom is ze een online handtekeningenactie begonnen. Doel: de CPNB overhalen om de geplande campagne rond Thijssens De gelukkige klas af te blazen en een nieuw boek naar voren te schuiven. Van een vrouw.

Een suggestie heeft Obbens ook al: een boek van Hella Haasse. Zij schreef vorig jaar de lofrede in het boek Dubbelspel van Frank Martinus Arion, dat de eerste editie van Nederland Leest centraal stond.

Obbens, werkzaam in de bibliotheek in Den Bosch en auteur van onder meer Bibliotheken en leeszalen wil de CPNB zo dwingen tot een schrijfstervriendelijker beleid. Maar waarom maakt ze zich daar zo druk om? Simpel. "Organisaties als het CPNB schenken meer aandacht aan mannen, terwijl er zoveel goede schrijfsters zijn. Dat is oneerlijk, te meer omdat in jury's en besturen vaak meer mannen dan vrouwen zitten. Het lijkt wel of in dit geval het CPNB alleen mannen kent als er iets te verdelen valt."

Volgens Obbens willen literaire organisaties er sowieso niet aan dat er geweldige schrijfsters in Nederland rondlopen. "De laatste vrouw die het boekenweekgeschenk schreef, was Anna Enquist, in 2002! Voor komend jaar is het wéér een man, namelijk J. Bernlef. En dat terwijl er zoveel goede vrouwelijk auteurs zijn, maar dan moet je ze wel willen zien!"

Paul Mosterd, adjunct-directeur van de CPNB, vindt het allemaal maar onzin. "Wij baseren onze keuze op literaire maatstaven; we staan er geen seconde bij stil of een auteur een man of vrouw is. Kom op, zeg. En dat Theo Thijssen toevallig een meneer is na Arion vorig jaar, tja, dat is toevallig zo."

Het idee van Obbens om het ene jaar een man, het andere jaar een vrouw te kiezen, is volgens hem geen optie. "Dat zouden schrijvers ook niet moeten willen. Als ze dan worden uitverkoren, 'winnen' ze alleen van een bepaald geslacht. Dat doet afbreuk aan een nominatie."

Het initiatief van Obbens noemt hij desondanks sympathiek. "Maar al krijgt ze álle Nederlandse vrouwen (en mannen) achter zich, de keuze voor Thijssen zullen wij niet herroepen. "En wie weet kiezen we voor 2008 wel weer een man."

Obbens wil echter van geen wijken weten. Al weet ze stiekem ook wel dat haar actie maar een kleine kans van slagen heeft, ze wil in ieder geval een signaal afgeven. Haar actie, begonnen in maart, loopt nog een maand.

Eind mei gaat Obbens naar Amsterdam om de petitie aan te bieden. Inmiddels heeft ze al 110 handtekeningen verzameld.
(door Linda van Gorkum uit het Brabants Dagblad)

De Raad voor de Journalistiek heeft een klacht van het VARA/NPS-programma ZEMBLA tegen twee journalisten van de Volkskrant, die het boek De Orkaan Ayaan hebben geschreven, gegrond verklaard. Door citaten als feiten te presenteren en geen wederhoor toe te passen is de integriteit van twee ZEMBLA-medewerkers aangetast en volgens de Raad is dit voor hen uitermate belastend. ZEMBLA wil dat het boek uit de handel wordt genomen en in eventuele nieuwe drukken de tekst wordt aangepast.

"Er zijn ons citaten in de mond gelegd die we niet hebben gedaan", aldus Kees Driehuis (foto) van Zembla. "We willen dat het boek over politica Ayaan Hirsi Ali uit de handel wordt genomen en dat het hoofdstuk over Zembla bij een eventuele herdruk wordt herschreven."

Uitgeverij Augustus is niet van plan het boek uit de handel te halen. De uitgever heeft donderdag laten weten geen reden te zien om dit verzoek in te willigen.

Deze zogenaamde ‘citaten’ werden door Berkeljon en Wansink als ‘feiten’ gepresenteerd, terwijl het ging om informatie uit de tweede hand. Driehuis en Van Dongen zijn nooit gevraagd of zij deze uitspraken ook echt gedaan hadden. Zij hebben aan de Raad voor de Journalistiek dan ook een oordeel gevraagd over de handelwijze van de journalisten Berkeljon en Wansink.

De Raad voor de Journalistiek heeft op 23 april 2007 een uitspraak gedaan (RvdJ 2007/21). Het oordeel van de Raad is duidelijk: door de wijze waarop de zogenaamde ‘citaten’ van Driehuis en Van Dongen in het boek werden gepresenteerd, kregen die voor de programmamakers een uitermate ‘diffamerend karakter’. Het is journalistiek en maatschappelijk onaanvaardbaar dat Berkeljon en Wansink deze zogenaamde ‘citaten’ hebben gepubliceerd zonder wederhoor toe te passen en dus zonder daarover de mening van Driehuis en Van Dongen te vragen.

Volkskrant-redacteur Berkeljon en de politiek commentator van de Volkskrant H. Wansink hadden in hun werk zonder meer melding moeten maken van de visie van Kees Driehuis en Jos van Dongen. Alleen zo, aldus de Raad, was de lezer de mogelijkheid geboden om een genuanceerd beeld te krijgen. De klacht tegen Berkeljon en Wansink werd derhalve gegrond verklaard.
(bronnen: Trouw, Tv-Visie, ANP)

In Rimpelmania begraven Manon Spierenburg en Siska Mulder zich met stijgende verbazing in een onderwerp dat ons allemaal aangaat: de Don Quichotte-achtige strijd tegen de veroudering. Zij zetten één groot, vrolijk vraagteken bij de verwarring van deze tijd: dat jong per definitie beter is dan oud. En zij vragen zich af waarom juist nu de eeuwig-jong-obsessie zulke doorgeslagen vormen heeft aangenomen.


Spierenburg en Mulder houden zichzelf en de lezer een spiegel voor waarin we allemaal dagelijks kijken. Welke gedachte steekt achter deze queeste naar de eeuwige jeugd? Met een verwonderde, nieuwsgierige blik bekijken zij het onderwerp van alle kanten en daarbij sparen ze zichzelf niet. Niemand blijft immers ongevoelig voor de veranderingen van het ouder wordende lichaam en de melancholie die gepaard gaat met het verlies van de jeugd. Iedereen - man en vrouw - kan eraan relateren. Dit onderwerp leent zich voor geestige bespiegelingen, maar ook voor een serieus onderzoek. Tijdens hun zoektocht gaan zij onder meer te rade bij hoogleraar psychologie/mensapen-deskundige Frans de Waal, filosoof Ad Verbrugge en schrijfster Benoîte Groult. Het zijn rake observaties, afgewisseld met columnistisch getinte verhalen en dialogen en monologen.

Fragment uit Rimpelmania :

'Het heersende schoonheidsideaal heeft iets merkwaardigs, als je erover nadenkt. De perfecte vrouw van nu heeft een klein neusje, grote, ronde ogen en een popperige mond die een beetje openstaat zodat haar parelwitte tanden tevoorschijn komen. Ze moet zo slank zijn dat haar hoofd relatief groot lijkt voor haar lichaam. Het hoofdhaar is bij voorkeur witblond, terwijl okselhaar, beenhaar en schaamhaar drastisch dienen te worden verwijderd. Tot streepjes geëpileerde wenkbrauwen zorgen voor een permanent verbaasde blik. Als je deze kenmerken op een rijtje zet, doemt het beeld van een kleuter op. De verschijningsvorm van een kleuter nabootsen, is dat wat we als volwassenen geacht worden te doen? En wat zegt het eigenlijk over ons dat we dit seksueel aantrekkelijk vinden?'

Rimpelmania is vanaf morgen te koop Manon Spierenburg & Siska Mulder

Bij de presentatie van zijn nieuwe boek Bingo! in de Surinaamse hoofdstad Paramaribo liet Clark Accord weten dat zijn boek wellicht verfilmd gaat worden.

Accord: “Ik ben benaderd door de regisseur van de bekende film Shouf Shouf Habibi, Albert Ter Heerdt, om het filmscript te bewerken. Ook zijn er gesprekken over een mogelijke musical.”

De schrijver bevestigde de vragen van Nina Jurna, die hem interviewde tijdens de presentatie gisteren bij Eftee Books. Op Bingo! werd verrassend gereageerd in Nederland.

Mensen wisten niet dat het probleem zo groot was en zich afspeelt om de hoek van de straat. “Het boek gaat niet alleen over Surinamers. Maar de bingohallen waar ik ben geweest, in Amsterdam, waren voor 75 procent een Surinaams gebeuren”, legt Accord zijn publiek uit. “Het is niet te bedenken als schrijver wat je daar allemaal tegenkomt. Ik ben een romanschrijver, dus niet alles is exact zo gebeurd. Maar de karakters zijn gebaseerd op echte bingospelers. Ik observeer de mensen en schrijf zo mijn karakters.”

De schrijver had maandagochtend zijn boek overhandigd aan de presidentsvrouw Liesbeth Venetiaan. Accord: “Tijdens mijn bezoek hoorde ik dat Surinamers ook bingo spelen. Alleen zijn er hier geen bingohallen, men speelt het spel op achtererven.” Ook de verslaving aan het gokken in casino’s vindt Clark Accord een onderzoek waard.
(bron: CQ-link)

Bingo! Clark Accord

Op 30 mei aanstaande is het twee jaar geleden dat de toen 18-jarige Amerikaanse Natalee Holloway op Aruba verdween na 's nachts op het strand te zijn geweest met de toen zeventienjarige Nederlander Joran van der Sloot. Joran verklaarde in eerste instantie tegenover de politie Natalee te hebben afgezet in haar hotel, terwijl hij haar in werkelijkheid op het strand achterliet. Deze leugen zorgde ervoor dat Joran voor drie maanden achter de tralies verdween. Nog steeds is hij hoofdverdachte in deze zaak.

Joran van der Sloot geeft in het boek De zaak Natalee Holloway openheid van zaken over zijn leven voordat hij Natalee ontmoette, over zijn tijd in de gevangenis en over de verhoren door de politie. Hij vertelt over het drinkgedrag van Natalee, geeft details over hun vrijpartij op het strand en gaat in op mogelijkheden die in deze zaak nog niet onderzocht zijn, zoals een verklaring over Natalee's stiefvader en het onbekende mannelijke DNA dat gevonden is op Natalee's tandenborstel. Joran bespreekt openhartig zijn eigen gedrag en biedt zijn excuses aan de ouders van Natalee aan.

"Hand in hand lopen we door het water en praten over van alles en nog wat. Hoe oud ze is en naar welke school ze zal gaan, omdat ze net voor haar eindexamen is geslaagd. Maar ik heb haar niet lang genoeg gekend om te beschrijven wat voor soort meisje zij is. We komen bij de Fisherman's Huts aan en gaan weer op het zand liggen, ik op haar. We zoenen en voelen aan elkaar. Beetje 'droogneuken'. Ik zoek in mijn portemonnee en denk: shit, geen condoom, kut, kut, kut, dan gaat het feest niet door."

Daarnaast wil hij vooral zijn visie op de zaak-Holloway geven omdat het wel lijkt, na alle publiciteit die deze zaak teweegbracht, of iedereen alles over Joran en Natalee weet, behalve de waarheid.

"En als ik weer heel eerlijk ben en nadenk wat toen die nacht op het strand door mijn hoofd ging, is de waarheid dat ik op een gegeven moment gewoon iets had van: ja, pech voor jou, ik moet naar huis want ik heb school en jij wil maar blijven liggen sterren kijken. En dat allemaal terwijl ik ook best geil was en niks kon of wou doen omdat ik geen condoom bij me had. Ik bedoel, ik kende haar net een paar uur en weet ik veel met wie ze allemaal is geweest. Bovendien was ik ook bang dat mijn vriendinnen zouden ontdekken dat ik met een ander meisje was vreemdgegaan of, nog erger, dat ze zouden ontdekken dat ik twee vriendinnen had."

Journaliste Zvezdana Vukojevic schreef het boek op basis van interviews met Joran van der Sloot. Verder gebruikte zij aantekeningen uit Jorans dagboek en had zij inzage in de politiedossiers. Joran zelf heeft de inleiding van het boek verzorgd.

"Waarom besloten we te liegen? Dat is heel moeilijk uit te leggen. Ik was zeker bang dat er iets ergs was gebeurd. Ze had gedronken en was niet meer helemaal honderd procent toen ik haar heb achtergelaten. Ik schaamde me natuurlijk ook wel dat ik haar op het strand heb achtergelaten, want welke echte man doet dat nou..."

"Als mij dit niet was overkomen, maar een andere jongen, zou ik door het beeld dat in de media is gecreëerd ook denken dat diegene schuldig is. Ik ben woedend over alle leugens. Ik ben geen verkrachter. Ik ben geen moordenaar. Het enige waar ik schuldig aan ben is het achterlaten van een meisje op het strand en liegen."

"Terwijl ik dit schrijf ben ik nog steeds verdachte. Ik hoop dat ooit duidelijk wordt wat er met haar is gebeurd, hoe verschrikkelijk dat misschien ook zal blijken te zijn. Pas dan zal ik gerehabiliteerd zijn, pas dan kan ik echt verder met mijn leven."

Van der Sloot vertelt in het boek ook over zijn leven voordat hij Natalee ontmoette en over de tijd die hij doorbracht in de gevangenis op Aruba. Nadat hij was vrijgelaten kwam hij naar Nederland om te studeren. Hij is nog steeds de hoofdverdachte in de verdwijningszaak.

De auteur putte voor haar boek uit interviews met en dagboekaantekeningen van Van der Sloot. Ook had zij inzage in de politiedossiers.

Een gesprek met Joran:

De hele wereldpers viel destijds over je heen. Met dit boek zet je weer de schijnwerpers op jezelf. Ben je inmiddels verslaafd aan aandacht?
"Nee, ik had mijn leven liever rustig gehouden. Ik heb dit boek vooral geschreven om alles te kunnen verwerken. Ik heb het namelijk niet zo op psychiaters en psychologen. Dit is mijn manier."

Had een dagboek, alleen voor jezelf, niet volstaan? Of kreeg je misschien een fikse beloning?
"Delen van mijn privé-dagboek heb ik in dit boek verwerkt. Ik heb het niet geschreven om mijn onschuld te bewijzen. Maar mensen krijgen nu wel de kans mijn hele verhaal te lezen. Ik wil niet dat ze later zeggen: Waarom heb je dat nog achtergehouden? Wat mij betreft heb ik met dit boek wel genoeg uitleg gegeven. Er komt dus geen tweede boek. Het ging me niet om het geld. Ik heb er nog geen 7.000 euro aan over gehouden."

Je beschrijft hoe je over vrijwel alles in je leven loog; het continue vreemdgaan en het gokken. Daarnaast veranderde je tegenover de politie tot twee keer toe je verklaring over die nacht met Natalee. Zo wordt het natuurlijk lastig om je nog te geloven.
"Als dit allemaal niet over mezelf ging maar over een ander, zou ik die waarschijnlijk ook niet geloven. Liegen was iets wat me makkelijk afging. Maar ik loog nooit over grote dingen. Het was een manier om moeilijke situaties of lastige gesprekken uit de weg te gaan. Ik zag er geen kwaad in, ik dacht ook dat de hele wereld om mij draaide. Ik weet nu beter, ik wilde gewoon de waarheid vertellen. Ik ben een stuk eerlijker geworden."

Slaag je daar altijd in?
"Ja, het gaat goed, wel heb ik in Nederland alweer een keer een vriendinnetje bedrogen. Dat lijkt inderdaad wel een patroon. Ik zal dat niet ontkennen, maar ik ben wel degene die het uiteindelijk toch eerlijk vertelt. Ik heb mijn les geleerd."

Wat je over de ontmoeting met Natalee schrijft, klinkt kil. Je bent heel specifiek over jullie seksuele handelingen, maar de passage eindigt met de opmerking dat ze maar een meisje voor één nacht was en dat je haar naam al was vergeten.
"Het is de waarheid. Zij wilde die avond ook gewoon seks. Als ze niet werd vermist, dan zou ik haar waarschijnlijk allang vergeten zijn. Ik vind niet dat ik haar daarom fout heb behandeld. Wel voel ik me rot dat ik haar daar alleen heb achtergelaten op het strand. Dat was een kutstreek. En die seksdetails? Die had ik ook liever niet verteld. Maar tijdens politieverhoren wordt iedere steen omgedraaid. Al mijn geheimpjes zijn onderhand bij iedereen al bekend."

Wat is er met Natalee gebeurd, denk je?
"Ik weet het niet. Zelf geloof ik niet dat ze nog op Aruba is. Dan hadden ze haar al wel gevonden. Ik ben ervan overtuigd dat ze niet meer leeft. Ik hoop dat we op een dag antwoorden krijgen op al onze vragen. Voor mij, voor haar familie, voor iedereen. Ik verwacht in elk geval niets meer van de politie te horen. Want dan hebben ze toch eerst iets van bewijs nodig. En dat vinden ze nooit, omdat ik onschuldig ben. Ik maak me niet langer druk, ben rustig in mijn hoofd."
(bronnen: Trouw, ANP, Brabants Dagblad en origineel persbericht)

De zaak Holloway Joran van der Sloot

Het Comité van Ministers van de Nederlandse Taalunie heeft de Prijs der Nederlandse Letteren toegekend aan Jeroen Brouwers (1940). De prijs wordt eenmaal per drie jaar uitgereikt, beurtelings door het Nederlandse en Belgische Staatshoofd, aan een auteur van oorspronkelijk Nederlandstalige literaire werken. Dit keer reikt de Belgische Koning Albert de prijs uit. De prijs kan worden toegekend voor het gehele oeuvre van een schrijver of voor een apart werk in de genres poëzie, verhalend proza, beschouwend proza of drama. Aan de prijs is een bedrag verbonden van € 16.000,-.

De jury is unaniem van oordeel dat Jeroen Brouwers de belangrijkste literaire prijs van het Nederlandse taalgebied verdient voor zijn omvangrijke oeuvre. De jury roemt Brouwers als een 'buitengewoon stilist'.

Jeroen Brouwers debuteerde in 1964 met Het mes op de keel. Zijn tweede boek Joris Ockeloen en het wachten (1967) betekende meteen een doorbraak. De kritieken waren lovend en Brouwers kreeg een eerste literaire prijs. Sindsdien bouwde hij een consistent en veelvuldig bekroond oeuvre uit met veelgelezen romans, brievenboeken, polemieken en essayverzamelingen als Zonsopgangen boven zee (1977), Het verzonkene (1979), Bezonken rood (1981), De laatste deur (1983), De zondvloed (1988) en Geheime kamers (2000). In 1993 kreeg hij al de Constantijn Huygensprijs voor zijn hele oeuvre.

Volgens de jury heeft Jeroen Brouwers 'in de naoorlogse Nederlandstalige literatuur bakens uitgezet en verzet'. Bovendien heeft Brouwers 'het egodocument verheven tot een volwaardig literair genre' en noemt de jury Brouwers' brievenboeken van een 'ongeëvenaarde kwaliteit'. Brouwers schreef zijn bekende polemieken 'met veel vuur en verontwaardiging maar vooral steeds met veel liefde voor het onderwerp'.

Vlaanderen, het land waar hij inmiddels al weer geruime tijd woont, was vaak het onderwerp. Zo vormt hij als geen andere auteur een brug binnen het Nederlandse taalgebied over de landsgrenzen heen. In 1992 ontving hij de Orde van de Vlaamse Leeuw.

Jeroen Brouwers is sinds de instelling van de prijs in 1956 de achttiende laureaat. De eerdere laureaten waren: Herman Teirlinck (1956), A. Roland Holst (1959), Stijn Streuvels (1962), J.C. Bloem (1965), Gerard Walschap (1968), Simon Vestdijk (1971), Marnix Gijsen (1974), Willem Frederik Hermans (1977), Maurice Gilliams (1980), Lucebert (1983), Hugo Claus (1986), Gerrit Kouwenaar (1989), Christine D?Haen (1992), Harry Mulisch (1995), Paul de Wispelaere (1998), Gerard Reve (2001) en Hella S. Haasse (2004).

De prinsesjes Amalia en Alexia horen hun vader prins Willem-Alexander het liefst voorlezen uit Nijntje en uit de boeken van Annie M. G. Schmidt.

De Rijksvoorlichtingsdienst heeft ter gelegenheid van de veertigste verjaardag van de prins, vrijdag, een speciale site samengesteld, die maandagavond online ging. Daarin worden ook vragen van dertig volwassenen en tien kinderen namens de prins beantwoord.

Voor zichzelf leest Alexander vooral veel kranten en vakliteratuur. In zijn vrije tijd leest hij Nederlandse literatuur, autobiografieën en boeken die over geschiedenis gaan. Als voorbereiding op het staatsbezoek aan Turkije las hij Istanbul van Orham Pamuk en Het zijn net mensen van Joris Luyendijk. Verder leest de prins boeken als The World is Flat van Thomas Friedman en 'een enkele keer een spannend boek van bijvoorbeeld Dan Brown', aldus de site.

De prins komt ook aan de orde als radioluisteraar en televisiekijker: ,,In de auto luistert de prins graag naar nieuwsuitzendingen op Radio 1. Op televisie houdt hij vooral de nieuws- en actualiteitenrubrieken bij. Ook kijkt hij naar sportuitzendingen."

Van alle dieren vindt de prins paarden het mooist, zo laat hij via de RVD aan de kinderen weten. Hij heeft de zwemdiploma's A en B, zo valt voorts op de site te lezen. Hoe laat hij van zijn moeder naar bed moet, dat is toch echt een vraag die niet meer aan de orde is, aldus de dienst. ,,De prins is veertig jaar."
(bron: RTL Boulevard)

Boeken zijn volgens de consument te duur. Als de prijs werd verlaagd zou de lezer meer boeken kopen. Dat blijkt uit een maandag gepubliceerd onderzoek van de Stichting Marktonderzoek Boekenvak.

De studie onder ongeveer tweeduizend mensen werd gepresenteerd tijdens een congres over ‘het papierloze boek’ in Rotterdam. Onderzoeksbureau GfK ging na wat er bij de Nederlander allemaal meespeelt als die een boek koopt.

Zeker 58 procent van de mensen die wel eens een boek kopen zegt de boekenprijs ‘tamelijk hoog’ te vinden, 9 procent vindt die zelfs ‘erg hoog’ en nog eens 31 procent vindt de prijs ‘niet hoog, maar ook niet laag’.

Als de prijs omhoog gaat, koopt een groot aantal mensen minder boeken. Maar die groep zou juist wel ‘wat meer’ boeken gaan kopen als de prijs wordt verlaagd.

De reden dat mensen naar een boekhandel gaan is omdat er een grote en ruime keuze is. Dat consumenten ook via internet een boek kopen is omdat ze het prettig vinden dat vanuit huis te kunnen doen en omdat die i-winkel 24 uur per dag open is.

De deskundigheid van het personeel in een boekhandel is niet van belang voor de aanschaf van een boek, zo blijkt uit het onderzoek. Opvallend is dat mensen vooral reageren op boekadvertenties (75 procent) en boeken kopen die in de literaire prijzen zijn gevallen (53 procent).
(bron: ANP)

Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Laurentien der Nederlanden wordt beschermvrouw van Amsterdam Wereldboekenstad. De wethouder van Kunst en Cultuur, Carolien Gehrels, maakte dat vandaag op de World Book & Copyright Day bekend. Amsterdam Topstad, een speciaal programma van de gemeente Amsterdam, draagt € 700.000 bij aan Amsterdam Wereldboekenstad. Dit evenement, met als thema Open Boek, wordt van 23 april 2008 t/m 22 april 2009 georganiseerd. Annie M.G. Schmidt, Spinoza en Anne Frank zijn gekozen als iconen.

Prinses Laurentien was maandagmiddag aanwezig bij de eerste presentatie van Amsterdam Wereldboekenstad in de raadzaal van het stadhuis van Amsterdam. Zij onthulde het logo waarmee Amsterdam Wereldboekenstad vanaf vandaag naar buiten treedt.

Spinoza, Anne Frank en Annie M.G. Schmidt zullen als iconen voor Amsterdam Wereldboekenstad fungeren. Ze hebben alle drie in Amsterdam gewerkt en staan voor wat Amsterdam Wereldboekenstad wil uitdragen en bieden: een programma voor een zo breed mogelijk publiek, van jong tot oud, van leek tot professional.

Amsterdam Wereldboekenstad zal worden geopend met een groots festival aan het IJ. Andere activiteiten zijn bijvoorbeeld ‘Poëzie in het Park’, een letterenbazaar, internationale symposia en workshops, grote visualiseringsprojecten in de stad, eigenzinnige experimentele programma’s onder de noemer ‘De Republiek’ en de Nacht van het Boek.

Amsterdam Wereldboekenstad werkt daartoe samen met vele partners, zowel op lokaal (zoals OBA, IDFA, Concertgebouw) als nationaal niveau (Stichting Lezen, CPNB, Stichting Lezen & Schrijven).

De UNESCO wees Amsterdam aan als opvolger van Bogotá. Reden voor de verkiezing was het actuele thema, het internationale programma en de grote betrokkenheid van partijen in de stad. De hoofdstad heeft een rijke traditie als open boekenstad. Al sinds de Gouden Eeuw is het een vrijplaats voor denkers, filosofen en schrijvers. Nog steeds is het de zetel van grote uitgeefhuizen en drukkerijen en wonen en werken er vele schrijvers.
(bron: persbericht Amsterdam.nl)

In de zon kijken doopte Anne Provoost haar nieuwe roman. Zelden een toepasselijker titel gelezen. Want kijken, begrijpen en observeren vormen het centrale thema van dit doorwrochte juweeltje.

In de zon kijken is het eerste boek dat de uitgever van de riant bekroonde Vlaamse jeugdboekenauteur (Woutertje Pieterse Prijs, Gouden Uil, Gouden Zoen, Boekenleeuw) liet verschijnen in zijn fonds voor volwassenen.

Specifiek gericht op de jeugd kon je boeken als Vallen en De arkvaarders al nooit noemen. Haar cross-overliteratuur laat zich door zowel adolescenten als volwassenen genieten. Het zijn uit losse scènes opgebouwde boeken die worden gekenmerkt door hun gelaagde, knap vervlochten thematiek, door zintuiglijke natuurbeschrijvingen en door uitgebeende zinnen die de lezer ruimte bieden de karakters en gebeurtenissen zelf nader in te vullen.

Beeldend, intelligent, rijk proza kortom, waarin over elk woord is nagedacht. Geen wonder dat het jaren duurt voordat Provoost er weer eentje af heeft. En dat literaire jury's haar boeken zo bejubelen.

Opmerkelijk genoeg is in de eerste voor volwassenen geschreven roman van Provoost de verteller en ik-figuur de kleine Chloë, een meisje van een jaar of zeven, acht. Ze woont met haar vanuit Europa naar Australië geëmigreerde ouders en haar puberende halfzusje Ilana in een afgelegen boerderij, waar haar vader zich onder meer bezighoudt met het stoken van (citroen)jenever. Haar fotograferende moeder worstelt met een oogkwaal, die haar binnen afzienbare tijd blind zal maken. Alsof dat nog niet genoeg is, valt haar vader - na een stevig glas ter viering van een geslaagde jachtpartij, zo wordt gesuggereerd - van zijn paard, raakt verlamd en overlijdt een paar weken later. De gevoelige, mensenschuwe Chloë, op dat moment al een geoefend waarnemer, wordt de chroniqueur van het verdriet. Van het onvermijdelijke afscheid.



Terwijl het blikveld van haar moeder zich dag na dag vernauwt, wordt haar blik scherper. Haarfijn registreert ze de af- en aangolvende perioden van rouw, ziet ze toe hoe haar moeder grip op het leven probeert te houden, neemt ze de bezorgdheid van de omgeving waar. En met zogenaamd onbesuisde acties probeert ze haar naar haar biologische vader gevluchte halfzusje (die het blinde starende oog van haar moeder niet meer kan verdragen) ertoe te bewegen naar huis terug te keren.

Alles klopt in dit van licht, zon, stof, droogte en gevaar zinderende boek. Tot in de finale, waarin een onverwacht pak sneeuw een koele deken legt over de uitgedroogde landerijen en iedereen tot bezinning komt. Tenminste, dat vermoeden we, want geheel in de stijl van Provoost blijft het ook in haar nieuwste pareltje weer de vraag of de verstandige voornemens daadwerkelijk worden uitgevoerd.
(door Joke Dieben-Frerich, gepubliceerd in het Parool)

In de zon kijken Anne Provoost

Voor wie midden in de nacht een boek wil lenen of gewoon geen zin heeft om in de bieb te zoeken kan terecht bij de mediamaat in 's-Gravenmoer. In dit Brabantse plaatsje is het sinds vrijdag mogelijk om boeken in plaats van geld uit de muur te halen. Dit is een primeur in Nederland maakte een woordvoerder van NBD/ Biblion vrijdag bekend.

De mediamaat lijkt op een pinautomaat, maar hier identificeer je je met je bibliotheekpasje en er komt een boek, luisterboek of dvd uit. De mediamaat biedt inwoners van een kleine kern waar geen bibliotheek is toch een bibliotheekvoorziening.

De mediamaat in 's-Gravenmoer heeft een capaciteit van zeshonderd titels. Geleende boeken kunnen ook worden teruggebracht naar de mediamaat. NBD/Biblion maakt boeken uitleenklaar voor bibliotheken en scholen.
(bron: Telegraaf)

De grootste witwasser ter wereld, noemde het zakenblad Forbes hem eind jaren tachtig: Robert Jan Doorn. Het levensverhaal van de Gooise kasteelheer, belastingontduiker, libertariër, en megafraudeur is nu opgetekend in de (niet-geautoriseerde) biografie De man die onzichtbaar wilde blijven van de financiële journalisten Arnoud Groot en Jan Libbenga.

Het goed gedocumenteerde boek werd donderdag officieel in ontvangst genomen door landelijk fraudeofficier Fred Speijers. Plaats van handeling: ’s Graveland, op een steenworp afstand van De Swaenenburgh, het voormalige landgoed van Doorn.

Daar werd Doorn in april 1989 door een groep zwaarbewapende commando’s van zijn bed gelicht in opdracht van de Zwitserse justitie. Die vermoedde dat de zakenman vanuit hun land nietsvermoedende beleggers miljoenen had afgetroggeld.

Tot een veroordeling kwam het echter niet, en dat is typerend voor Doorn, die er steevast in slaagde uit handen van justitie te blijven. In 1992 werd hij in Californië weliswaar in staat van beschuldiging gesteld, maar die zaak kwam nooit voor de rechter.

In Nederland dook Doorn in de jaren tachtig en begin jaren negentig op in een aantal grote financiële fraudezaken. Hij speelde een hoofdrol in de affaire rond het vastgoedfonds VHS, dat deels met drugsgeld zou zijn gefinancierd. Ook bij de neergang van de Zweedse vastgoedinvesteerders in Nederland, eind jaren tachtig, had Doorn op de achtergrond een beslissende invloed.

Groot en Libbenga beschrijven in het boek een keur aan grote en kleine fraudes waarbij Doorn is betrokken. Kunstfraude, de jacht op een verborgen nazischat in de buurt van Praag, aandelenoplichting in de VS en Engeland en de neergang van zeppelinbouwer Rigid Airspace Design.

Doorn wilde zelf niet meewerken aan het boek. In 2002 verliet hij berooid zijn landgoed in het Gooi en verhuisde hij naar de Antillen. Eind 2006 werd bekend dat het Openbaar Ministerie hem voor het eerst in zijn 30-jarige carrière gaat vervolgen, wegens fraude met huurcontracten.

Door alle details, anekdotes en in het boek opgevoerde criminelen, sjoemelaars, wetshandhavers en bedrijven uit binnen- en buitenland, is het boek van Groot en Libbenga een goed naslagwerk over de Nederlandse onderwereld in de jaren tachtig en negentig. Een echt leesboek is het echter niet: daarvoor is de dichtheid van namen, bedrijven en trucs per pagina veel te hoog.
(door Merijn Rengers, gepubliceerd in de Volkskrant)

De man die onzichtbaar wilde blijven Arnoud Groot & Jan Libbenga

Anne Hermans (pseudoniem) stuurde een paar jaar geleden op goed geluk drie columns over haar leven als co-assistent naar de krant en vervolgens mocht ze twee keer per week een column schrijven voor de Achterpagina van het NRC Handelsblad. In februari dit jaar kwam haar boek De Co-assistent uit.

Hierbij een extra column van haar hand.

Elke zaterdagochtend om 7 uur vervloek ik mijn bijbaan. Maar stiekem weet ik veel te goed waarom ik er niet mee wil stoppen. In het ziekenhuis loop ik vijf dagen in de week mee, maar vooral: in de weg. Ik kijk, luister, leer en parasiteer. Bij de Thuiszorg kan ik ongestoord Florence Nightingale spelen.

Door de verlaten binnenstad fiets ik fluitend van bejaarde naar bejaarde. Verstopt in stoffige bovenwoninkjes, boven roze ramen of hippe café's, wachten ze geduldig. Ik trek kousen aan, douche en verschoon luiers. In ruil daarvoor vertellen ze me hun verhalen: van café de Zwaan tot de Yuppeninvasie, van artrose tot de euro, van eenzaamheid tot "as the world turns".

Alleen Mevrouw Piazzo vertelt niet. Zij is, zoals dat in vaktermen heet "een zorgmijder". Ze heeft een vreemde, maar overtuigde aversie tegen toiletten en luiers. Daarom staan er in haar huis twee emmers, waarin ze slechts bij uitzondering weet raak te mikken. Ze hoort eigenlijk in een verzorgingshuis, maar weigert pertinent. Na een lange procedure heeft de thuiszorg een sleutel van haar huis afgedwongen. Sindsdien komt er drie maal daags iemand langs om haar te verschonen. Helaas wordt ze van het woord alleen al kwaad. Je mag van haar hoogstens de emmers legen, urine en diarree van de vloer dweilen en koffie maken.

Mevrouw Piazzo is mijn uitdaging van de zaterdagochtend. Ik heb de afgelopen drie jaar aardig wat ervaring opgedaan met 'non-coöperatieve cliënten'. Zodoende heb ik drie strategieën ontwikkeld, waarmee ik elk van hen gewassen en verschoond krijg.

De eerste strategie "paaien en onderhandelen" faalt direct bij mevrouw Piazzo. "Zal ik u even snel verschonen, drinken we daarna koffie?"
Ze gromt haar standaardantwoord: "ben schoon, wil koffie". Ik hou vol: "Ah, kom, anders ben ik hier ook voor niets, zo gebeurd, dan zeur ik niet meer, krijgt u ook een sigaret.". Piazzo gromt harder en beëindigt het gesprek.

Strategie twee, "beargumenteren", werkt al net zo slecht: "Ik moet u even verschonen, dat is écht nodig." Piazzo gromt haar standaardantwoord. Ik blijf vriendelijk: "U bent al schoon? Dat is prima. Laat me dan even een blik werpen. Als u schoon bent doe ik niets." Maar Piazzo is niet vatbaar voor argumenten. Geërgerd fixeert ze zich in haar stoel en snauwt: "koffie!".

De derde strategie, "overdonderderen", is de enige met kans op succes bij Piazzo.
Muisstil sluip ik het huis in, vul een emmer water, en leg washand, handdoek en luier klaar in de gang. Dan stap ik de woonkamer in, doe of ik schrik van haar broek en de vloer vol diarree en brul: "Gatverdamme, u bent volledig ondergekakt!"

Als ik dat overtuigend genoeg doe, is ze even helemaal van de kaart. En dat is net lang genoeg om haar uit haar stoel te sjorren en de doorweekte joggingbroek naar beneden te trekken.

"Blijf staan! Overal zit stront!" beveel ik, terwijl ik de emmer sop de kamer in sleep. Vliegensvlug schrob ik de aangekoekte diarree van haar achterste en hijs haar in een stel schone kleren. Als ik snel genoeg ben, komt ze dan pas bij zinnen en zakt beduusd terug in haar stoel.

Bovenstaande tactiek is helaas behoorlijk riskant. Want als je iets te langzaam bent, of net niet overdonderend genoeg, krijg je zonder pardon een dreun voor je hoofd, begeleid door een authentiek Italiaanse scheldpartij.

Gelukkig worden deze missers ruimschoots gecompenseerd door de succesmomenten. Want mevrouw Piazzo kent geen wrok. Eenmaal schoon en droog, lurkt ze intens tevreden aan haar sigaret. En ik voel me dan genoeg Florence om weer een week te parasiteren in het ziekenhuis.

Anne Hermans

De Co-assistent Anne Hermans

Met trots presenteren de Writers On Heels vijftien schrijvers van de nieuwe generatie. Oprichters Susan Smit en Siska Mulder stelden De Verleiding samen, een verhalenbundel die zijn naam eer aan doet: deze verhalen verleiden de lezer zonder genade.

De Writers On Heels hebben flink wat stof doen opwaaien. Hun boeken vormen de welkome tegenhangers van chicklit en zij deinzen er niet voor terug hun literatuur met de nodige zwier te presenteren - tot voor kort een taboe in de literaire wereld.

Het schrijversverbond streeft er bovenal naarde krachten te bundelen; dat de leden elkaar weten te inspireren bewijst deze verhalenbundel eens te meer. Karin Giphart, Marieke Groen, Cindy Hoetmer, Janneke Jonkman, Ariëlla Kornmehl, Siska Mulder, Marion Pauw, Claire Polders, Annemarie Postma, Susan Smit, Manon Spierenburg, Sophie van der Stap en Simone van der Vlugt delen de liefde voor een goed verhaal. Zij lieten zich inspireren door het thema 'de verleiding'.

'Het resultaat is een gevarieerde bundel met meeslepende verhalen waar het schrijfplezier vanaf spat' aldus de uitgeverij.

Verhalenwedstrijd
In samenwerking met het maandblad Opzij schreven de schrijvers op hakken ook een verhalenwedstrijd uit. Zij gaven daarbij als leidraad de volgende uitspraak van Virginia Woolf: 'Dit is een onbelangrijk boek, want het gaat over de gevoelens van vrouwen in een huiskamer.' Het winnende verhaal van Lisette de Groot is opgenomen in de verhalenbundel.

In 2005 richtten Siska Mulder en Susan Smit de Writers On Heels op. Zij wilden de aandacht vestigen op het werk van een nieuwe generatie schrijfsters, die te gemakkelijk in de hoek van de chicklit werd geduwd. Daarnaast dragen zij hun liefde voor de literatuur en het plezier in het schrijven uit. De schrijversbeweging trok direct de aandacht en kreeg veel publiciteit.

De tweede echtgenote van Anton Heijboer, Erna Kramer, heeft haar herinneringen aan de jaren van hun samenzijn (1952-1959) opgeschreven. In Erna's boek staan veel anekdotes over Godfried Bomans en Harry Mulisch, in de jaren vijftig bevriend met Heijboer.

'Ik herinner mij dat ik mijn moeder vertelde, nadat je weer langs was gekomen, dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen.' - Het verzonken leven

Toen Anton Heijboer bekend werd had hij het grootste en misschien wel beste gedeelte van zijn leven achter de rug. Over die periode in zijn leven is niet zo veel bekend, terwijl deze zogeheten 'Haarlemse jaren' de wordingsgeschiedenis van Heijboer sterk hebben beïnvloed. Heijboers tweede vrouw, Erna Kramer, heeft haar belevenissen in die bruisende en goeddeels vergeten periode beschreven.

Het boek wordt vrijdagmiddag officieel gepresenteerd in Haarlem. Boekennieuws mag alvast een fragment publiceren.

Anton Heyboer 1952-1959 Erna Kramer

Scholen kunnen dit jaar gratis het boek De gelukkige klas van Theo Thijssen opvragen voor hun leerlingen in de vierde klas van havo en vwo. Dat laat de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB) woensdag weten. Het boek van Thijssen dateert uit 1926 en wordt ter gelegenheid van de tweede editie van Nederland Leest gratis verspreid onder bibliotheekleden vanaf achttien jaar.

Vorig jaar werden 725 duizend exemplaren van het boek Dubbelspel van Frank Martinus Arion uitgedeeld. Het doel van de gratis verspreiding is om mensen met elkaar in discussie te laten gaan over hetzelfde boek. Nederland Leest wordt dit jaar tussen 19 oktober en 16 november gehouden.

De gelukkige klas wordt volgens de CPNB alom beschouwd als één van de meest geëngageerde werken van Thijssen. Zijn pleidooien voor de verbetering van de positie van het kind bezorgden de auteur grote faam, stelt de organisatie. Zo is de oeuvreprijs voor kinder- en jeugdliteratuur van de Stichting P.C. Hooft-prijs naar hem vernoemd.
(bron: Trouw)

De gelukkige klas Theo Thijssen

Voor een 35-delige televisieserie over het boek In Europa van Geert Mak heeft het ministerie van Buitenlandse Zaken 400 duizend euro beschikbaar gesteld. De VPRO zendt de informatieve serie in tweeënhalf jaar op primetime uit op Nederland 2. Wanneer de serie op tv komt, is nog niet bekend.

Het ministerie subsidieert via het Europafonds veertien projecten die de kennis over Europa moeten vergroten en Nederlanders nauwer dienen te betrekken bij de discussie over de Europese Unie. Het ministerie heeft hiervoor 1,35 miljoen euro uitgegeven.

De projecten bestaan uit onderwijsactiviteiten, televisieprogramma's, filmprojecten en debatten. Een zevendaags filmfestival van Coolpolitics, gericht op Nederlanders van 18 tot 34 jaar, heeft honderdduizend euro van het ministerie gekregen. Het festival vindt volgend jaar in maart plaats. Na de vertoning van films uit alle 27 lidstaten zijn er lezingen en debatten met filmmakers, critici en trendwatchers uit heel Europa.

Het totale budget van het fonds bedraagt tweeënhalf miljoen euro. Er is ook een tweede subsidieronde voor dit jaar. Aanvragen kunnen in juli en augustus worden ingediend.
(bron: De Pers)

Bernlef schrijft het Boekenweekgeschenk van 2008. Dit heeft de CPNB vanmiddag bekend gemaakt. Onder het motto Van oude menschen * De derde leeftijd en de letteren zal deze 73ste editie ouderdom als onderwerp hebben.

Bernlef, pseudoniem van Hendrik Jan Marsman (Sint Pancras, 1937), debuteerde in 1960 als dichter en schrijver. Zijn doorbraak naar een groot publiek kwam in 1984 met de roman Hersenschimmen, dat bij de verkiezing dit jaar van het beste Nederlandstalige boek aller tijden, georganiseerd door NPS en NRC Handelsblad, eindigde op de 4de plaats. Zijn romans, novellen, verhalen, essays, poëzie en toneelstukken zijn veelvuldig bekroond. Zo ontving hij in 1994 voor zijn gehele oeuvre de P.C. Hooftprijs en won hij in 1987 de eerste editie van de AKO Literatuurprijs met Publiek geheim.

De verwoording in het motto is ontleend aan de in 1906 verschenen roman Van oude menschen, de dingen, die voorbij gaan van Louis Couperus. De schrijver laat hierin een vrouw terugblikken op haar leven. Met de aanduiding ‘derde leeftijd’ gaat het – aldus Van Dale – om een ‘oudere levensperiode, vanaf ongeveer 60 jaar’.
(bron: NRC)

Dieet-goeroe Sonja Bakker zal komende maand haar derde dieet boek uitbrengen. Na haar bestseller Bereik je ideale gewicht en de opvolger Bereik én behoud je ideale gewicht! zal in mei dus Zomerslank met Sonja in de schappen van de boekwinkel liggen.

De 33-jarige voedingsconsulente schreef de boeken nadat ze zelf jarenlang met overgewicht geworsteld had. Van haar eerste boekje werden vorig jaar meer dan 670 duizend exemplaren verkocht.

In september 2006 werd Bakker van plagiaat beschuldigd door haar collega Bea Pols, gewichtsconsulente in Heerhugowaard. In haar boek Bereik je ideale gewicht zou Bakker minstens 20 zinnen exact over hebben genomen uit het in 2003 geschreven boek Afslanken en persoonlijke groei van Bea Pols.

Pols volgde dezelfde LOI-cursus als Bakker. Bakker heeft deze beschuldigingen weersproken en zei te vermoeden dat Pols gebruik heeft gemaakt van bijlagen die Bakker in het verleden aan haar cliënten had verstrekt.

door Joke Langbroek, op verzoek van Boekennieuws

'Als je het niet durft, ben je een lafaard,' zei ik, 'en lafaards zijn verraders!'
Mijn vriendje Bert had die dag in de klas zijn twaalfde verjaardag gevierd. Na schooltijd rookten we een sigaret in een portiek in de Van de Veldestraat. De sigaretten die ik van mijn vader had gestolen waren mijn cadeau aan Bert. Hij deelde de sigaretten uit aan mij, Thomas en Gerard.
'Je moet inhaleren!' zei ik.
'Ik kan de rook niet in mijn mond houden, het is de eerste keer,' zei Bert.
'Je moet je wangen ook niet bol houden, je moet gewoon zuigen, inademen, de rook naar binnen laten gaan en dan door je neus uitademen.'
'Ik kan het niet!' zei Bert. 'Ik heb astma... Ik kan het niet.'
'Je moet!' zei ik.

Veel mensen zullen bij het horen van de naam ‘Theodor Holman’ onwillekeurig aan Theo van Gogh denken. Holman heeft dan ook de afgelopen jaren weinig anders gedaan dan met een onmenselijke verbetenheid schrijven over de vijf jaar geleden vermoorde cineast. Daarom is het des te verheugender dat er weer eens iets anders uit de handen van Theodor Holman is gekomen: Tjon.

Het boek gaat over een jongen die opgroeit in een gezin waarvan de vader en moeder beiden in een Jappenkamp hebben gezeten. En dat laat zo z’n sporen achter bij de kinderen. Vader belandt in een inrichting waar hij zelfmoord pleegt, de oudere broer van Tjon heeft ook een kwaadaardige klap van de molen gehad, alleen de moederfiguur beschrijft Holman als een soort heilige. Wat het verhaal nogal ongeloofwaardig maakt omdat het zeer onwaarschijnlijk is, dat de moeder, die vol liefde beschreven wordt, niet merkt dat Tjon zo verschrikkelijk gekweld wordt door zijn broer.

Joost, de vier jaar oudere broer van Tjon, heeft er zo’n beetje zijn levenswerk van gemaakt om zijn jongere broer geestelijk te kwellen. We vragen ons inmiddels af of dat niet een erkend genre kan worden, net als chicklit: boeken over sadomasochistische puberjongens. Want in al die boeken schijnen puberjongens alleen maar ontzettend wreed tegen elkaar te kunnen zijn. Denk maar aan Lord of the Flies van William Golding, De Avonden van Gerard Reve, Black Swan Green van David Mitchell, Vernon God Little van DBC Pierre.

De sadomachochistische kwellingen in Tjon vliegen je wel naar de keel, dat moeten we Holman nageven. Hoe gestoord moet je zijn om aan je zwakbegaafde broertje te vertellen dat zijn moeder doodgaat, dat zijn vader dood is omdat zijn moeder het met een Japanse kampbeul doet of dat zijn moeder hem wil laten vermoorden.

Tijdens het lezen overvalt je een gevoel van enorme triestheid en diep medelijden met die arme Tjon, die zo graag met interessante (leugen)verhalen aandacht wil krijgen. Hij wil voor iedereen een medaille maken, ook al is het maar van bordkarton. Het trieste dieptepunt ligt bij de middag dat Tjon uitgenodigd wordt op het feestje van Truus, waar hij dronken gevoerd wordt en het feestje versjteert.

Ondanks alle beperkingen, greep het boek mij wel aan en leest het als een trein. Dat komt mede door de klassieke opzet en structuur van Tjon. Er zit vaart in en die blijft er tot het tragische einde in. Het boek doet sterk denken aan Vriend van verdienste van Thomas Rosenboom, vooral door de psychologische oorlogsvoering, de geestelijke wreedheden, de fatale afloop en de hoofdpersoon, die –tevergeefs- enorm zijn best doet ergens bij te horen.

Het zegt genoeg dat de weinige recensies die over Tjon geschreven zijn, allemaal van de hand van min of meer bevriende partijen zijn. Zo stond er in Het Parool –waar Holman columnist is- een recensie en schreef Max Pam, die eerlijk toegeeft bevriend te zijn met de auteur, een recensie in HP/De Tijd. Overigens suggereert Max Pam dat hij in het boek een briefje van vijfhonderd euro vond, blijkbaar genoeg om er met duidelijke moeite een positieve recensie uit te persen.

Tjon Theodor Holman

Schrijver Alex van Galen heeft de filmrechten van zijn nieuwste boek al verkocht voor het in de winkel ligt. De opvolger, een historische thriller, is pas sinds aanstaande vrijdag te koop.

De opvolger is een internationale thriller over mythologie, opera’s van Wagner, eeuwenoude kroningsrituelen en de laatste dagen van het Derde Rijk. Het verhaal voert de lezer in een hoog tempo langs locaties in Europa waarop de geschiedenis haar stempel heeft gedrukt, zoals Neurenberg en Barcelona.

Van Galen verkocht de rechten aan een Amerikaanse financieringsgroep rond Rebel Film. Alex van Galen verkocht eerder dit jaar het filmscript van zijn boek Bullitz aan een productiemaatschappij in Hollywood.

De opvolger Alex van Galen

In haar jeugdromans negeert de Ridderkerkse schrijfster Marjan van Abeelen de zware problemen van tieners niet. Boulimia was het hoofdthema van haar boek Dun en ze verhaalde in Baby over wat er allemaal speelt rond een tienerzwangerschap. Onlangs verscheen haar derde boek met opnieuw een korte titel die een 'zwaar' probleem dekt: Weg, een verhaal over een meisje dat thuis wordt mishandeld en daarom wegloopt. 'Ik vertel waar je in zo'n situatie allemaal tegenaan loopt.'

Marjan heeft zich net als in haar voorgaande boeken gebaseerd op verhalen die ze kent uit de praktijk. Ze droeg haar nieuwste werk op aan Syl, iemand die mishandeling aan den lijve heeft ervaren. 'Maar het is niet haar verhaal. Ik heb er elementen van verwerkt, zoals ik ook stukjes heb geplukt van ervaringen van anderen' zegt de 47-jarige schrijfster, die door haar werk dichtbij probleemjeugd staat. Ze was vroeger hoofdagente en werkt nu al een paar jaar met jongeren die door allerlei oorzaken buiten de boot dreigen te vallen voor school of werk.

'Het is een goede voedingsbodem voor verhalen die heel dicht bij de praktijk staan' erkent Marjan: 'Maar ik moet daarbij ook altijd nog veel research doen. Alleen dan weet ik zeker dat het verhaal dat ik verzin ook in het echt zou kunnen gebeuren.'

Voor Weg bedacht ze Brenda, een meisje met gescheiden ouders die door haar overspannen moeder naar het leven wordt gestaan. De spanningen en mishandelingen achter de voordeur gaan van kwaad tot erger en het slachtoffer zoekt wanhopig naar een uitweg. 'Kinderen die mishandeld worden durven daar vaak uit schaamte niet over te praten. Ze laten het maar over zich heen komen in de hoop dat het een keertje overgaat. Maar er komt natuurlijk geen eind aan als er nooit iets over wordt gezegd of door iemand wordt ingegrepen. De boodschap van mijn verhaal is dat je er mee voor de dag moet komen bij mensen die je kunnen helpen' aldus de schrijfster.

Statistieken geven aan dat er ongeveer 50.000 kinderen per jaar in Nederland mishandeld worden. Marjan van Abeelen meent dat dit nog maar het topje van de ijsberg is: 'Ik denk dat het vaker voorkomt. Er blijft nog heel veel van verborgen. Mishandeling is natuurlijk ook veel meer dan het gebruik van geweld. Nog meer kinderen worden beschadigd door psychische mishandeling. Die verliezen elk greintje van zelfvertrouwen als ze steeds te horen krijgen dat ze niks kunnen en niks voorstellen. Het kweekt angst bij een kind die niet hoort. Negeren is ook mishandeling. En hoeveel kinderen worden in onze maatschappij niet aan hun lot overgelaten?'

Een leidraad om maar weg te lopen voor die problemen is Weg zeker niet. Het is zeker niet het advies dat Marjan aan haar jonge lezers geeft. 'Ik wil wel heel duidelijk mijn punt maken dat mishandeling niet kan. Mishandeling is afgrijselijk en er bestaat geen enkel excuus voor. Aan slachtoffers wil ik duidelijk maken dat dit niet normaal is en er hulp mogelijk is. Als zit je nog zo in de shit, het kan altijd nog ten positieve gekeerd worden' benadrukt de schrijfster.

Ondanks de heftige materie vloeide het verhaal vlot in Marjans laptop. Het schrijven lijkt haar steeds makkelijker af te gaan. 'Bij een eerste boek zit je nog veel te puzzelen op de vorm en inhoud. Nu weet ik beter wat ik kan en hoe ik allemaal losse elementen tot een vloeiend geheel kan rijgen. Ik durf nu ook meer te schrijven.'

Dat laatste is zeker het geval voor de roman waar de Ridderkerkse nu op broedt. Ze heeft zich voorgenomen om homoseksualiteit in een tienerroman te verwerken. 'Er zijn ook duizenden tieners die met dat probleem zitten. Ik heb bij lezingen al een paar keer aangekondigd dat daar echt eens een goed boek over moet komen. Dan zie je allemaal gezichten van mensen die dat helemaal niet zien zitten. Daaraan zie je dat het nog steeds een groot taboe is. Dan ben ik wel zo eigenwijs dat ik dat wil doorbreken.'
(bron: Uwnieuws.nl)

Weg Marjan van Abeelen

De Nightwriters-avonden van auteur Kluun worden druk bezocht. Dit keer las ook A.F.Th. een stukje voor „omdat Kluun mijn vriendelijke buurman is”.

De literatuur onderhoudt al warme banden met het nachtleven sinds de Tachtigers zich in het Amsterdamse Café Americain ophielden en de Vijftigers elkaar in café Eijlders ontmoetten.

Die traditie van nachtelijke letteren wordt sinds een half jaar voortgezet in de Amsterdamse nachtclub Panama waar auteur Kluun maandelijks zijn Nightwriter-avonden organiseert. Gisteravond lazen Tommy Wieringa, Anne Hermans en A.F.Th. voor uit eigen werk. De in discoverlichting badende zaal was uitverkocht, maar dat is geen uitzondering. Wel bijzonder was dat A.F.Th., die zich sinds vijftien jaar afzijdig houdt van het literaire voorleescircuit, plaatsnam op een van de chique fauteuils op het podium.

Het grote verschil tussen Nightwriters en traditionele voorleesavonden is het hoge showgehalte. Het hoofdstedelijke uitgaanspubliek komt zijn huis immers niet meer uit om op een ongemakkelijk houten bankje naar een voordracht van een uur te gaan zitten luisteren. Dus rijgt presentator Frénk van der Linden het ene opleukende intermezzo na het andere aan elkaar. Dat begint al met het applaus oefenen. Er klinkt een deuntje en dat is het signaal om met z’n allen hard te gaan klappen. Het werkt uitstekend.

Na de schrijvers te hebben voorgesteld mag Tommy Wieringa het spits afbijten. Wieringa kan voordragen als geen ander. Hij spreekt de woorden van zijn verhaal ‘Het ei’ even gepolijst uit als hij schrijft, maar geeft ze de nodige luchtigheid door ze te laten rusten op een bedje van ironie. Smullen is dat.

Door de onderbrekingen – een quiz, een bandje, een kort interview – krijgt het publiek geen kans zich te vervelen. Raakt de literatuur ondergesneeuwd? Ja en nee. Ja, omdat waar het criterium ‘leuk’ is, simplificering opduikt. Nee, omdat het publiek actiever meedoet dan bij een reguliere voorleesavond. Indutten is er niet bij.

A.F.Th. sluit de avond af met een fragment uit zijn volgende roman De Vondeling. Zo te horen wordt er afgerekend met linkse jaren zeventig in deze roman, waarin hoofdpersoon Reinier Knigge een pasgeboren baby in een kartonnen doos vindt terwijl hij zijn hond uitlaat.

Wat doet Van der Heijden eigenlijk op deze avond waar de gemiddelde leeftijd de helft is van zijn eigen jaren? „Kluun is mijn vriendelijke buurman”, legt hij na afloop uit, leunend tegen de bar. „We drinken samen weleens een biertje in de buurtkroeg. Als je buurman je vraagt mee te doen aan zo’n avond zeg je toch geen nee?”
(door Reinier Kist in het NRC)

Het gratis dagblad De Pers heeft besloten om ook boeken te gaan uitgeven. Het eerst boek verschijnt volgende maand. Dit meldde krant-uitgever Cornelis van den Berg aan Boekblad.

De boeken, die rond de tien euro gaan kosten, worden geselecteerd door een interne boekencommissie en daarnaast worden de meningen van lezers gepeild. 'Het streven is zo'n twintig boeken per jaar uit te geven,' aldus van den Berg.

Het zal gaan om Klassieken tot aan Amerikaanse pulp, zolang het maar boeken zijn 'die je ademloos uitleest en waarover je nog een week nadenkt.'

Van den Berg wilde nog niet vrijgeven met welke literaire uitgeverij hij hiermee gaat samenwerken, wèl dat de eerste edities van de boeken rond de 10.000 exemplaren zal zijn.

In zijn jongensjaren was Abdelkader Benali lid van PAC, de grootste atletiekclub in Rotterdam. Hij was een gedreven hardloper en droomde over de heroïsche prestaties van zijn grote voorbeeld Said Aouita, die in de jaren tachtig heerste op de middenafstanden. Maar in de jaren negentig ging Benali studeren en niet veel later deed een nog veel grotere droom – die van het literaire schrijverschap – zijn sportieve ambities weldra vervagen, zeker toen die droom werkelijkheid werd ten gevolge van een droomdebuut met Bruiloft aan zee.

Maar ergens in zijn achterhoofd en in het weefsel van zijn spieren en pezen bleef het sportieve vermogen latent aanwezig. Benali fietste en rende rondjes in de tal loze parken van de vele steden waar hij verbleef – en hij ontdekte de duursporter in zichzelf.

En zo kwam het dat hij op een dag in 2005 besloot naast schrijver marathon loper te worden. Zijn vuurdoop, in de marathon van Boedapest in de herfst van 2005, was veelbelovend. Nauwelijks getraind en improviserenderwijs liep hij daar een tijd van 3 uur en 5 minuten. Om een half jaar later, in de marathon van Rotterdam, in 2 uur en 52 minuten aan de streep te komen. Aan die progressie lijkt nog lang geen einde te zijn gekomen. Maar daarom gaat het niet, althans niet alleen. Voor Benali is hardlopen een in alle opzichten vitale bezigheid geworden.

Fragment uit Marathonloper:

De marathon is de enige kerkdienst die geen wederopstanding kent.

De verlossing ligt in het moment dat je over de finish loopt, waarna die marathon voor altijd achter je ligt.

Zolang ik niet hoef te denken aan de toekomst, aan de foto’s die ik later zal krijgen van mensen die ze onderweg van mij gemaakt hebben (dat rare broekje, die twee benen die in de lucht hangen, dat verwrongen gezicht dat allang zijn sereniteit, passender bij ballroomdancing, heeft verloren), de putlucht die langs de weg opstijgt, de rekeningen die ik moet betalen en de ruzies die ik nog moet maken om mijn vrijheid opnieuw te herwinnen, het romanpersonage dat ik mezelf had voorgenomen tot leven te brengen, de dingen die andere mensen met me voorhebben – zó lang ben ik goed onderweg.

Marathonloper (lees de eerste 24 pagina's online!) Abdelkader Benali

Schrijver Harry Mulisch dingt mee naar de internationale literaire onderscheiding Man Booker International Prize. Hij is één van de vijftien auteurs die door de jury van de prijs zijn geselecteerd.

Lezers kunnen zich de komende tijd uitspreken over de keuze van de jury. Enkele andere namen op de gisteren in het Canadese Toronto bekendgemaakte lijst zijn Doris Lessing, Michael Ondaatje, Amos Oz en Salman Rushdie.

De Albanese schrijver Ismail Kadare won twee jaar geleden de eerste Man Booker International Prize. De internationale versie van de prestigieuze Man Booker Prize is in het leven geroepen na kritiek dat alleen schrijvers uit Groot-Brittannië, Ierland en het Gemenebest voor de onderscheiding in aanmerking kwamen. De prijs is een trofee en een geldbedrag van 60.000 Britse ponden.

De internationale literatuurprijs wordt om de twee jaar toegekend aan een levende schrijver die in het Engels schrijft, of van wie het meeste werk in het Engels is vertaald.

De winnaar wordt begin juni bekendgemaakt met een prijsuitreiking op 28 juni in het Engelse Oxford.
(bron: Volkskrant/ANP)

Verrekte kniebanden, de ene keer links, dan weer rechts. Dat bleek een goeie smoes als een dame Bart Chabot op een feest ten dans vroeg. Maar het is wel, zo weet de dichter van melodieuze poëzie uit Den Haag, héééél onbeleefd om een vrouw een dans te weigeren.

Zaterdagavond waagt Bart Chabot, met Kimberly Smith als professionele partner, een nieuwe kans. ,,Ik heb danstechnisch letterlijk en figuurlijk geen poot om op te staan, zegt Chabot, een paar uur voordat hij weer voor een uurtje of vier de vloer opgaat.

,,Nooit dansles gehad. Mijn vrouw Yolanda vindt dansen geweldig. Toen ik werd gevraagd voor het programma, dacht ik: dit is de kans om t te leren. Vorig jaar moest mijn oudste zoon, Sebastiaan van zeventien en een half, dansen op een bal in het Kurhaus. De ouders moesten er ook een dansje doen, dus ben ik met Yolanda in oktober twee keer naar dansles geweest. Ik bracht er geen hout te terecht.

Met Kimberly lukt het Bart Chabot wel: ,,We hebben het ontzettend met elkaar getroffen. Ze is een fantastisch lieve meid, een schoonheid, ik val helemaal in de prijzen. Nee, niks geen erotische spanning tussen ons, zij heeft een relatie, ik heb een relatie. We hebben onbekommerd plezier. Fun, fun, fun. Punt.

Zijn vier zoons, die genieten. ,,Storm en Splinter - de jongste is negen - waren afgelopen weekeinde mee en vonden het prachtig. Ik laat zien dat je iets kunt doen met zoveel plezier, dat het feit dat je het níet kunt van ondergeschikt belang wordt. Pappa doet het gewoon.

Dichters dansen niet, heet een roman van dichter Serge van Duijnhoven, zoals muzikanten ook niet dansen. Huub van der Lubbe zong ’t met De Dijk. Dat hoef je Bart Chabot niet te vertellen: ,,Ook mijn echtgenote was eerst niet enthousiast. Die zei: nu teken je je eigen doodvonnis."

,,Wat ook Pauw en Witteman mij onlangs verweten: als je constateert dat je als dichter niet serieus wordt genomen en dan aan zon dansprogramma meedoet, moet je niet verwachten dat ze je in het vervolg wél serieus nemen. Yolanda vond: je moet het zelf weten, maar kom dan niet thuis met de klacht dat je bundels niet worden besproken in de krant.''



Terzijde: zojuist verscheen McPain, drie nieuwe dichtbundels van Bart Chabot, verpakt in een zak waarin je bij McDonalds de hamburger meekrijgt. De bundels heten Annas hoeve, Cadillac Boogie en Dracula's ontbijt. Prachtige verhalende poëzie vol ritme, verrassing, mensenkennis en aangename vergezichten.

,,Ik dans naar niemands pijpen, ik trek mijn eigen plan, zegt de dichter, die graag praat over zijn vak. ,,Ik doe dingen die niemand doet in de poëzie. Gebrek aan erkenning? Nee, erkenning zat. Als je mijn agenda ziet. Propvol. Ik hoef geen erkenning meer. Je schrijft in eerste en laatste instantie voor jezelf en voor je publiek. Stel het heersende beeld van de dichter maar bij: hij zit niet per definitie op zijn zolderkamer te somberen. Ik ben een dichter die met enige verve zijn publiek tegemoet treedt."

De gedichten in McPain zijn niet het werk van de vrolijke stijldanser of het opgewonden standje, zoals we Chabot van de tv kennen. Hij glimlacht: ,,Ik ervaar het leven als een gigantische klus. Je hoeft maar om je heen te kijken om te weten dat dit voor meer mensen geldt. Ik voel me verwant met de rock ’n’ roll en de Amerikaanse singer/songwritertraditie, schrijvers als Johnny Cash, Bob Dylan, Morrissey."

,,Ik heb ook veel waardering voor dichter Gerrit Achterberg, die de geliefde uit de dood tevoorschijn wil roepen. Ik ga een stap verder: ik probeer de dood zelf te tackelen, met een sliding op zijn enkels. Ik maak de dood hanteerbaar, ik kan de dood aan. Dat is het sleutelmotief in mijn werk. Hij danst naar mijn pijpen en niet omgekeerd. Ik voel me zo vrij als een vogeltje."

Als het dansen erop zit, gaat hij na de zomer werken aan een nieuw theaterprogramma met zijn collegas Martin Bril en Ronald Giphart: De Grote Liefde.

Hij denkt ook na over een eerste roman: ,,Hoe je een Bekende Nederlander wordt en dan kunt verdwalen. Wat ik met Dancing with the Stars meemaak, overkomt mij op een moment dat ik het kan hanteren. Ik wéét dat televisieroem van zeer kortstondige aard is. Nu ben ik geweldig, na de zomervakantie is iedereen het programma vergeten."

,,Ik heb het in mijn leven al een paar keer gezien gebeuren: je komt terecht in de ijdele luchtlagen van de roem, waarin iedereen bevestigt hoe geweldig je bent. Mensen die je alle zorgen uit handen nemen, zoals bij Elton John, die een taxi belt om pakje sigaretten te laten halen. Zo'n leven heeft met de werkelijkheid niets meer te maken."

,,Mijn vrouw zei tegen mij: kijk nou eens op televisie naar wat je doet, daar leer je van. Nee, ik kijk nooit naar mezelf, ik wil het niet zien. Geen idee wie het is, die Bart Chabot, werkelijk geen idee, al zegt men niet ten onrechte dat ik op hem lijk. Ik ben een rare jongen op tv."

,,Dansen betaalt overigens niet beter dan de poëzie. Ik krijg van RTL 1.500 euro per week. Als ik ergens moet optreden, is dat het bedrag waarmee het onderhandelen begint. Nu ben ik er een week voor in touw."

,,Op een Boekenbal danste ik nooit. Ik zag er van die stijve harken en dacht: ik doe het pas als ik het echt kan. Yolanda heeft nu gezegd: als je straks op het Boekenbal niet danst, gaat je kop eraf."
(bron: AD)

McPain (3 voor de prijs van 2!) Bart Chabot

door Erik Meijsing, op verzoek van Boekennieuws

“Ik ben verpest. Ik zal nooit meer economyclass kunnen vliegen. Opgekruld in mijn lederen fauteuil heb ik zo gelukkig zitten te zitten dat ik er zelf bijna onpasselijk van werd. Ik voel me als een karakter in een geglaceerde Disney-film, waarin het snoep regent, pluizige beesten rondhuppelen en mensen zomaar in gezang uitbarsten.”

Misschien kun je dit een chicklit-roman noemen. Een huppeltut met een gelukkige jeugd drentelt door de hippe Grachtengrodel op zoek naar liefde en vermaak, terwijl ze húp, al trippelend, even carrière wil maken bij een en-vogue reclamebureau. Via dit werk komt ze in contact met De Meest Aantrekkelijke Zanger van Nederland, voor wie ze haar ‘open relatie’ met De Meest Veelbelovende Clip- en Reclamefilmpjesregisseur opgeeft. Ze beleven heftige liefde, de paparazzi bij elk rendez-vous, Hij schrijft een liedje voor haar, en terwijl ze zelf een bliksemcarrière in de Glamourwereld doormaakt raakt ze verblind door het felle licht van Aandacht en makkelijk Succes...

Geschreven in een snelle vrolijke makkelijkwegleesstijl, bevolkt met platte leeghoofdige eendimensionale personages...

Misschien ben ik niet de doelgroep voor dit soort romans, was een conclusie die ik al na een tiental pagina’s moest trekken. Want hoewel je als boekbespreker, vanuit het métier gezien, natuurlijk op veel voorbereid bent en er van je verwacht wordt dat je je eigen normen en waarden en voorkeuren soms een beetje opzij zet, werden ook mijn ogen verblind door de combinatie van een al te glad verhaal en de te snelle, hippe stijl.

Een klassieke liefdesroman kan mooi zijn als een oude mini, maar opgepimpt tot de moderne versie van een Mini Cooper Cabrio, zoals die tegenwoordig in is en waarin de mid-twintiger-ik, de jongedame Alex, in de eerste scène van de roman rijdt, daar is voor mij alle aantrekkelijkheid, klasse en charme, verdwenen.

Schutten put zich uit de lezer te vermaken, en hoewel de kletspraterigheid het glazuur van je tanden doet springen pleziert ze een meer-eisende lezer ook op woordanimatie met inventie van kandidaten voor de volgende versie van Van Dale/Het Groene Boekje zoals daar zijn: liefdesvakantiestunt, geouwehoer, hikgrijnzen, watercoolerwater, slofdrentelen, glimlachdag, brievenbusrood, manneneten...

Gevolgd door invallen die doen glimlachen, zoals daar zijn de ‘keukentafel-tafel’ (een keukentafel is een inmiddels archetypische tafelsoort, en een soort keukentafel die in een andere omgeving dan een keuken de dienst uitmaakt als tafel is dientengevolge een tafel van het type keukentafel) tot aan de ‘Dieselbillen’ - geen vet-truckkerszitachterwerk maar billen ideaal voor de vorm van een modieus jeansmerk.

En, mede door de verhaaltechnische-ontwikkelingen voortgestuwd, aan het einde de leeservaring en het geheel ook theoretisch nog eens overziend, kom ik toch tot positieve conclusies.

Maaike Schutten zet met 15 minuten een debuut neer, even snel en glad en verleidelijk als een vlotte reclamecommercial, gesitueerd in die snelle hippe juppywereld van Glamour en Bekende Nederlanders, vertelt vanuit het standpunt van een egocentrische ik (maar waarom en hoe die ik het vertelt, is onduidelijk: het zijn geen geheime confessies, dagboeken of memoires) in een oppervlakkige wereld die diepzinnig en creatief wil doen.

De zwaardere counterpart van het boek, zal ik niet uit de doeken doen. Daar moet elke lezer zelf maar achter komen. Het is niet zo licht en luchtig als het lijkt. Het boek heeft alles van één grote reclamecommercial, maar net zoals je door de reclameblokken heen moet voor je het vervolg van de wedstrijd of film te zien krijgt, zo moet de geïnteresseerde en ‘veeleisende culturele, klassieke’ lezer door deze roman heen die uiteindelijk in toon iedere kijker van een normaal showbizzprogramma moet bekoren en daar verlustigen we ons allemaal wel eens aan.

Het boek is precies als de glamourwereld: het is mooier dan het lijkt en wat het lijkt is het natuurlijk niet: het is eerder het tegendeel.

Maaike Schutten heeft wat mij betreft het eerste chicklitterige boek geschreven wat in chicklitstijl ook literaire aanspraken kan maken. En literatuur: dat hoeft voor de lezer niet makkelijk te zijn... maar stijl en inhoud en boodschap dienen overeen te komen. Ze verdient meer dan een lullige fifteen minutes of fame van onze aandacht. Hoeveel onze gesofisticeerde smaak en appréciatie zich er ook, oppervlakkig, tegen zullen verzetten.

En iedereen die gewoon een leuk boek in de glamourwereld wil lezen, moet zich natuurlijk naar de boekwinkel spoeden. Want zoals een bekende reclameslogan al roept: ‘Leuker kunnen we het niet maken!’

“Ik heb mezelf altijd graag willen zien als vrouw van de wereld; stoer, zelfstandig, avontuurlijk en, als het een beetje kan, legendarisch grappig. Vergeet het maar. Ik ben lief, schattig en ontwapenend. En daar moet ik het mee doen.”

Lees hier het eerste hoofdstuk van 15 Minuten of bekijk het videoverslag van Maaike Schuttens boekpresentatie.

15 minuten Maaike Schutten

Twee vrouwen hebben samen een diepe wens: een broer of zus voor hun dochter Ingeborg. Op ontroerende en humoristische wijze doen zij beurtelings verslag van de lange weg naar de zwangerschap die uitmondt in de te vroege geboorte van hun zoon David en zijn dood.

Diep is de debuutroman van Inge Diepman en Sylia de Graaf. Dit verhaal is gebaseerd op de werkelijkheid. Tv-presentator Britt is getrouwd met Paula. De twee vrouwen willen graag een broer of zus voor hun dochter Ingeborg, maar makkelijk gaat dat niet.

Op ontroerende en humoristische wijze doen Paula en Britt beurtelings verslag van de lange weg naar de zwangerschap die uitmondt in de te vroege geboorte van hun zoon. Juist omdat hun diepste emoties op zo'n nuchtere toon worden beschreven, word je in je hart geraakt. De zo gewenste David leeft slechts vijf weken. Gedurende die hartverscheurende periode wordt hun leven grondig op zijn kop gezet net als hun huis, dat wordt verbouwd.

Treffend wordt geschetst hoe het alledaagse leven doorgaat terwijl hun wereld lijkt in te storten. Iets waarmee iedereen die een ingrijpend verlies te dragen heeft, geconfronteerd wordt.

Na de dood van David hervat Britt vrij snel haar werk voor de camera en bijt ze zich vast in de wens van nog een kind. Maar ten koste waarvan?

Dat een enkeling veronderstelt dat wij ons boek alleen maar promoten om er rijk van te worden, nemen wij op de koop toe. Wij hoeven niet rijk te worden, wij zijn het al met een gezonde dochter en zoon. Maar we zullen ook niet ontkennen dat we gaarne willen dat Diep door velen gelezen wordt. En we vinden het daarom fantastisch dat de uitgever een week na de presentatie al de tweede druk heeft aangekondigd.

Diep Inge Diepman en Sylia de Graaf

Het Genootschap Radiojingles en -tunes werd geboren toen Jelle Boonstra (1957) en Benno Roozen (1959) elkaar ontmoetten bij het voormalige Dagblad De Stem. Hun grote Tunesboek bevat 2400 herkenningsmelodietjes. Van 1912 tot heden. Het boek is vooral een naslagwerk. Het rept afwisselend van 'tunes' en 'jingles'.

"Een tune is praktisch altijd instrumentaal. Het is een herkenningsmelodie van programma of zender", vertelt Roozen. "En een jingle is per definitie gezongen."

Volgens Boonstra is de tune een mooi middel om de radiogeschiedenis in kaart te brengen. "Ze maken deel uit van ons collectieve geheugen. Maar onze collectie is bovenal een ode aan de radio. Het medium dat zoveel spannender is dan tv. Radio is louterend. Het is vaak jammer dat een radiostem op televisie verschijnt. Dan is de illusie verdwenen.

Het Tunesboek schreeuwt om een bijbehorende cd want veel melodietjes komen bovendrijven, maar heel veel ook niet. "Dat is de reden waarom het boek zo laat uitkomt", vertelt Roozen. "We hebben alles gedaan wat in onze mogelijkheden ligt. Maar de rechten van de tunes liggen bij muziekmaatschappijen. Als Universal of EMI meewerkt, gaat het lukken. De cd ligt persklaar, alles is gereed."



De tune is niet dood maar heeft wel zijn beste tijd gehad, concluderen de mannen. De programmamaker van tegenwoordig heeft niets meer te maken met de tune. Tot in de jaren '80 zocht de dj zijn eigen muziekjes, liefst zo onbekend mogelijk. "Nu is de tune een afgevlakt onderdeel van een gelikte huisstijl. Zo'n strak format is dodelijk."

Het boek is niet volledig. Het is een 'groeiboek' om met uitgever Vic van der Reijt te spreken. Met op de valreep de actie Red de Tune hebben de mannen nog veel gaten kunnen dichten. En op hun website kan men terecht met aanvullende informatie en nieuwe tunes. Hun verzameling van 1800 uren tunes is nu nog privé-bezit maar zal terechtkomen in Het Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum.
(door Marion Groenewoud, gepubliceerd in BN/De Stem)

Boonstra en Roozen zijn vanavond te gast bij De Wereld Draait Door.

Het Tunesboek Boonstra & Roozen

In de grote steden spreken beleidsmakers al van het 'Marokkanenprobleem'. Een snel groeiende onderklasse van Marokkaanse jongemannen zorgt daar voortdurend voor overlast: van tasjesroof tot intimidatie van buurtbewoners. Hoe komt het dat zoveel Marokkaanse jongens van de tweede generatie mislukken in de Nederlandse samenleving? In Amsterdam verlaten bijna zeven op de tien Marokkaanse jongens het onderwijs zonder bruikbaar diploma, veertig procent is werkloos, en een op de tien staat bij de politie als verdachte geregistreerd. Ze vinden weinig aansluiting bij de maatschappij en geven vooral anderen daarvan de schuld.

Journaliste Fleur Jurgens vermoedde dat de oorsprong van hun wrok achter de voordeur van hun gezinnen lag. Waarom grijpen hun ouders bij hun wangedrag op straat niet in? Is dat een kwestie van sociaal-economische achterstand, van cultuur, van aanpassing? In hoeverre spelen de gezinsverhoudingen een rol? Of is het toch allemaal het desastreuze gevolg van discriminatie, zoals Marokkaanse jongens zelf graag beweren?

Jurgens interviewde zo'n zeventig mensen uit het veld over de thuissituatie van de jongens. De leraren, kinderrechters, werkmeesters, tolken, opvoedkundigen, huisartsen, gezinstherapeuten, forensisch psychiaters, politieagenten en andere professionals die in dit boek aan het woord komen werpen een onthullend licht op de gezinssituatie van de zogenoemde 'Marokkaanse prinsjes'.

Met een dosis gezond verstand en wetenschappelijke inzichten in de hand ontmaskert Jurgens de bekende mythes over de tweede generatie Marokkanen. Dat maakt dit boek tot een verontrustend portret van de nieuwe Marokkaanse onderklasse.

Het Marokkanendrama Fleur Jurgens

In 1967 vertrok Ewald Vanvugt voor een jarenlange reis door de wereld.

In 1970 ontmoette hij op het tropische strand van Goa een vrouw uit New York - Lucine; zij was 24, hij 27 jaar. Tussen hen bloeide de liefde, maar na een half jaar samenreizen gingen beiden hun eigen weg.

In het boek Weerzien met Lucine verhaalt Ewald Vanvugt hoe hij zijn geliefde van toen na 35 jaar terugvindt op een eiland in de Stille Zuidzee.

'Eind jaren zestig behoorden we tot de generatie die de westerse consumptiemaatschappij (tijdelijk) de rug toekeerde en de wereld introk. Nu behoren we tot de generatie van jeugdige bejaarden die via het internet elkaar herontdekten.'

Het boek is meer dan het verslag van een hervonden jeugdliefde. Vanvugt schetst een indringend en liefdevol beeld van zijn verblijf temidden der straatarme, vrolijke bewoners van een van de duizenden eilanden in de Stille Zuidzee.

zaterdag 28 januari [Een Pekingeend]
In de namiddaghitte ligt zij onder de plafondventilator een boek te lezen. Ik breng haar een kom ananas. Later maken we samen het avondmaal klaar, luisterend naar Ninah Simone Sings the Blues. We eten bij kaarslicht. Terwijl zij met rekeningen en papieren van de zaak in de zijkamer zit, kijk ik naar het Nationale Nieuws van TV Vanuatu. Elke avond zijn reportages te zien waarin groepen te dikke, lachende politici en ambtenaren en ondernemers gezamenlijk een contract vasthouden, een plan, een intentieverklaring, waarna zij elkaar langdurig toespreken. Naast het nieuws zijn de eigen producties van TV Vanuatu in hoofdzaak opnamen van groepen of duo's energieke jongemannen die op het strand of bij een waterval gitaar spelen, zonnige liedjes zingen en rond hun buurmeisjes dansen. De rest van de uitzendingen bestaat uit Franse quizprogramma's en oude Franse films, cadeautjes uit Nieuw-Caledonië.

De enige andere zender die de antenne oppikt, is de nieuwszender CCTV: Central China Television. Terwijl de Britten onlangs hun Hoge Commissariaat in Port Vila sloten, is China elke maand duidelijker in de Stille Zuidzee aanwezig. Op het stramien van CNN geeft CCTV 24 uur per etmaal elk uur een selectie videoclips uit het laatste aanbod van de internationale persbureaus. Mijn enige klacht is dat sommige fijn gebouwde nieuwslezeressen Engels spreken met zo'n sterk accent dat niet al hun zinnen verstaanbaar zijn. Elke tweede helft van het uur worden de nieuwsberichten afgewisseld met culturele documentaires en kookprogramma's, waarin iedereen Chinees spreekt, met Engelse ondertitels. China op CCTV doet in niets nog denken aan Mao's tijd. Zelfs een rondgang langs restaurants in Bejing en Shanghai, op zoek naar het perfecte recept voor de bereiding van Pekingeend, biedt een indringende kijk op de veranderingen.

Zij zit naast me op de bank. Zoals altijd zijn we thuis alleen gekleed in een pareo. Zij betast met twee handen stevig mijn voeten en legt mijn kuiten op haar schoot. Soms uitkijkend over de veranda op de lichten in de baai van Port Vila, dan weer rondgeleid langs liefhebbers van goed eten in China, voel ik haar strelingen. Een joviale kok laat zien hoe de eend traditioneel van kop tot staart wordt ingewreven met olie en kruiden. Rustig strijkt ze met twee handen over mijn dijen, van mijn knieën tot mijn keel, terwijl haar mond strak aan mijn vinger zuigt alsof ze er nooit mee zal ophouden. Zij is geraffineerder dan de beste Venetiaanse courtisane ooit kan zijn geweest. Ik ben één bonk aandacht.

De Chinese commentaarstem zegt in het Engels met een zwaar accent: `Kortgeleden nog hadden de mensen in China honger en waren blij met alles waarmee ze hun maag konden vullen. Maar met de groeiende welvaart vragen steeds meer mensen om de fijnste schotels.' Haar vingers wrijven voorzichtig en vol variatie in de aanrakingen het oneindigheidsteken onder mijn navel. De blote eenden worden in trage behandelingen ook aan de binnenkant met olie en kruiden ingewreven, met doeken beklopt, te drogen gehangen, rondgewenteld en met talloze volgende fijne kneepjes van de kookkunst voor de oven klaargemaakt. Waar ben ik? In een tropische nacht, in de tedere houdgreep van een vegetarische kannibaal, verlost of vervreemd van mijn gangbare gedachten en bezigheden, horizontaal zonder houvast voortgestuwd door een Chinese operazangeres, wiegend op de natte tintelingen van een zoetschrille vrouwenstem. Een groep modieus westers geklede Chinezen zit bij een wand van glas in een wolkenkrabber met uitzicht op een nachtelijke stad vol wolkenkrabbers. Serveersters brengen begeleid door triomfantelijke orkestmuziek dampende schalen in de zaal. De eend is nu botergaar en ik ben door en door klaar om te worden opgegeten. Niet minder dan 48 uur duurde de zorgvuldige bereiding van de keizerlijke Pekingeend. Nu is hij op zijn lekkerst.

En hij citeert uit zeventiende- en achttiende-eeuwse reisverslagen van de eerste ontdekkingsreizigers, die hier het (liefdes)paradijs op aarde meenden te hebben gevonden.
(bron: Bieslog)

Weerzien met Lucile Ewald Vanvugt

Na haar debuutroman De wetten werd Connie Palmen gezien als een rijzende ster in de literatuur. Ze overtrof zichzelf met het prijswinnende boek De Vriendschap. Echter, na de publicatie van I.M. kreeg Palmen voor het eerst te maken met kritiek. De critici vonden dat ze het alleenrecht om te rouwen om Ischa Meijers overlijden opeiste door de publicatie van I.M., haar werd megalomaan, narcistisch gedrag verweten. Ook de roman Geheel de uwe – wederom een sleutelroman over Ischa Meijer - werd niet positief ontvangen. Vijf jaar na de publicatie van Geheel de uwe is er een nieuwe sleutelroman: Lucifer.<