Een maand na verschijning krijgt de tweede verhalenbundel Witte veder van Sanneke van Hassel een tweede druk. Niet langer een baan ernaast, de Rotterdamse schrijfster kan zich volledig toeleggen op het schrijversvak.

Wegkwijnende grootouders, aanstaande geboortes en literaire voordrachten bij schrijversavonden: autobiografische elementen te over in de verhalen van Sanneke van Hassel. Maar ook ongelukkige ouderstellen, desperate homos op zoek naar hun eerste seksuele driften en eenzame weduwnaren. Altijd ligt de melancholie, de triestheid op de loer bij Van Hassel.

Met een alles verhullende lach verzekert Van Hassel dat haar verhalen maar deels een bespiegeling zijn van haar eigen leven. ,,Ik herken mezelf misschien wel meer in een oude man, dan in een vrouw van 35. Iemand zei me ooit: schrijven is het bezweren van je eigen demonen. Leuke dingen zijn in de literatuur vaak niet interessant. Kunst gaat vaak over de dingen die niet kloppen, de rafelrandjes. Schrijvers zijn op zoek naar situaties die absurd of vervreemdend zijn.’’ En dus kijkt Van Hassel goed om zich heen: overal schuilt een verhaal.

Al bij haar debuut IJsregen werd Van Hassel nationaal gecomplimenteerd voor haar korte verhalen. Wat is de kracht van een goed verhaal? ,,Je moet er meteen spanning in brengen en die zien vast te houden. Je kunt geen woord teveel schrijven, elk detail is belangrijk. Daarmee wil ik dingen oproepen, ik wil de lezer niet bij de hand nemen.’’



Zo verwijst Van Hassel naar Remco Campert en Manon Uphoff. ,,Nog steeds lees ik Campert met veel plezier. Hij is echt heel erg grappig en erg poëtisch. Uphoff is meer broeierig, unheimlich en beangstigend. Als ik de taal van Campert en het verontrustende van Uphoff kan benaderen, ben ik al een heel eind.’’

Voor haar tweede boek, Witte veder, koos Van Hassel wederom voor korte verhalen. ,,Ik houd van de compactheid van het genre en ik heb nog geen onderwerp gevonden waarover ik zoveel weet of zoveel wil weten om over te schrijven,’’ zegt ze over de mogelijkheid van een roman. ,,Ik hoop wel dat alle verhalen bij elkaar een soort tijdsbeeld geven.’’

Het is het tijdsbeeld waar relaties wordt verhandeld als bij de website van marktplaats. In haar boeken wachten echtgenoten bij thuiskomst de onverwachte verrassing van een derde. In haar een eigen leven is het nog niet voorgekomen, verzekert ze. ,,Soms zit je in de trein en verzin je dat je zou kunnen trouwen met degene die tegenover je zit. Vervolgens stap je uit bij Nieuwerkerk aan den IJssel. Mijn vriend snapt het volgens mij wel,’’ zegt ze over haar partner. ,,Jaloers worden slaat nergens op. Want ik ben al tien fantasieën verder. Iedereen heeft ideeën die je beter niet aan de rest van de wereld kunt vertellen. Bij mij komen ze in verhalen terecht.’’
(doonr Daan Hakkenberg voor AD.nl)

Behalve muziek worden steeds meer boeken op een mobiele telefoon, mp3-speler of pc beluisterd. Cursussen en trainingen, hoorcolleges, kinderboeken, romans en literatuur, informatieve boeken alsmede complete toneelstukken vinden aftrek.

Volgens Luisterrijk, een Nederlandse downloadshop voor luisterboeken, is het aanbod vooral de laatste paar maanden sterk gegroeid. Onlangs sloot deze internetwinkel een contract met Rubinstein, de grootste uitgever van 'mp3-boeken' in Nederland.

Tot de bestsellers bij Luisterrijk behoren de hoorcolleges van historicus Maarten van Rossem, Bas Haring (evolutietheorie) en Ineke Sluiter (klassieke oudheid). Ook maakt menigeen de tijd in de file nuttig door romans van Lydia Rood, Lieneke Dijkzeul en Stephen King te beluisteren. Vakantietaal.nl biedt taalcursussen in mp3 aan.
(bron: Telegraaf)

Johan Cruijff verbiedt een Spaanse en Catalaanse vertaling van het boek Wie is Johan Cruijff van Jan Luitzen en Mik Schots. Indien uitgeverij De Arbeiderspers met dit boek toch de Spaanse markt betreedt, is ze in overtreding. Dat zegt Pascal Pop, manager van Johan Cruijff. In een persverklaring van de Arbeiderspers en de auteurs staat dat ze ‘de onbuigzame opstelling van het management van Johan Cruijff betreuren’. Opvallend is dat Cruijff wel meewerkte aan de Nederlandse editie van Wie is Johan Cruijff?

In april dit jaar verscheen het boek van Jan Luitzen en Mik Schots. Voor deze jubileumbundel spraken ze tal van mensen die in een bepaalde periode met hem hebben gewerkt of nog steeds met hem samenwerken. Op het allerlaatste moment werkte Cruijff zelf nog mee door een interview toe te staan met de auteurs. Maar, zo zegt Pascal Pop nu: “Dat was wel onder bepaalde voorwaardes. Johan heeft namelijk al afspraken met Spanje over andere boeken. Het heeft te maken met portretrecht en boekrecht.”

De Arbeiderspers kan daarom niet ingaan op een bod van Editorial Empúries, imprint van het grote Grup 62, op de Spaanse en Catalaanse vertaalrechten. “Het heeft niets te maken met vrijheid van pers en meningsuiting”, verklaart Pop desgevraagd. “Iedereen mag aardige en onaardige dingen over Cruijff schrijven, maar in dit geval gaat het De Arbeiderspers en de schrijvers alleen maar om het geldelijk gewin. Cruijff heeft in Spanje dus al afspraken en die zijn onverenigbaar hiermee. Een vertaling van de Arbeiderspers kan niet zonder zijn toestemming en die komt dus niet.”

In een persbericht van De Arbeiderspers staat: "Het management beroept zich op een passage in het contract tussen het management en de uitgever waarin vermeld staat dat ‘van geval tot geval’ wordt beoordeeld ‘of, en zo ja, onder welke voorwaarden zij toestemming verleent voor deze buitenlandse exploitaties'. Het contract vermeldt ook dat deze toestemming ‘niet op onredelijke gronden onthouden' kan worden. Als reden voor de weigering voert het management bij monde van Pascal Pop aan dat er 'exclusiviteitsafspraken' in Spanje zijn, die niet nader worden toegelicht. Uitgeverij De Arbeiderspers en de auteurs betreuren de onbuigzame opstelling van het management van Johan Cruijff."

(bron: Sportgeschiedenis.nl)

(door Pieter Steinz voor het NRC)

‘Het weer was betrokken en regenachtig, met matige zuidelijke tot westelijke wind.’ Aldus Harry Mulisch over zijn geboortedag in Mijn getijdenboek (1975). Toen gistermiddag in het Amstel Hotel de genodigden voor Mulisch’ 80ste verjaardag binnendruppelden, waren de omstandigheden precies dezelfde. Maar wie er ook verbaasd was, niet de ‘wondergrijsaard’ zelf. In zijn universum bestaat het toeval niet.



Een ontvangst op het terras in ‘zomers Amsterdam’, zoals aangekondigd, werd het dus niet. En doordat de vakantie net dit weekend op zijn hoogtepunt was, ontbraken er op de receptie in de Stadhouderszaal nogal wat vrienden en kennissen van de 80-jarige schrijver. Zo was van de ‘Herenclub’, de vriendeneetgroep die enigszins versleuteld een rol speelt in de gelijknamige roman van Max Pam en Lucifer van Connie Pamen, alleen Marcel van Dam aanwezig.

Ook collega-schrijvers en leeftijdgenoten als Remco Campert, Cees Nooteboom en Jan Wolkers ontbraken. De laatste liet overigens wel een persoonlijke brief bezorgen, met daarin een uitspraak van de Italiaanse filmregisseur Federico Fellini: ‘De eerste tachtig jaar zijn de moeilijkste’.

Gelukkig waren er ook heel veel mensen wél gekomen voor de champagne en de marsepeintaart (die lekker smaakte, maar erg saai oogde). De schrijvers A.FTh. van der Heijden, Doeschka Meijsing en Marcel Möring bijvoorbeeld – drie van de zes auteurs die ter gelegenheid van Mulisch’ octaviteit een door de Meester geïnspireerde novelle schreven. De wethouder cultuur van Amsterdam, Carolien Gehrels, en de ex-burgemeester van Mulisch’ geboorteplaats Haarlem, Jaap Pop. De tekenaar Dick Matena, die Mulisch’ roman De diamant gaat verstrippen, en de cabaretier Youp van ’t Hek, die als enige auteur bij uitgeverij De Bezige Bij kan tippen aan het commerciële succes van de auteur van De aanslag en De ontdekking van de hemel.

En dan waren er natuurlijk de vrienden en vriendinnen van de pers, die in zulken groten getale waren uitgerukt dat een medewerkster van De Bezige Bij zich angstig afvroeg of de samenstelling van het feestgezelschap niet een beetje uit balans was. Zij zetten de jubilaris in een constante straal van flitslicht, en registreerden nauwgezet de enige speech die gistermiddag werd gehouden – die van Robbert Ammerlaan, de directeur van De Bezige Bij.

Ammerlaan begon met ‘Lieve Harry’ en memoreerde dat dit de eerste keer sinds jaren was dat Mulisch zijn verjaardag niet vierde in het Hotel des Bains in Venetië (bekend uit de novelle van Mulisch’ grote voorbeeld Thomas Mann). Daarna verdedigde hij de stelling dat 2007 – met Harry’s eredoctoraat, de verkiezing van De ontdekking van de hemel tot beste Nederlandse boek, de 50ste druk van De aanslag, enzovoort enzovoort – net zo’n annus mirabilis was als 1927 of 1992 (het jaar van De ontdekking van de hemel, en daarmee van Mulisch’ doorbraak naar een miljoenenpubliek). Alleen de Nobelprijs ontbreekt nog. Mulisch heeft ooit voorspeld dat hij die als 80-jarige zal krijgen, maar voegt daar tegenwoordig aan toe ‘dat het rijtje van schrijvers die hem niet hebben gekregen interessanter is dan dat van de degenen die hem wél hebben gekregen.’

En de Meester zelf? Stijlvol gekleed in een vlot zwart pak, en met aan zijn zijde zijn vriendin, zijn vrouw en zijn kinderen, nam hij de eerbewijzen minzaam in ontvangst. Natuurlijk waren er cadeaus: de speciale uitgaves van zijn uitgeverij – naast de zes schrijversnovelles ook een bundeling van spotprenten en een zakbijbeleditie van De aanslag – waren er flessen drank, cd’s, prullaria en boeken, waaronder een eerste druk van Thomas Manns verhaal Das Wunderkind uit Mulisch’ geboortejaar. Hij hoeft het niet te lezen, beaamde hij, want hij kent het; en bovendien, hij is een schrijver, geen lezer.

Tegen het einde van de receptie, de ramen waren inmiddels opengezet om de opklaringen binnen te laten, was de 80-jarige erbij gaan zitten. Op de vraag wat het mooiste cadeau was dat hij had gekregen, gaf hij een antwoord dat zijn Getijdenboek waardig was: ‘Dat de zon na weken weer is gaan schijnen.’

Fitnessgoeroe Karl Noten, die onlangs is veroordeeld voor het bezitten van kinderporno, kan stoppen met schrijven. Nadat hij bij de tv-show Nederland in Beweging absoluut niet meer welkom is, kan hij ook de publicatie van zijn nieuwste boek waarschijnlijk vergeten.

De uitgever van De beste oefeningen bij Diabetes heeft besloten het boek 'voorlopig' niet uit te brengen. Dat meldt Shownieuws.

Karl werd begin juli veroordeeld tot 150 uur werkstraf en drie maanden voorwaardelijk. Hij heeft besloten in hoger beroep te gaan.

Hij viert het pas op 15 september, maar zondag wordt Harry Mulisch toch echt 80. Op het terras van het Amstel Hotel zal de schrijver het glas heffen.



Niet dat Mulisch zoveel op heeft met verjaardagen. Hij heeft menigmaal gezegd dat hij altijd 17 is gebleven, maar dat is goeddeels scherts. Met goedvinden van de schrijver presenteert zijn uitgeverij De Bezige Bij zondag een speciale feesteditie van De Aanslag. Verder verschijnen Lachspiegel (een boekje met Mulisch in karikaturen) en eind augustus Onsterfelijk Leven, interviews met de jarige.

Een aanvulling op Mulisch' omvangrijke oeuvre valt binnenkort niet te verwachten, meldt De Bezige Bij. Ik rust op mijn lauweren, liet de schrijver onlangs in een interview weten. Vanaf zijn verjaardag komt de uitgever wel wekelijks met een novelle van een Nederlandse schrijver, die zich door het werk van Mulisch heeft laten inspireren. De schrijvers zijn Abdelkader Benali, Doeschka Meijsing, Marcel Möring, Elsbeth Etty, A.F.Th. van der Heijden en Jessica Durlacher.

Eerder dit jaar werd Mulisch al onderscheiden met een eredoctoraat van de Universiteit van Amsterdam. Dat noemde hij toen een hele eer. Tenminste zo lang hij de Nobelprijs nog niet heeft, voegde hij er aan toe. Die onderscheiding, vaak gezien als een internationale schrijverstombola, is nog niet op Mulisch gevallen. Net als Hugo Claus wordt hij al jaren in september genoemd. Het is onwaarlijnlijk dat Zweedse Academie zich door jubilea laat leiden.

Lezers kozen dit jaar De ontdekking van de hemel door lezers tot het beste Nederlandstalige boek aller tijden. Het in 1992 gepubliceerde werk schreef hij in zijn werkkamer in een huurhuis in Amsterdam. Met enig dedain spreekt Mulisch over hen die de hele wereld afreizen om ergens over te kunnen schrijven. Drie weken vakantie per jaar, gunt hij zich. Altijd in Italië.

De publicatie van dat boek leidde tot een symposium over de wetenschappelijke pretenties van Mulisch. Niet zo verwonderlijk want Mulisch heeft altijd al in een levendige belangstelling voor de natuurwetenschappen gehad en zag zich als tiener eerder als onderzoeker dan als schrijver.

De auteur bereikte letterlijk de sterrenstatus toen vorig jaar een planetoïde naar hem werd vernoemd. Allemaal geen toeval, want daarin gelooft Mulisch niet. Al in zijn debuutroman, Archibald Strohalm, had hij geschreven over een meteoriet die in 1908 Siberië trof.

Het feest in september, dat in de Stadsschouwburg wordt gehouden, wordt groots gevierd. Wie niet is uitgenodigd, krijgt toch een kansje op toegang. Een televisieprogramma verloot tien toegangskaarten. De kijkers moeten dan wel een paar Mulisch-quizvragen goed beantwoorden.
(bron: De Telegraaf)

Marjan Berk en Yvonne Kroonenberg hebben eigen boeken bewerkt zodat die door laaggeletterden zijn te lezen. Van Kader Abdolah zijn bestaande verhalen eveneens 'hertaald' in eenvoudig Nederlands.

Uitgeverij Eenvoudig Communiceren brengt de boeken uit in een serie onder de titel Leeslicht. De uitgeverij werkt daarbij samen met de Stichting Lezen & Schrijven en enige sponsors.

,,Het is de eerste keer dat bekende auteurs zijn aangetrokken'', zei directeur Ralf Beekveldt van de uitgeverij donderdag. ,,Voor mensen die niet zo goed kunnen lezen is er maar weinig op de markt. We willen twee keer per jaar met vier hertaalde boeken komen.''

De eerste boeken worden gepresenteerd op 14 september, de laatste dag van de Week van de Alfabetisering (zie programma, PDF). Activiteiten voor mensen die niet goed kunnen lezen en schrijven staan in die week centraal.

Tijdens de week komt het Centrum voor Werk en Inkomen (CWI) met een interactieve computercursus. Daarmee kunnen CWI-medewerkers laaggeletterheid bij hun cliënten signaleren. Vervolgens moeten de medewerkers de laaggeletterden overhalen een cursus te gaan volgen.

In Nederland zijn naar schatting anderhalf miljoen mensen laaggeletterd. Dat wil zeggen dat zij niet in staat zijn goed te functioneren in een kenniseconomie, waar lezen en schrijven noodzaak is. Van hen is twee derde in Nederland geboren en een derde allochtoon.
(bron: ANP/Trouw)

Speciaal voor het tijdschrift Viva schreef Ronald Giphart het zomerverhaal Zeven jaar goede seks: een verhaal over drie Nederlandse vrouwen die Paramaribo ontdekken. Over djogo's, dansen en boeke boeke.

De luisterversie is ingesproken door Giphart zelf. Saillant detail: het hele verhaal werd in twee uur tijd opgenomen bij hem thuis. "Zijn scheldkanonnades bij versprekingen hebben we er maar uit gelaten," aldus de Viva-redactie.

Het verhaal is in aparte MP3's te downloaden, of in één hele versie. Klik hier.

Begin oktober verschijnt het eerste nummer van Achilles, een journalistiek tijdschrift met sportverhalen over toen en nu. Het tijdschrift staat onder redactie van Ad van Liempt en Jan Luitzen en is een doorstart van Tussenstand, dat eerder dit jaar zijn eerste nummer beleefde. Uitgeverij L.J. Veen heeft de exploitatie overgenomen, en verwelkomt het blad als zusje van wielertijdschrift De Muur.

Achilles staat open voor alle sporten en wil verhalen vertellen over de topsporters van weleer, hun triomfen en hun dramatische momenten. Smeuïge, grondig gedocumenteerde en goed geschreven verhalen over opvallende gebeurtenissen en kleurrijke figuren uit de meer of minder recente (top)sporthistorie, vaak als oral history opgetekend uit de monden van direct betrokkenen, met een gezond gevoel voor drama en nostalgie. Een soort sportvariant op Andere Tijden dus.

Voor het eerste nummer belooft de redactie onthullingen over een van de grootste tribunerampen die zich ooit in de wereld hebben voorgedaan: de stadionramp in Moskou aan het eind van de Europa Cupwedstrijd Spartak Moskou – Haarlem, binnenkort 25 jaar geleden.

De redacteuren zijn de sportschrijver Jan Luitzen en Ad van Liempt, eindredacteur van Andere Tijden. “We zijn bijzonder blij dat we dankzij Veen kunnen doorgaan,” aldus Jan Luitzen. “De reacties op het eerste tijdschrift waren heel positief, en we hebben een groep enthousiaste jonge schrijvers en sportjournalisten verzameld die staan te trappelen om mooie leesverhalen over sportgeschiedenis te schrijven.”

Tussenstand was een uitgave van Uitgeverij 521 van de Foreign Media Group. Door de overstap van de uitgevers naar Dutch Media kwam de continuïteit van het tijdschrift in gevaar. De uitgevers hebben van harte meegewerkt aan de voortzetting door L.J. Veen.

Het tijdschrift krijgt nu een nieuwe naam en een nieuwe vormgeving. De naam Achilles is gekozen omdat deze Griekse held als de eerste topsporter uit de geschiedenis wordt beschouwd en tegelijk model staat voor het drama in de topsport – hij werd immers door een pijl in zijn hiel geraakt, zijn enige zwakke plek.

Het volgens de redactie “verrassend veel op een boek lijkende” sporttijdschrift zal twee keer per jaar verschijnen.

(door Karin Overmars voor Het Parool)

Inez van Dullemen (1925) kan mooi schrijven. Glashelder, geen woord teveel, en met een scherp oog voor bijzondere details. In Heldendroom, haar nieuwste roman, vertelt ze over een pijnlijke en beschamende episode binnen haar eigen familie: het naziverleden van haar broer.

Deze Onno, zoals hij in de roman heet, is een wat ziekelijke, in zichzelf gekeerde jongen die in opstand komt tegen het patiëntenbestaan waartoe zijn astma hem veroordeelt. De antroposofische geneeswijzen waarin zijn moeder gelooft, maken de toestand er niet beter op; lijdzaam ondergaat Onno de vele mosterdbaden, eucalyptusverpakkingen en heilgymnastiekoefeningen. Zijn weerzin groeit, hij sluit zich af. Als een Kees de jongen, maar dan een boze en wrokkige Kees de jongen, verlangt hij naar actie, avontuur, heroïek. En het is oorlog, dus het avontuur ligt op straat.

In een hartverscheurende scène deelt Onno zijn ouders mee dat hij zich gaat aanmelden bij de Jeugdstorm. Zijn vader werpt nog tegen: ''Weet jij wel in wat voor omgeving jij terecht komt? Die NSB'ers zijn voor het merendeel mislukkelingen die nu hun kans grijpen. Ben jij er ook zo een?''

Het blijken profetische woorden, want Montijnachtig oorlogsspektakel ligt voor de zwakke Onno niet in het verschiet. Zijn NSB-carrière loopt uit op een grote desillusie. Niet alleen omdat uiteindelijk zal blijken dat hij 'op het verkeerde paard heeft gegokt', maar vooral omdat zijn vlammende ambitie hem weinig meer brengt dan een aaneenschakeling van lullige klusjes en opdrachtjes. De jongen die zijn ouders laffe burgerlijkheid verweet, en gebrek aan politieke daadkracht, zakt weg in een poel van middelmatigheid.

Na zijn dood ontdekt de schrijfster, Vera in de roman, onder zijn bureau een koffertje met nazipropaganda dat hij kennelijk zijn hele leven heeft gekoesterd. De oude woede over zijn verleden laait plotseling weer op: ''Ik ga deze rommel verbranden, in jouw plaats ga ik het verbranden als een lijk op de brandstapel.'' Dat doet ze niet. Want in tweede instantie, en daarvan is deze mooie, pijnlijke roman het bewijs, voelt ze mededogen voor de boze jongen die met zijn misstap niet alleen zijn familie, maar vooral zichzelf in de afgrond heeft gestort.

Zestig jaar na de publicatie van De Avonden, het debuut van Gerard Reve (foto), brengt uitgeverij De Bezige Bij De kleine neurasthenicus uit. Het is het boek waaruit Frits van Egters, de hoofdpersoon van De Avonden, voortdurend citeert.

De uitgeverij viert het jubileum van de klassieker verder met een gebonden editie van De Avonden en paperback editie van de vier delen van de strip van Dick Matena. De Avonden is een van de belangrijkste boeken die de uitgeverij publiceerde.

De kleine neurasthenicus (een neurasthenicus is een zenuwenlijder) gold als inspiratiebron voor De Avonden. 'Beknopte handleiding tot ordentelijk leven', luidt de ondertitel van het door dr. H.G. de Cock in 1922 in eigen beheer uitgegeven werk. De titel van Het Boek van Violet en Dood, waarop hij lang heeft zitten broeden, ontleende de in april vorig jaar overleden Reve ook aan het boek van De Cock.
(bron: Sp!ts)

Zo rap als een stand-up comedian grappen uit zijn mouw schudt, zo snel schrijft Nicky de Wit zijn romans.

Debuteerde hij nog geen twee jaar geleden met De dag van morgen, deze maand liet uitgeverij Lemmens maar liefst drie boeken tegelijkertijd op de lezers los: Wilde bloemen, De zonen van de profeet en De wereld werd zwart om me heen. ,,Ik knal ze eruit", geeft hij in zijn eigen bewoordingen aan. Voordeel: ze lezen als een TGV op topsnelheid.

Drank, drugs, seks en geweld. Dat zijn de ingrediënten waarmee Nicky de Wit zijn romans kruidt. Wat de Terneuzenaar, die gisteren zijn 35e verjaardag vierde, zijn lezerspubliek voorschotelt is rauw, puur en pittig gepeperd. Vrouwen worden verkracht, mannen neergeschoten, drugs verhandeld. Daar hoort een zeker taalgebruik bij:

'Verdomme, Do. Wat is er?'
'Fuck, Glenn. Laat me maar, joh.'

Toch vind je er ook liefde in, en hoop, op een betere wereld, op een samenleving waarin mensen elkaar geen pijn doen.

Wie schrijft zulke boeken? Wie heeft die fantasie, als het al fantasie is? In het ene boek confronteert hij je met oorlogstaferelen in voormalig Joegoslavië, in het andere boek met een escalatie van moslim-extremisme en in het derde boek met een alleenstaande verloederde moeder wier dochter in de netten van een loverboy verstrikt raakt. Wat voor mens is die Nicky de Wit?



Goedlachs. Hartelijk. Gelukkig met zijn vriendin Linda, gelukkig met zijn zoontjes Damian en Milan. Gelukkig met zijn tuincentrum Hof Tuinservice in Biervliet. Een doodgewone Zeeuw, zou je zeggen. Ware het niet dat hij acht jaar beroepsmilitair is geweest in voormalig Joegoslavië. En dat vormt je, hoe dan ook. ,,Ik heb er geen trauma aan overgehouden", vertelt De Wit (pseudoniem van Gilles Faas), maar ik heb in die acht jaar wel álles meegemaakt. En met alles bedoel ik ook alles."

Drank, drugs, seks en geweld dus. Is de samenleving dan zo verziekt? En zo ja, dan toch ver van ons af, toch niet in Zeeland? ,,Nee hoor", schudt hij lachend zijn hoofd, ,,In Terneuzen is toch een hele groep Kosovo-Albanezen actief? Die nemen langzaam maar zeker de prostitutiehandel over in Zeeuws-Vlaanderen. En bij Goes is laatst toch een bende loverboys opgerold?"

Niets wat hij schrijft, is verzonnen of overdreven, stelt De Wit. Naast zijn ervaringen als militair put hij nog uit meerdere bronnen. ,,Ik ben een fervent stapper. Voorheen ging ik het hele land af, maar de laatste tijd doe ik het rustiger aan, gewoon in Terneuzen. Wat je daar hoort, wat je daar ziet: allemaal groepjes, hun eigen taaltjes en handeltjes. Ik sla dat allemaal op."



Verder doet hij heel veel aan research, voornamelijk door te surfen op internet. ,,Wat je daar, als je goed zoekt, tegenkomt aan gorigheid, is echt bijna niet te geloven."

Deze jongen van De Wit schrikt evenwel nergens van. Hij heeft zelfs vaak mededogen met mensen die het verkeerde pad op zijn gegaan. ,,Ik heb de bedoeling met mijn romans dat mensen er iets van hun eigen omgeving of van zichzelf in herkennen. Want iedereen heeft zijn eigen geheim, niemand is zonder zonden. En het kan iedereen zomaar gebeuren. Dat gevoel van identificatie hebben ze niet bij échte literatuur, die staat veel verder van ze af. Wat ik schrijf, is puur realistisch."

In zijn hoofd is de schrijvende hovenier al bijna klaar met de volgende roman. Die gaat over een feeder, iemand die er (seksueel) genoegen in schept zijn vrouw moddervet te mesten. Ook weer uit het leven gegrepen, verzekert De Wit. ,,Dacht je echt dat zulke mensen alleen in de VS woonden? Welnee! Ook hier. Daar schrik je van, hè?"
(door Annelies Vlaanderen voor BN/De Stem)

Nederlandse literatuur lijkt op 'wereldniveau' vaak een ondergeschoven kindje. Snelle of ingenieuze verhalen, complottheorieën, thrillers: Nederlanders lijken er niets van te bakken. Maar dat is onzin!

Hierbij brengt Erik Meijsing u vijf boeken die de vakantielezer kwaliteit en plezier leveren, filosofische diepgang en een uitje 'in het buitenland' vanaf de strandhanddoek.

Arnon Grunbergs 'Grote Jiddische Roman' De joodse messias neemt de lezer mee van Basel naar Amsterdam, met Xavier Radek als homofiele troostbrenger van het Joodse Volk, dat hij wil dienen als messias. Dolkomisch volg je het parcours, vol slapstickachtige situaties en beschamende gebeurtenissen. Af en toe hardop lezen om de medestrandgangers te amuseren.

Willem Asman debuteerde vorig jaar met De Cassandra Paradox, een literaire thriller in een mondiale complottheorie van de CAI, tempeltekens in Zuid-Amerika, niet-lineaire wetenschap, gedachten-experimenten gebaseerd op een Amerikaans onderzoeksproject: 'Project Stargate'. Idealistische archeologen-antropologen in harde confrontatie met machtspolitiek en terreurbestrijding. Een Nederlandse Stephen King.

Geerten Meijsing schreef met De Ongeschreven Leer een ingenieuze roman, Dan Brown of Umberto Eco-achtige oplagen waardig. Gedocumenteerd met voetnoten een queeste naar de fameuze OngeschrevenLeer van Plato - is die ooit geschreven? Of toch niet? En waarom doet iedereen er zo geheimzinnig over? Vanaf de Amsterdamse Filsofie-faculteit volgen we de onderzoekers naar Duitsland, Zwitserland en Italië. De stichting 'vrienden van de vorm' biedt ondertussen 'het beste leven' aan tegen de prijs van... een vastgestelde overlijdensdatum... Voordeel boven genoemde bestsellerschrijvers? Meijsing schrijft eter, het verhaal is subtieler.

Heleen van Royen van het huisvrouwenbevrijdingsfront levert met De Ontsnapping haar eerste 'grote roman'. Familiemoeder ontsnapt aan haar incompetente echtgenoot naar de Algarve waar ze in handen valt van een gigolo die zo zijn eigen plan trekt. De Bevrijdingsboodschap uit de familie-burgerlijke normen en waarden krijgt zo thematisch een gevaarlijke waarschuwing mee. Heleen schrijft beter dan zure critici ons willen doen geloven.

De verdwijning van Eva Zomers, de tweede roman van Claire Polders (1976), de in Parijs woonachtige afgestudeerde filosofe met het voorkomen van een mondain fotomodel. In een Sartriaans chaotisch gehussel van hoofdstukken lezen we over Marga, die in Parijs de biografie van een Vlaamsche schrijfster wil schrijven, en die ooit verdwenen is. De biografie verwordt een roman, en Marga maakt kennis met een kunstschilder die een geheel eigen versie van The Portrait of Dorian Gray, het beroemde boek van Oscar Wilde, gemaakt heeft. Ook dat gaat Marga uitzoeken en zo komen we ook in Italië terecht. Polders schrijft helder academisch met vrouwelijke accenten, haar filosofische achtergrond garandeert een diepere theorie dan de oppervlakte van het vertelde verhaal.

Het stapelen van boeken, zodat zich van boven naar beneden een 'stapelgedicht' laat lezen, is een wereldwijde rage onder webloggers.

Zij zetten foto's van hun boekenstapels op internet en roepen mensen op ook in te sturen. Ontdekker van het fenomeen in Nederland is weblogger Max Dohle van www.blog2punt0.nl. Hij beheert inmiddels een boekstapelsite: stapelgedichten.blogspot.com.

Neem bijvoorbeeld De geschiedenis van mijn kaalheid van Marek van der Jagt uit de boekenkast. Pak Bij nader inzien van J.J. Voskuil. En dan, tot slot, Allemaal gelogen van F. Springer. En een stapelgedicht is geboren: De geschiedenis van mijn kaalheid/Bij nader inzien/Allemaal gelogen.

Dohle schrijft op zijn blog dat zoekmachine Google, toen hij ermee begon, slechts acht hits op het trefwoord 'stapelgedicht' gaf. Dat zijn er nu ruim 16.000. Ook weblogger IJsbrand van den Berg (www.eamelje.net) raakte bevangen door de boekstapelkoorts. ''Omdat het leuk is om te doen,'' zegt de logger uit Drachten, die een leessnelheid van zo'n duizend worden per minuut heeft, wat bovengemiddeld snel is. ''Ik lees gemiddeld een boek per dag.''

Een creatie van Van den Berg is een ode aan Bokito: Waarom vrouwen van apen houden/Vraag niet waarom/Het is niets/De onmogelijke liefde/Louter verwachting, van respectievelijk Stine Jensen, J.J. Peereboom, Jeroen Brouwers, Rudy Kousbroek en Jacques Presser.

Van den Berg wilde zijn allereerste boekenstapel maken met de titel Vrijen met een man, kan dat dan? Grinnikend: ''Ik dacht dat daar wel een mooi gedicht van was te maken.'' Maar het lukte niet. ''Je moet niets forceren als je een stapelgedicht maakt, maar vrij associëren. Het toeval speelt een rol.'' En: ''Je kunt het best beginnen met twee boekentitels die goed bij elkaar passen. Ik hou er zelf van om een verhaaltje te vertellen, maar je kunt natuurlijk ook poëzie maken.''

Een Amerikaanse verhalenverteller in boekentitels is de kunstenares Nina Katchadourian. Zij is al sinds 1993 bezig met het zogeheten Sorted Books Project. In een van de leukste stapelgedichten vertelt ze een gruwelijk verhaal dat leest als een deel van een filmscript. A day at the beach/The bathers/Shark 1/Shark 2/Shark 3/Sudden violence/Silence. Ter informatie: Shark is een Newyorks tijdschrift voor kunst en poëzie. Katchadourian heeft inmiddels zo'n 130 boekenstapels gemaakt.

Schrijven is schrappen, zei Godfried Bomans ooit. Dat geldt niet alleen voor 'echte' literatuur en poëzie, zegt IJsbrand van den Berg. Het gaat ook op voor stapeldichten. Mensen zijn volgens hem geneigd met een veel te grote stapel te beginnen.

Ook zin gekregen om te stapelen? Duik de boekenkast in en associeer. Rijmen is niet verplicht, ook de vorm is vrij. Zorg voor een enigszins begrijpelijk verhaaltje. En gebruik een omgekeerd boek als witregel.
(door Kirsten van Santen voor Het Parool)

In zijn column op de website van uitgeverij Podium blikt uitgever Joost Nijsen terug op de heisa rond het boek Stand-in van Sieger Sloot, dat in werkelijkheid geschreven is door Ernest van der Kwast, in het kader van een uitgekiende literaire mystificatie, zoals eind vorige week werd bekendgemaakt. Die werd liefst één jaar volgehouden, tot het de Van der Kwast en Sloot te machtig werd. Nijsen, die het boek uitgaf, opent met: “Hè, hè, we mogen het vertellen.” Hij geeft toe dat de uitgeverij vanaf het prille begin bij het complot betrokken was: “Dit deden we uit volle overtuiging.”

Lees verder op De papieren man.

Toen hij het aan het schrijven was, had Jan Siebelink al wel de indruk dat hij met een mooi boek bezig was. Van uitgeverij De Bezige Bij kwamen ook positieve reacties. Het gevoel was dat ze met Knielen op een bed violen toch echt iets bijzonders in handen hadden.

Maar dat het zo'n groot succes zou worden, dat was toch een verrassing. Siebelink had al een reeks andere romans op zijn naam staan. "Die hebben het ook niet slecht gedaan. De herfst zal schitterend zijn stond in 1980 twintig weken op nummer een. Maar wat er met Knielen is gebeurd, is buitenproportioneel."

De roman verscheen begin 2005. Voor de zomer waren er al tien tot twaalf herdrukken (zo'n 60.000 exemplaren) gemaakt. Na de zomer won Siebelink de AKO Literatuurprijs. In december werden nog eens 60.000 exemplaren gedrukt. De teller staat inmiddels op 440.000 en loopt zeker nog op als de mid-price editie verschijnt.

Siebelink kan er zelf ook niet precies de vinger op leggen wat nu juist dit boek zo speciaal maakt. "Misschien het onderwerp, een klein gezin waar het misgaat. Mensen weten niet wat ze aanmoeten met de globalisering. Dan spreekt een boek over een man die plantjes verpot en zo zijn hoofd boven water probeert te houden juist wel aan. Maar het schrijven van literatuur is een irrationeel vak."

Het effect van marketing is volgens de schrijver marginaal. "Hoe goed je het ook presenteert, mensen moeten het wel willen lezen. De missers zijn veelvuldiger dan de successen. Mijn boek gaat in families rond, wordt door lezers aangeraden aan anderen."

Het eerste jaar na het verschijnen van Knielen op een bed violen werd Siebelink meegesleept door de gebeurtenissen. "Daarna kon ik pas weer gaan schrijven." Hij gaat niet gebukt onder de verwachtingen. "Ik ben niet bang. Ik ben weer aan het ploeteren, woordje voor woordje. Misschien schrijf ik wel een mooier boek dat minder verkoopt. Ik probeer er gewoon iets moois van te maken."
(bron: BN/De Stem)

Voormalig tennister Kim Clijsters gaat een boek schrijven. Op 14 september verschijnt Mijn Fans. In het dagboek op haar website bedankt Kim alvast alle fans voor de brieven en cadeautjes die ze kreeg voor haar huwelijk met de Amerikaanse topbasketballer Brian Lynch en haar zwangerschap.

Mijn Fans (uitgegeven door Borgerhoff&Lamberigts en Golazo Media) is een ode aan de vele fans die Clijsters de voorbije jaren door dik en dun steunden. Tienduizenden mensen schreven brieven naar de Limburgse om haar te troosten, lief te hebben, te steunen of gewoonweg uit te drukken hoe diep hun bewondering wel was.

Het boek verzamelt het ontroerendste, het grappigste en het verrassendste uit de duizenden brieven die ze de voorbije jaren mocht ontvangen. Het boek zal 192 pagina's tellen en veel illustraties bevatten uit haar succesvolle carrière.

"Het trouwfeest was super! Best wel emotioneel ook bij momenten. Iedereen heeft goed kunnen feesten en alles is verlopen zoals we gehoopt hadden. Er zijn ook ontzettend veel brieven en cadeautjes van fans binnengekomen, ook al voor de zwangerschap. Nog maar eens een dikke merci daarvoor!"

Clijsters tennist niet meer, maar ze blijft wel sporten. "Lopen, fietsen, mountainbiken, wat fitness. Wel puur voor het plezier nu, zonder dat het in een schema moet passen of ik moet nadenken wat wel of niet goed is. Nu kan ik dus wat langere toertjes lopen met Brian. Hij moet wel, want op 10 augustus begint hij opnieuw te trainen! Tegen dan zit onze vakantie in de States er dan ook op", besluit Kim.
(bron: De Telegraaf)

Burgemeester Job Cohen komt in december met een pamflet (van circa zestig pagina's) genaamd Een vurig pleidooi voor gematigdheid.

In dit pamflet, dat verschijnt bij uitgeverij Querido, zal Cohen de manier toelichten waarop hij invulling geeft aan zijn burgemeesterschap.

Bij zijn aantreden, in 2001, beloofde Cohen zich in te zetten voor de stad door onderling overleg, door het creëren van draagvlak en door 'de boel bij elkaar te houden', staat in de catalogus met nieuwe titels van de uitgeverij. Die aanpak bracht hem in 2005 op de tweede plek van de ranglijst van de beste burgemeesters ter wereld. Het Amerikaanse tijdschrift Time bestempelde hem als 'held van Europa'. In Nederland komt zijn aanpak hem geregeld op kritiek te staan, vooral in de periode na de moord op Theo van Gogh.



Cohen heeft zich hier altijd tegen verzet. 'Hoe we het ook wenden of keren: in de moderne stad is de samenleving van verschillende groepen en culturen een feit. We zitten met zijn allen in hetzelfde schuitje en we zullen het met elkaar moeten doen. Soms is dat leuk, soms is dat moeilijk, spannend is het haast altijd,' schrijft hij in de aanbiedingsfolder.

De burgemeester werd door de uitgever benaderd omdat hij 'een duidelijke mening' heeft, zegt een medewerker. Het past in de serie pamfletten die Querido sinds 2005 uitbrengt. In de reeks verschijnen geregeld werken van personen die doorgaans niet schrijven als beroep, zoals prinses Mabel.
(bron: Het Parool)

Het Letterkundig Museum in Den Haag heeft onlangs het literair archief van schrijver, literatuurcriticus en journalist Adriaan Morriën verworven. Zijn dochters Alissa en Adrienne leverden 36 verhuisdozen bij het museum af.

Morriën, die zich de theoloog van het lichamelijke noemde, overleed in 2002 op 90-jarige leeftijd. Hij publiceerde zijn eerste gedichten in 1935 in het blad Forum en nam na de Tweede Wereldoorlog als redacteur van spraakmakende literaire tijdschriften als Criterium, Libertinage en Tirade een centrale plaats in het Nederlandse literaire leven in. Hij was poëzierecensent van Het Parool.

Morriën was bevriend met W.F. Hermans, ontdekte de jonggestorven dichter Hans Lodeizen, bracht Gerard Reve in contact met zijn latere vrouw, de onlangs overleden dichteres Hanny Michaelis en hielp talrijke jonge dichters en dichteressen op weg. Door zijn vriendschap met Duitse schrijvers als Heinrich Böll en Martin Walser vormde hij in de naoorlogse jaren een belangrijke schakel tussen de Nederlandse en Duitse literatuur.

Als schrijver werd Morriën vooral bekend door zijn openhartige en fijnzinnige literaire herinneringen Plantage Muidergracht (1988) en Ik heb nu weer de tijd (1996).

In de literaire nalatenschap van Morriën bevinden zich onder meer zijn eerste pogingen tot een gedicht uit de jaren dertig, tientallen brieven van Hermans en Reve, een stimulerende correspondentie met de jonge dichter Jan Hanlo en brieven van collega-dichters als Bertus Aafjes, Gerrit Achterberg, Esther Jansma en Rogi Wieg. Ook bezit het Letterkundig Museum nu een brief waarin Jan Cremer zich afvraagt of Morriën "een volksjongen als hij als schoonzoon wil".

Acteur Sieger Sloot heeft vrijdag bekend gemaakt dat hij zich een jaar lang heeft voorgedaan als schrijver van de debuutroman Stand-in.



Sloot (30, foto boven) is acteur. De werkelijke auteur van het boek is de schrijver Ernest van der Kwast. De schrijver benaderde de acteur een jaar geleden om als stand-in voor de schrijver te fungeren. 'Het leek hem spannend om het onderwerp van zijn roman, die gaat over een man die stand-in is voor schrijvers, uit te proberen in de werkelijkheid,' aldus Sloot in het NRC Handelsblad.



Omdat de boeken van Van der Kwast volgens critici zo leken op die van Arnon Grunberg, besloot hij zijn boek geheel in de geest van Grunberg te schrijven. Hij vroeg de acteur Sloot zijn pseudoniem te zijn en te spelen. Volgens Van der Kwast gaat Stand-in over identiteitsverlies en is het 'een vervalsing naar Grunberg':

In juni 2005 begon ik aan mijn derde boek. Het boek waarin mijn eigen taal en muziek zouden moeten klinken. Want ook met mij als jong schrijver moest het maar eens goed komen. Na vier maanden schrijven begon ik echter te twijfelen. Ik was niet overtuigd van hetgeen ik deed, mijn eigen boek schrijven. Het voelde vreemd, vals zelfs. Mijn eigen muziek deed me pijn in de oren.

Ik wilde nog niet mijn eigen weg inslaan als schrijver, ik wilde de andere kant uit, terug naar de bron, nader tot mijn voorbeeld. Daarom besloot ik aan een ander boek te gaan werken. Een boek dat door een andere schrijver geschreven had kunnen zijn. Dit boek heet Stand-in. Het is de debuutroman van Sieger Sloot, maar het is geen Sieger Sloot, noch is het een Ernest van der Kwast. Het is een vervalsing, aldus Van der Kwast op zijn persoonlijk weblog.

In de tweede helft van augustus zullen de eerste exemplaren van Prive Detective Columns uit de praktijk, geschreven door de uit Zwolle afkomstige Sander van Betten, van de drukpersen rollen.

De korte verhalen uit de praktijk van het recherchebureau van Sander van Betten zijn allemaal waargebeurd. Om te voorkomen dat de privacy van de betrokkenen in het geding komt, zijn waar nodig de columns aangepast. Alle eventuele overeenkomsten berusten op toeval. De columns geven een goed beeld van de dagelijkse praktijk van een privé-detective in Nederland.

Sander van Betten is in 1961 in 's Gravenhage geboren. Het grootste deel van zijn leven was hij woonachtig in Zwolle, alwaar hij ook nu woont. Sander werkt als privé-detective voor zijn eigen bureau, K-2 Recherchebureau. Columns schrijven doet hij sinds 2002. Hij schrijft hoofdzakelijk over onderzoeken die hij in de dagelijkse praktijk tegenkomt. Omdat deze korte verhalen door veel mensen met plezier gelezen worden, zijn ze nu in boekvorm verschenen.

Van Betten kwam het afgelopen jaar in het nieuws, omdat hij voor de VVD aan de Provinciale verkiezingen van Overijssel mee wilde doen. Sander van Betten had eigen posters laten maken met de tekst: "Kies voor de "privé-detective in de politiek". Het bestuur van de VVD Zwolle was hier echter op tegen, en begon toen met het weghalen/overplakken in Zwolle van de posters van de VVD'er.

Op klantvriendelijkheid scoorden bedrijven als Nuon, UPC en de NS altijd slecht. Grote verrassing: in het boek Kloteklanten komen ze verrassend goed uit de bus. Hoe de drie slechtste jongetjes van de klas hun leven beterden.

Toen Egbert Jan van Bel aan zijn boek over de relatie tussen bedrijven en hun klanten begon, wilde hij een positief boek schrijven. Het liep anders. Duizenden mails en brieven ontving hij waarin mensen hun gal spuwden over hoe ze door bedrijven behandeld werden. Hij schreef uiteindelijk het boek Kloteklanten.

In het boek toont Bel aan hoe arrogant bedrijven met hun klanten omgaan: "De meeste bedrijven hebben een houding tegenover hun klanten van: 'hoeveel geld heb je en hoe kan ik dat zo optimaal mogelijk naar mij toe navigeren'. Dat pikken klanten niet meer. Ze organiseren zich op internet of zoeken media aandacht. Mensen prikken erdoor heen."

Tot zijn grote verrassing werden Nuon, UPC en de NS vaak genoemd als er werd gevraagd naar een positieve reactie: "Dit zijn toch bedrijven die de afgelopen jaren zeer slecht in het nieuws zijn geweest. Als je op een verjaardag vertelde dat je bij de klantenservice van UPC werkte, moest je je de rest van het feestje verdedigen, zo erg was het."

De bedrijven hebben duidelijk van hun fouten geleerd. Alledrie hebben ze de afgelopen jaren flink geïnvesteerd in hun klantenservice. Meer geld, meer mensen en een andere houding. Wat kunnen de bedrijven die er nu slecht vanaf komen, leren van de voormalige zondaars? Drie tips.

• 1 - Besteed het uit. Bij de Nederlandse Spoorwegen wachtten klanten soms maandenlang op antwoord als ze een brief hadden gestuurd, stonden telefonisch een uur in de wacht en de medewerker die ze dan eindelijk aan de lijn kregen, was gestrest. Er is toen flink geïnvesteerd, meer dan vier miljoen werd vrijgemaakt. Verbetering van de bereikbaarheid en uitbreiding van de capaciteit stonden centraal. Van 45 verschillende lijnen, ging het bedrijf terug naar twintig en externe callcenters namen een groot aantal diensten over. Zo kan het bedrijf onverwachte pieken snel verwerken.


• 2 - Geef niet op. UPC maakt medewerkers van de callcenters verantwoordelijk voor hun klanten: "Krijg je iemand aan de telefoon, dan is het jouw klant. We instrueren ze dat ze niet mogen ophangen voordat hun klant geholpen is. Mocht het langer duren, dan moet de medewerker die het eerste telefoontje aannam de klant terugbellen. Dat duurt misschien wat langer, maar uit onderzoeken blijkt dat klanten dat niet erg vinden. Als ze maar geholpen worden," vertelt een woordvoerder van het kabelbedrijf.


• 3 - Wees helder. Bij Nuon moeten klanten weten waar ze aan toe zijn. Daarom vertelt de medewerker meteen wie de klacht afhandelt en hoe lang het duurt. Wanneer mensen niet tevreden zijn met de beslissing, kunnen ze een second opinion aanvragen en als ook dat misgaat, kunnen ze terecht bij een aparte klachtenman. Deze staat tussen de organisatie en de klant. Het bedrijf wil voorkomen dat de klant van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Ook is er een speciale 'nabestaandendesk'. Zodra iemand belt vanwege een sterfgeval, wordt diegene meteen doorgeschakeld naar deze desk. Waar speciaal getrainde medewerkers zitten.

(bron: Z24.nl)

Het boek De co-assistent van Anne Hermans is de basis voor een nieuwe wekelijkse dramaserie voor de Nederlandse televisie.

NET5 zal vanaf oktober 2007 wekelijks een halfuur durende aflevering uitzenden. Van het boek, dat verscheen in februari 2007, zijn inmiddels 35.000 exemplaren verkocht.

Willem Zijlstra, eerder verant- woordelijk voor Evelien en Gooische Vrouwen, produceert de serie. Ronald Giphart en Jeroen van Baaren schreven de scripts.

Met De vrouw als mens wil Jolande Withuis voorgoed een einde maken aan de 'borrelpraat' over de vrouw. Inderdaad bevat dit boek niet het soort verhalen waarmee je aan de bar iedereen plat krijgt.

Withuis kiest voor een sociologische en dus 'wetenschappelijke' aanpak. Dat is begrijpelijk; ze moet tenslotte wedijveren met een krankzinnige stroom boeken over dit onderwerp: de vrouw als mens, als moeder, als drukbezette persoonlijkheid, als slachtoffer van het glazen plafond, als complex wezen en God weet wat de vrouw allemaal nog meer is. Dan kan zo'n doorwrochte studie wat tegenwicht bieden.

Nadeel is wel dat het taaie taalgebruik af en toe herinneringen oproept aan lange ochtenden in de collegezaal: 'interpretatiekader', 'biologistische redenatie', 'psychodynamisch gedachtegoed'. Maar Withuis is het type docent dat wel degelijk een hoop interessants te vertellen heeft. Goed opletten, dus.

Haar belangrijkste punt - en de rode draad door het boek- is de angst van veel vrouwen om voor 'onvrouwelijk' te worden versleten: 'Geen groter dreigement dan manwijf,' schrijft ze ergens, en voor het feministische ideaal is die hang naar vrouwelijke clichés - zorgzaamheid, onderdanigheid, enzovoort - natuurlijk de hond in de pot: 'Naarmate de seksen gelijker worden, zullen vrouwen zich minder manifesteren als martelares,' besluit ze hoopvol.

Het sterkste hoofdstuk, wat mij betreft, is dat waarin Withuis een rondgang maakt langs beroemde martelaressen, tot wie ze ook Ethel Rosenberg rekent. De communistische Ethel, in de Verenigde Staten van spionage beschuldigd, had in 1953 door een bekentenis aan de doodstraf kunnen ontsnappen, maar ze gaf geen krimp. Net als heilig verklaarde voorgangsters als Lidwina van Schiedam en Simone Weil koos ze voor een 'vrouwelijke' en dus sociaal aanvaardbare oplossing, en die luidde: zelfvernedering, zelfopoffering, kortom: het Grote Vrouwelijke Lijden.

Ethel stond te boek als slechte moeder en koelbloedig manwijf. Elektrocutie was voor haar de enige manier om het hoofd hoog te houden.

Zo staan in deze bundel genoeg prikkelende analyses, niet in de laatste plaats dankzij de goed gekozen hoofdrolspeelsters: Jane Austen, Simone de Beauvoir, Katherine Hepburn en zelfs Diana Spencer, die het met haar betraande mascaraogen wist te schoppen tot people's princess. Toch is De vrouw als mens vooral een aanrader voor de doorzetter. Als sociologe lijkt Withuis er een sport van te maken elk argument dicht te metselen met keiharde wetenschappelijke bewijzen. Iets meer lucht, misschien zelfs borreltafellucht, had er wel bij gemogen.
(door Karin Overmars voor Het Parool)

Als schrijver noemt hij zich Noud Hovius. Wie achter dat pseudoniem schuilgaat, is volgens de Middelburgse auteur niet van belang. ,,Het zijn gescheiden personen. Het gaat niet om mij, maar om wat ik geschreven heb. Helaas zie je tegenwoordig steeds meer dat je eerst een Bekende-Nederlanderschap moet ontwikkelen voordat je gelezen wordt.".

De verhalenbundel Rook en andere verhalen, die gisteren verscheen, is zijn debuut. Op papier tenminste, want Hovius publiceert al langer op internet, 'zoals het de moderne auteur betaamt'. Hij beperkt zich niet tot één genre. ,,Ik ben geïnteresseerd in alle vormen van literatuur, al vind ik het korte verhaal wel een prachtig genre. Het is toch de honderd meter hardlopen voor schrijvers. Ik heb ook al een keer een draak van een roman afgescheiden. Dat moet je een keer gedaan hebben. Ik heb er veel van geleerd, als het gaat om bijvoorbeeld het opbouwen van een spanningsboog en het creëren van levensvatbare karakters."

De eerste roman verdween diep in een la. Zijn eerste verhalenbundel heeft Hovius aan diverse uitgevers aangeboden, die echter niet toehapten. ,,Dat is ook weinig schrijvers gegeven", beseft hij. ,,Daarom heb ik de bundel, via Boekenbent, in eigen beheer uitgegeven. Tegenwoordig kun je dat redelijk eenvoudig doen zonder dat je meteen je faillissement hoeft aan te vragen."

Zijn debuutbundel bevat zeventien verhalen, veelal kort tot bijna fragmentarisch, maar ook af en toe met een wat langere adem. De variatie in thema's is groot, maar de stijl en de toon - veel verhalen hebben een wat surrealistisch karakter en een tragische of zelfs gruwelijke aanleiding - zorgen toch voor een duidelijke eenheid. De auteur heeft daar ook bewust naar gestreefd. ,,Ik heb die verhalen geselecteerd waarvan ik verwachtte dat ze goed bij elkaar passen. Daarnaast schrijf ik heel andere, bijna - ik durf het haast niet te zeggen - Libelle-achtige stukken."

Indrukwekkend in de bundel is onder meer Bloed, waarin twee broers elkaar na vele jaren ontmoeten. Harmonie is het enige echt Zeeuwse verhaal. Realiteit en fantasie lopen erin door elkaar. Het verhaal speelt zich af tijdens de sinterklaasintocht in Middelburg. Een man verliest in de drukte, al dan niet denkbeeldig, zijn zoontje. ,,Ik heb er zelf gestaan", zegt Hovius. ,,Er gebeurde daar iets - wat anders dan in het verhaal staat - en vervolgens gaat mijn fantasie ermee aan de haal."

,,Alle verhalen liggen dicht bij mezelf, maar ik probeer aan de realiteit wel een duidelijke draai te geven. Vanuit de dingen die ik meemaak of waarneem zoek ik naar een andere optiek. De uitdaging is om die optiek steeds goed te doordenken. In die zin is schrijven ook een wedstrijd met jezelf."
(bron: PZC)

"Wachten op inspiratie doe ik nooit", zegt hij. "Want dat is alleen maar een excuus om niets te hoeven doen. Je moet gewoon gaan zitten, een verhaal bedenken en schrijven."

Dus klimt kinderboekenschrijver Henk Hokke iedere ochtend rond een uur of acht achter zijn computer en begint met zijn werkdag die voornamelijk bestaat uit het spelen met woorden. "Er hangt misschien wel een waas van geheimzinnigheid en romantiek rond het beroep schrijver, maar het is gewoon hard werken hoor", vindt Henk Hokke.

Hij kan het weten, want in de afgelopen week begon hij alweer aan zijn honderdste boek. En dat naast een enorme reeks vertaalwerk, educatieve boeken en het ontwerpen van de meest uiteenlopende soorten denkpuzzels. In zijn gezellige werkkamer, compleet met haard, bruin café en uitzicht op zijn prachtige tuin, produceert de schrijver het ene boek na het andere. De voormalige onderwijzer heeft vanaf zijn prille jeugd geschreven.

"Gedichtjes, opstellen, verhalen en ik zat altijd in allerlei redacties. Ik was er altijd mee bezig, het schrijven zit me gewoon in het bloed." Naast schrijven hield hij ook van lezen en natuurlijk van het voorlezen aan zijn leerlingen.

"Toen een paar maal achter elkaar een boek niet echt aansloeg bij mijn leerlingen besloot ik het zelf maar eens te gaan proberen." De combinatie onderwijzer en schrijver was natuurlijk ideaal. Voordat hij zijn verhalen opstuurde naar een uitgever, las hij ze eerst voor in de klas. "Kon ik meteen zien wat kinderen leuk vinden of juist niet."

Zijn eerste manuscript Stoer en Pim stuurde hij naar minstens tien uitgevers. Uiteindelijk zag uitgever Jacob Dijkstra er wel wat in en gaf het boek uit in 1989. "Het is wel heel bijzonder hoor, om je eigen boek te voelen, te ruiken en vast te houden. En vooral om te kijken of er nog fouten in zitten. Als dat zo is, dan is het mijn eigen schuld, want voor het gedrukt wordt mag ik altijd nog een keer de drukproeven nakijken op foutjes."

Na Stoer en Pim ging het snel met zijn carrière. Daarom besloot hij zijn baan in het onderwijs vaarwel te zeggen. "Dat had best nog wel wat consequenties", herinnert hij zich. "Ik was destijds hoofd van een school en bewoonde een ambtswoning. Ik was dus niet alleen mijn vaste inkomen kwijt, maar moest ook nog verhuizen." Gelukkig vielen zijn boeken in de smaak bij de jeugd en kon hij er al snel van leven. Hij houdt zich verder bezig met het vertalen van Engelse en Duitse boeken. " Mijn uitgever belde eens om te vragen of ik ook kon vertalen en ik zei natuurlijk heel stoer dat ik dat wel kon. Ik dacht wel even: wat heb ik nu weer gezegd? Maar ik bleek het goed te kunnen en vind het ook erg leuk werk om van een buitenlands verhaal een boeiend Nederlands boek te fabriceren."

En voor fervente puzzelaars onder de lezers: grote kans dat u een kruiswoordraadsel, Zweedse puzzel, sudokuraadsel of cryptogram oplost die gemaakt is door de kinderboekenschrijver, want ook met het bedenken van hersenkrakers houdt hij zich wekelijks bezig. Maar een roman voor volwassenen? "Heb ik tot nu toe nooit gedaan, maar het spookt wel steeds door mijn hoofd, dus ik denk dat het er nog wel van gaat komen. Waar het over gaat zou ik nog niet kunnen zeggen, maar mijn gedachten gaan steeds vaker in de richting van een thriller."
(bron: De Stentor)

Nederland beleeft op zondag 2 en maandag 3 september 2007 de première van een tweedaags boekenfestival: Manuscripta. Zoals de Uitmarkt het nieuwe theaterseizoen inluidt, zo zal Manuscripta de feestelijke opening van het jaarlijkse boekenseizoen worden. Op Manuscripta worden gedurende de twee dagen ca. 7000 bezoekers verwacht uit heel Nederland en Vlaanderen. Manuscripta wil 16 miljoen Nederlanders laten zien dat 2007-2008 een prachtig boekenseizoen wordt.

Nederland laten zien dat er een prachtig boekenseizoen aankomt, dat is het doel van Manuscripta. Het terrein van de Westergasfabriek biedt daartoe alle mogelijkheden.

De uitgevers laten zien, welke titels het najaar gaan domineren. Er vinden optredens en ludieke acts plaats op het hoofdpodium in het Transformatorhuis. Op podia in de Gashouder en in de Zuiveringshal vinden boekdiscussies plaats. Op het kookeiland laten schrijvende koks zien waartoe ze in staat zijn. Op het speciale mediaplein is plek voor studio’s en interviews.

Overal zijn vergaderruimtes. In de goed geëquipeerde (film)zalen kunnen bezoekers presentaties en workshops bijwonen en trailers en sneak previews van verfilmde boeken zien. En op het terrein: voorstellingen die op de Parade niet zouden misstaan.

Op het Cultuurpark Westergasfabriek zullen de volgende locaties onderdeel zijn van Manuscripta: Transformatorhuis, Gashouder, Zuiveringshal West, Machinegebouw, Westerliefde, Ketelhuis, de Flex Bar en de Bakkerswinkel.

Kaarten voor het evenement zijn voor de pers gratis. U ontvangt te zijner tijd een uitnodiging. Noteert u beide dagen alvast in uw agenda: zondag 2 en maandag 3 september, Westergasfabriek, Amsterdam! Kaarten voor het publiek zijn voor de zondag EUR 7,50/5,-.

De ouverture is overrompelend. Wie de nieuwe openbare bibliotheek in Amsterdam, de grootste in zijn soort in Nederland, binnengaat, komt in een ruimte die op zichzelf niet spectaculair is. Maar de entreehal loopt over in de lager gelegen afdeling met kinderboeken, met daarboven een reusachtige vide die getrapt oploopt en zich ten slotte over bijna de gehele hoogte van het gebouw uitstrekt. En zoals de bouwkosten van bijna 75 miljoen euro al doen vermoeden, is het gebouw hoog en groot. Heel hoog en heel groot zelfs: het omvat 28.000 vierkante meter, oftewel bijna 3 voetbalvelden.



De knallende ouverture wordt voorafgegaan door een monumentale opmaat. Architect Jo Coenen heeft aan de voorzijde, gelegen aan het Oosterdok, geen enkele poging gedaan om het gebouw kleiner te maken. Integendeel, de smalle, hoge, met natuursteen beklede wanden die overgaan in een grote, bijna driehoekige luifel en zo de voorgevel omlijst, beklemtoont juist de omvang van het gebouw. Samen met de brede trap zorgen de schuine wanden ervoor dat de nieuwe Amsterdamse bibliotheek een hedendaags gebouw is waarvan de ingang nu eens moeiteloos te vinden is.

Coenens bibliotheek, het eerste van een reeks nieuwe ‘dikke’ gebouwen op het Oosterdokseiland, vervangt de oude Amsterdamse openbare bibliotheek aan de Prinsengracht, een labyrintisch gebouw. Ook de nieuwe bibliotheek heeft door de vele vides, verspringende etages en trappen eerst iets onrustigs. Dit geldt ook voor het exterieur, dat bestaat uit een opeenstapeling van verschillende vormen. Zo kent de voorgevel onder meer een uitspringend bouwdeel van bruine vierkanten op kolommen, een glazen pui en de natuurstenen omlijsting en is de ene zijgevel hol en de andere bol.

Bijna is het te veel van het goede. Bijna, want op de enerverende ouverture volgen zes rustige, via roltrappen bereikbare etages. Hier staan de boeken, cd’s en andere leenbare communicatiemiddelen in kasten. Elke etage is een kalme, open ruimte, die mede dankzij de zwarte vloerbedekking, donkere houten vloeren, zitjes en de vele kasten, een zekere beslotenheid kent. Toch blijft op elke afdeling door de telkens anders geplaatste vides ook de kolossaliteit van het gebouw ervaarbaar. Zo is Coenens bibliotheek niet alleen een wonderlijke versmelting van onrust en kalmte geworden, maar ook van monumentaliteit en intimiteit.

De finale van de nieuwe Amsterdamse bibliotheek is weer onversneden groots. De mooiste, publiek toegankelijke etage is de zevende. Niet een roltrap, maar een brede, houten trap voert naar het hier gevestigde café-restaurant. Boven aan de trap wordt iedere bezoeker onmiddellijk gelokt door het brede raam aan de voorzijde. Hier is het uitzicht op de oude stad fenomenaal: het kan niet anders of de bibliotheek wordt in elke reisgids van Amsterdam opgenomen als een niet te missen attractie.
(bron: NRC)

Vandaag is de website www.ClubPropaganda.nl officieel gelanceerd. Club Propaganda is een website over minder bekende Nederlandstalige schrijvers en dichters. De website vestigt de aandacht op deze schrijvers, omdat "juist hun werk steeds minder aandacht krijgt in de media", aldus een persbericht.



Club Propaganda publiceert o.m. boekrecensies, interviews met auteurs, festivalverslagen en nieuwsberichten. Serieuze content wordt afgewisseld met luchtiger onderwerpen. Er kan worden gekookt uit literaire werken en bezoekers kunnen bekende schrijvers in de kleren steken.

Het digitale archief herbergt eerdere publicaties, en een tweewekelijkse nieuwsbrief informeert gratis over wetenswaardigheden uit literair Nederland en Vlaanderen.

De redactie van Club Propaganda bestaat uit professionele schrijvers en journalisten. Hoofdredacteur is Marieke Groen, schrijfster van de romans Koortsgloed (2006) en Zeven meter onder water (2001).

Wat staat de redactie voor ogen met deze club?
“Zie het als een mix tussen 3voor12, The Times Literary Supplement en het Grote Tina Vakantieboek.”

Het Groot Dictee der Nederlandse Taal wordt dit jaar geschreven door Jan Wolkers. De schrijver van bestsellers als Turks fruit en Terug naar Oegstgeest is niet alleen verantwoordelijk voor de tekst, maar draagt het dictee ook zelf voor. Dat meldt de Volkskrant, die het dictee elk jaar samen met de NPS organiseert.

Vanwege zijn hoge leeftijd - de schrijver wordt in oktober 82 - komt Wolkers in december niet zèlf naar de zaal van de Eerste Kamer om het dictee voor te lezen. Hij spreekt de tekst vooraf in op video vanaf zijn woonplaats op Texel.

Het dictee, eerder traditiegetrouw voorgedragen door journaallezer Philip Freriks, wordt sinds een paar jaar geschreven door gastauteurs. Zo kwam de tekst al eens van de hand van het duo Remco Campert en Jan Mulder, en vorig jaar van Martin Bril.

Vorig jaar werd het dictee voor het eerst sinds jaren weer eens gewonnen door een Nederlander, Jacques Bettelheim, die vijf fouten maakte. De negentiende editie van het Groot Dictee der Nederlandse Taal wordt 19 december uitgezonden op Nederland 1.
(bron: Novum)

Schrijvers Heleen van Royen en Marlies Dekkers gaan dit najaar het tijdschrift Stouter lanceren bij uitgeverij Dutch Media. Dit meldt Boekblad.nl.

Het nieuwe tijdschrift gaat door waar het gezamenlijke boek van Van Royen en Dekkers, Stout, eindigde.

Naar verwachting ligt de nieuwe glossy eind november in de winkel, tegelijkertijd met het parodiërende magazine YOUP. Volgens de makers wordt Stouter geen ego-tijdschrift zoals de LINDA. en de MATTHIJS., maar wordt het meer een eenmalige thematische uitgave over het begrip 'stout'.

Naast dit papieren tijdschrift zal er ook een mobile magazine opgezet worden. Abonnee's van deze versie van het tijdschrfit kunnen wekelijks nieuws en persoonlijke belevenissen van de ateurs ontvangen via hun mobiele telefoon.

Marjan Berk heeft een miljoen euro gewonnen bij de Lotto. Dat heeft de loterij vrijdag bevestigd. Lottopresentator Robert ten Brink verraste haar gistermiddag met een grote cheque.

Als de 74-jarige schrijfster naast de goede getallen ook de juiste kleur zou hebben gekozen, had zij de jackpot van 7,9 miljoen euro binnengesleept. "Ze had voor oranje moeten kiezen, maar heeft geel genomen", licht een woordvoerder van Lotto toe.

Berk werkte vele jaren als toneel-, musical- en televisieactrice. Vanaf de jaren tachtig legde ze zich meer toe op het schrijven van boeken en televisieseries, waaronder Vrouwenvleugel, een serie over een gevangenis voor vrouwen.
(bron: DePers.nl)

Literatuur en spannende boeken zijn de meest populaire boekengenres: samen zijn ze goed voor de helft van de totale boekenverkoop. Spanning neemt toe in populariteit, zij het niet significant, literatuur is stabiel gebleven. Vrouwen kopen in verhouding meer boeken van deze genres, terwijl mannen meer wetenschappelijke en zakelijke boeken kopen. De zware lezers (mensen die 3 of meer boeken lazen de afgelopen maand) kopen vooral boeken uit het genre ‘spanning’, terwijl mensen met een hoog inkomen vooral literatuur kopen.

Deze conclusies worden getrokken in een onderzoek (pdf) naar kopers en lezers van boeken, dat werd uitgevoerd door Intomart GfK in opdracht van de Stichting Marktonderzoek Boekenvak (SMB). De onderzoekers concluderen dat bijna de helft van de boekenlezers lezen om zich te ontspannen (48 procent). Uit interesse leest 34 procent. Mannen en mensen met een hoger inkomen lezen vaker uit interesse dan vrouwen en jongeren in het algemeen. Die lezen weer vaker voor de lol.

Ruim een kwart van de mensen (26 procent) haalt de boeken uit de bibliotheek, maar beneden de 35 jaar doet slechts 17 procent dat. Jongeren tot 35, mannen en hoogopgeleiden kopen eerder een boek; ouderen, vrouwen en laag opgeleiden gaan vaker de bibliotheek. Meer dan de helft van de boeken (53 procent) wordt gekocht. Vrouwen kopen in verhouding meer literatuur en boeken uit het genre spanning, mannen kopen in verhouding vaker wetenschappelijke en zakelijke boeken. De meeste boeken worden nog steeds gekocht bij inloopwinkels (Bruna), Boekenclub (ECI) en via het internet. De belangrijkste reden om geen boek te kopen is het niet-lezen van boeken (20 procent). Het lenen van boeken bij de bibliotheek (18 procent), de prijs van boeken (15 procent) en het geen tijd hebben om boeken te lezen (15 procent, zijn andere belangrijke motieven om geen boek te kopen.

Jongere niet-kopers hebben overigens als belangrijkste motief dat ze geen boeken lezen, terwijl ouderen vooral het lenen bij de bibliotheek opgeven als motief om geen boek te kopen. Voor niet-lezers is de belangrijkste reden waarom ze de afgelopen maand geen boek hebben gelezen het feit dat ze daar geen tijd voor hadden (43 procent). Een andere belangrijke reden is dat deze mensen nooit lezen (26 procent). In verhouding veel vrouwelijke niet-lezers en hoger opgeleiden geven aan dat ze van plan zijn om in het komende half jaar te gaan lezen. Onder hoger opgeleiden ligt dit percentage zelfs 35 procent.
(bron: Infeite.nl)

Het dagboek van Marcel T., verdachte van de moord op Louis Sévèke (foto), heeft ook na de moord in Nijmegen geruime tijd op internet gestaan. Zijn autobiografie was te lezen op www.lulu.com, een website voor auteurs die, buiten een uitgeverij om, zelf een boek willen uitgeven.

Het dagboek is vrij snel na de aanhouding van de 38-jarige verdachte in Barcelona op 16 maart van dit jaar van internet gehaald. T. wilde dat ook zelf, bevestigt zijn advocaat Bénédicte Ficq.

Het autobiografisch manuscript is voor de rechtszaak tegen T., die vandaag begint, van cruciaal belang. De verdachte schrijft daarin over zijn motief voor de moord op de Nijmeegse activist. Ook schrijft hij over bankovervallen en zijn betrokkenheid bij enkele bomaanslagen in de jaren negentig in Arnhem en Nijmegen.

T. gaf zijn dagboek de werktitel Bedankt en tot ziens. Met die woorden nam hij regelmatig afscheid na het plegen van een bankoverval. Buiten kleedde T. zich telkens om met reservekleren die hij in een tas bij zich droeg. Zo ontsnapte hij altijd aan de aandacht van de politie.

De papieren versie van het dagboek, bij toeval gevonden in een bagagekluis op Rotterdam Centraal Station tijdens een onderzoek naar bankovervallen, leidde politie en justitie naar T. In het boekwerk heeft de voormalige Nijmeegse kraker vele intieme details over zijn persoonlijk leven opgetekend, waaronder zijn drijfveren om strafbare feiten te plegen.

Advocaat Ficq vindt dat het dagboek onder de Auteurswet valt en dat niemand er zonder toestemming van haar cliënt uit mag citeren. T. bekende kort na zijn aanhouding Sévèke op 15 november 2005 te hebben doodgeschoten.
(bron: De Gelderlander)

De Groningse blogger Rob Zijlstra komt met een boek met daarin zijn beste blogs. Zijlstra is in het dagelijks leven rechtbankverslaggever voor het Dagblad van het Noorden. Hij gebruikt zijn blog om langere en meer persoonlijke verhalen te schrijven over de zaken die hij volgt. Xs4all gaf hem daarvoor eerder al eens een prijs. Nu dus een boek, maar waarom eigenlijk? Bright belde met Rob.

'Eigenlijk kwam van het een het ander. Het begon al voor m'n blog er was. Dan kwam ik thuis uit de rechtbank en vertelde m'n vriendin over de zaak. In geuren en kleuren natuurlijk. Als ze de volgende dag de krant las, herkende ze het verhaal niet terug. In de krant staat het allemaal veel zakelijker en moet je dingen weglaten vanwege ruimtegebrek. Toen ben ik met de weblog begonnen.'



'In de verhalen die ik op m'n blog schrijf doe ik veel met dialogen. Ik beschrijf mensen, vertel echt wat er tijdens de zaak gebeurt. De traditionele journalistiek vraagt eigenlijk alleen maar om feiten. Ik was zelf ook wel een beetje verbaasd hoor, dat de weblog zo aansloeg.'

'Die verhalen waren zo geliefd dat ik nu elke vrijdag een blogverhaal mag publiceren in de krant. Nou, dat werd ook positief ontvangen. Uitgever Noordplan deed het voorstel voor een boek. Dat presenteer ik vrijdag 13 juli in Café Wolthoorn in Groningen. Het ligt daarna in alle goede boekhandels, ook wel in een paar slechte hoor.'
(bron: Bright.nl)

De Dutch Media Group heeft vandaag de namen en personeelsleden van drie nieuwe uitgeverijen bekendgemaakt: Moon, Carrera en Lebowski. Vrijwel alle medewerkers zijn afkomstig van de Foreign Media Group.

De boekendivisie van de Foreign Media Group liep dit voorjaar goeddeels leeg na het ontslag van Ramon Dahmen, de tweede man van het bedrijf.



Moon wordt de nieuwe kinderboekenuitgeverij van Thille Dop (ex-Pimento) en Carrera de algemene uitgeverij van Harold de Croon en Arjan Weenink (ex-Uitgeverij 521).

Oscar van Gelderen, die naam maakte met Vassallucci en die bij FMG Rothschild en Bach bestierde, gaat zich nu als uitgeverij Lebowski wijden aan ‘upmarket’ fictie en non-fictie. Aangekondigd zijn voorlopig nieuwe boeken van de Italiaan Niccololò Ammaniti en van Khalid Boudou.

Over verschillende, al eerder aangekondigde titels wordt nog onderhandeld tussen Van Gelderen en zijn voormalige werkgever FMG. Tot die boeken behoort de nieuwe roman van Arnon Grunberg, die komend najaar zou verschijnen bij Rothschild en Bach. Daar zal het boek „zeker niet” worden gepubliceerd, aldus Van Gelderen. Directeur Henk Nutbey van FMG zegt een verzoek om ontbinding van Grunbergs contract in beraad te hebben.

De al eerder aangekondigde overstap van bestsellerauteur Carry Slee krijgt pas volgend jaar zijn beslag, zegt kinderboekenuitgever Thille Dop. „Dit najaar komt de nieuwe Timboektoe-film uit. Die is nog helemaal geproduceerd door FMG. Ook het bijbehorende boek verschijnt daar nog. Daarna is Carry vrij om te komen.”

De nieuwe uitgeverijen willen zich met name toeleggen op ‘crossmediale’ activiteiten, zoals ook FMG dat doet.

De Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB) is dik tevreden over de zojuist afgelopen Maand van het Spannende Boek.

"In de laatste week van juni was het door Saskia Noort geschreven geschenkboekje Afgunst nauwelijks meer te verkrijgen in de Nederlandse boekhandel", aldus een woordvoerder. En dat terwijl de totale oplage van het geschenkboekje was 637.000 exemplaren was, ruim 20 procent hoger dan vorig jaar.

Wie afgelopen maand voor 12,50 euro aan Nederlandstalige boeken kocht, kreeg het boekje cadeau.

Volgens de Bestseller 60 waren in de maand juni de boeken van de Nederlandse schrijfsters Esther Verhoef, Saskia Noort en Simone van der Vlugt het populairst, aldus de CPNB.