Boom uitgevers begint 1 september met een literaire uitgeverij, genaamd Ailantus. Lidewijde Paris, literair journalist en voormalig uitgever van uitgeverij Querido, gaat de uitgeverij leiden.

Ailantus zal vertaalde en oorspronkelijk Nederlandse literatuur uitgeven. „Het wordt een kwaliteitsuitgeverij, met de uitstraling van Boom”, aldus Paris. Boom is vooral bekend van grote vertaalprojecten (onder andere Sigmund Freud en Immanuel Kant) en van omvangrijke historische werken.

Paris begint volgens eigen zeggen „bij nul”.

Moeten andere uitgeverijen nu vrezen dat hun auteurs worden weggekaapt, zoals in 2001 gebeurde toen Tilly Hermans bij Meulenhoff vertrok met meer dan twintig schrijvers?
Paris: „Dat is niet mijn mentaliteit.”

De eerste uitgaven van Ailantus zullen waarschijnlijk van buitenlandse auteurs zijn. „In het begeleiden van oorspronkelijk Nederlands werk gaat nu eenmaal meer tijd zitten.” Het team van de nieuwe uitgeverij moet nog worden gevormd.

Lidewijde Paris werkte als redacteur bij Prometheus - Bert Bakker en Nijgh & Van Ditmar en was zes jaar uitgever van Querido. Bij dit fonds haalde zij nieuwe jonge Nederlandse schrijvers binnen, zette een succesvol buitenlands fonds op en gaf de aanzet tot de pamflettenserie. Zij acquireerde als eerste buitenlandse uitgever Ann-Marie MacDonald, Sarah Waters en Edward P. Jones en introduceerde David Mitchell en Joseph O’Connor in Nederland. Na haar vertrek bij Querido zette Paris haar eigen literair bureau op onder de naam Lid.Paris Literature Unlimited.
(bron: NRC)

Door Arie Storm voor Het Parool

'Er is één ding erger dan tachtig worden, en dat is géén tachtig worden,'' heeft Harry Mulisch een tijdje geleden gezegd. Inmiddels weet hij dat er iets is wat nóg erger is: tachtig worden en bij een uitgeverij zitten die je dan eert met een reeks door stoethaspels geschreven boekjes.

De lijdensweg van Mulisch is bijna voorbij, Jessica Durlacher leverde de vijfde novelle in de reeks van zes. Onder de titel Wat gebeurde er met Cathy M? zette zij zich energiek aan het verminken van het meer dan een halve eeuw geleden door Mulisch geschreven korte verhaal Wat gebeurde er met sergeant Massuro?

Sergeant Massuro veranderde in steen, bij Jessica Durlacher verandert Cathy M. in een vlinder. Dat klinkt al meteen een stuk kitscheriger.

Om de vlinderwording te mogen meemaken, wordt hoofdpersoon Jaap door Durlacher naar Afrika gestuurd, om precies te zijn naar Ivoorkust. Daar komt hij aanvankelijk terecht in een fijn hotel. In de verte ziet hij echter arme negers. Jaap: 'Ik werd er niet vrolijker van.' Vervolgens slaat hij aan het bespiegelen en dan blijkt Jaap het hart heus wel op de juiste plaats te hebben: 'Wie wilde er nu genieten van de rijkdom van een arm land in oorlog? Luxe op een koopje, decadente, gemene, geheime luxe was dat.' Zo is het maar net.

Voordat Jaap al te treurig wordt, drinkt hij wat: 'Het ananassap smaakte fantastisch. Ik knapte er enorm van op.' Gelukkig maar!

Jaap wekt trouwens nergens de indruk echt een man te zijn. Ik bedoel daarmee niet dat hij meer macho-achtig gedrag zou moeten vertonen, maar Durlacher lijkt eenvoudigweg niet in staat te zijn in de huid van iemand anders te kruipen. Ze blijft altijd zichzelf.

In dit geval is ze dus een gek vrouwtje in Afrika. Jaap denkt bijvoorbeeld:

'Waar bleven kennis, literatuur, film, theater, als het lichaam zelf nauwelijks vooruit te branden was, half beneveld door bloedarmoede, of wankelend van de koorts, door aids? Als alle energie steeds maar moest uitgaan naar de acceptatie en rechtvaardiging van weer een nieuwe dode?'

Dit klinkt toch wel heel erg als iemand die meende naar het Concertgebouw te gaan, maar ergens de verkeerde afslag heeft genomen.

In een nawoord vertelt Durlacher dat ze 'op uitnodiging van Artsen zonder Grenzen een bijzondere reis naar Ivoorkust' heeft gemaakt. Heeft Artsen zonder Grenzen die trip echt betaald? Dat geld had beter aan iets belangrijks besteed kunnen worden; nu is niet alleen de goede naam van Harry Mulisch bezoedeld, maar ook die van Artsen zonder Grenzen.

Die instelling wordt trouwens door Durlacher in haar boekje Dokters op Reis genoemd.

Stuitend.

Een boek van Jos Brink, Rouw op je dak, is deze week opnieuw binnengekomen in De Bestseller 60. Het boek, dat begeleiding biedt bij het verlies van een dierbare, staat op de elfde plaats van de lijst van Stichting CPNB.

Het rouwboek, dat begin dit jaar verscheen, stond met ingang van april al enkele weken in de bestsellerlijst. Volgens Lannoo Uitgeverij, die het boek uitbracht, gingen er meer dan zeventienduizend exemplaren van over de toonbank.

Volgende maand verschijnt bij de uitgeverij nog het Handboek voor hulpsinterklazen, dat de cabaretier en presentator schreef voor zijn dood. Het komische boek biedt steun aan aspirant-sinten en bevat geschiedenisfeitjes, legenden en rijmpjes over het kinderfeest.

Brink overleed op 17 augustus op 65-jarige leeftijd aan de gevolgen van darmkanker. Hij werd vorige week onder overweldigende belangstelling begraven. Brink schreef vele boeken, over de meest afwisselende onderwerpen.
(bron: De Pers)

De jury voor de AKO Literatuurprijs heeft uit het aanbod van 374 Nederlandstalige boeken in het genre oorspronkelijk literair proza voor volwassenen 25 titels gekozen die een kansje gaan maken.

Daaronder zijn De wandelaar van Adriaan van Dis, In het huis van de herinnering van H.W. von der Dunk, Tirza van Arnon Grunberg, Het tuinhuis van Hella S. Haasse en Lucifer van Connie Palmen.

Minimaal drie, maximaal zes titels komen op de shortlist die vrijdag 21 september bekend wordt gemaakt. De grote kanshebber op deze Literatuurpijs is natuurlijk Tirza van Arnon Grunberg, die inmiddels al is geprezen met de Libris Liberatuurprijs en de Belgische Gouden Uil.

Cabaretier en publicist Youp van 't Hek is zondag de slotact bij de eerste dag van het boekenevenement Manuscripta, meldt de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek vandaag.

115 uitgeverijen en 191 auteurs presenteren de titels van het nieuwe boekenseizoen in de Westergasfabriek in Amsterdam.

Het publiek hoeft zich geen moment te vervelen. Naast de boekpresentaties kunnen de mensen genieten van interviews met bekende en debuterende auteurs, signeersessies, voorvertoningen van boekverfilmingen en cartoons van striptekenaars. Zelfs speeddaten met auteurs is een optie.

Het volledige programma is te vinden op de website van Manuscripta.

Door Daniëlle Serdijn voor de Volkskrant

Erik Jan Harmens, kampioen slamdichten, smeedt in zijn eerste roman onweerstaanbaar proza uit schrijf- en straattaal. Geen zin die niet lekker bekt.



Studenten aan de mode-academies zie je wel eens creaties maken die op het eerste oog volstrekt buitenissig lijken. Maar kijk je het geheel wat langer aan, dan zie je de confectie er al doorheen schemeren. De dichter Erik Jan Harmens (1970) lijkt wat op zo’n student.

Zijn romandebuut Kleine doorschijnende man is er een waarvan je in aanvang denkt: ondraagbaar, onleesbaar, te veel van de straat. Pas in tweede instantie zie je mogelijkheden voor een groter publiek. En, een onweerstaanbaar eigen stempel. Harmens is dichter. Als je zijn biografie mag geloven, al sinds 1985.

Toch kwam het pas in 2003 tot een bundel, getiteld, In menigten. Tot die tijd had Harmens zijn kunsten vertoond op de podia van festivals als Lowlands en de Wintertuin. Al poetry slammend perfectioneerde hij zijn voordracht, en na het winnen van diverse battles mocht hij zich slamkampioen van Nederland noemen. In 2005 verscheen z’n tweede bundel, Underperformer.
Liefhebbers van het eerste uur waren het erover eens dat Harmens niet alleen een fantastische voordracht had, maar vooral dat zijn gedichten op papier overeind bleven. Iets wat niet bepaald van al die andere slamdichters gezegd kon worden, want wat zij te berde brachten bleef, volgens de dichter Ilja Pfeijffer, in druk ‘weinig meer dan rapachtig gezever of licht verteerbaar cabaret’.

In Kleine doorschijnende man vertelt Harmens het verhaal van een woeste kerel die dolgraag op het kantoor van een goed lopend (beurs)bedrijf wil werken. Op de eerste pagina’s lezen we hoe hij hartstochtelijk naar een arbeidsovereenkomst verlangt. Een contract.
Zijn verlangen is zo hevig dat het omslaat in woede wanneer dat contract almaar op zich laat wachten.

De man begint te denken dat zijn baas hem aan het lijntje houdt. Die heeft daar beslist redenen voor. Vroeger zaten de man (naamloos) en zijn baas (ook naamloos) op dezelfde school. Baas werd gepest door de man en diens kameraden. Het uitblijven van een contract zou wel eens de wraak kunnen zijn voor de vele vernederingen waaronder die baas geleden heeft. Toch komen we het fijne niet te weten. Dat lijkt er ook niet toe te doen. Eerder geeft de schrijver enkele suggesties, mogelijkheden, waarmee wij zelf een relatie tussen oorzaak en gevolg kunnen aanbrengen voor het verloop van deze geschiedenis. Als we willen. Want boeiender dan het traditionele rechttoe rechtaan vertellen vindt Harmens het tentoonstellen van scherpe, perfect gesneden taal, inclusief eigenzinnige interpunctie.

Het verhaal van die kleine doorschijnende man is niet meer dan een aanleiding om een bijzondere collectie goed gekozen woorden te laten zien. Het spettert in zijn taal, het tintelt, raast en knalt, en helemaal zodra je hardop leest:

‘Nou ja, je kent de chachacha, je kent de passen, de etiketten, het gedoe, alleen zou ik graag willen dat je ’m ook zou dansen, en o ja, dat je een toegepaste gek bent, daar mag je dat bijvoeglijk naamwoord gerust wegblazen’.

Voorbeelden genoeg:

‘Toen sloeg de vermoeidheid me als een bedrogen echtgenoot vol in het gezicht, ik landde met m’n achterhoofd op de grond hetgeen me een vertrouwd gevoel gaf, als een ervaren marinier die nog maar eens een parachutesprong maakt, in vijandelijk gebied.’

Of simpeler:

‘Vriendschap is een steeds maar weer gepimpte clubsandwich.’

Het mag duidelijk zijn: Harmens is de poetryslam trouw gebleven.

Het heeft zich vastgezet in zijn stijl waarin eigentijdse spreek-, schrijfen straattaal een wonderlijke verbintenis met elkaar zijn aangegaan. Geen zin die niet lekker bekt.

Daarnaast tal van fijne observaties over bijvoorbeeld het kantoorleven, over het handelen op de beurs of over handel en welvaart in het algemeen. Allemaal positief. Maar op ongeveer driekwart van het boek wreekt zich dat de schrijver zich monomaan op de taal heeft gestort.

Het verhaal, hier toch al een ondergeschoven kindje, moet met veel moeite gededuceerd worden uit allerlei losse alinea’s. Dat oogt kunstig. Maar het ziet er bij vlagen ook uit alsof Harmens het verhaal, en daarmee het schrijven van een roman, nog niet helemaal beheerst.

Potentie genoeg. Maar de collectie Harmens mag net iets toegankelijker worden.

Samen met zijn redacteur van uitgeverij Nieuw Amsterdam buigt Max Westerman zich over het manuscript van zijn boek In alle staten, dat in oktober zal verschijnen. 'Dat zijn wel heel veel rode strepen,' zegt de oud-correspondent in New York van het NOS Journaal met een mengeling van spot en afgrijzen. De redacteur doet alsof ze hem niet hoort.

Zo begint een korte videoreportage voor Nieuw Amsterdam TV, een eigen webprogramma dat Westermans uitgeverij vandaag aankondigt en vanaf zondag gaat uitzenden vanuit een eigen studio aan de Amsterdamse Jan Luykenstraat, waar ook het uitgeefkantoor zit. Het is het eerste eigen tv-programma van een Nederlandse literaire uitgeverij. ‘Wij willen een beter contact tot stand brengen tussen onze auteurs en hun lezers’, zegt uitgeefdirecteur Marij Bertram (49). ‘Zo gaan lezers voor onze camera boeken recenseren.’

Nieuw Amsterdam TV wordt ‘een breed cultureel magazine’ met interviews, reportages en informatieve items, met een accent op ‘de human interest-kant’. Het programma dient primair de marketing van de uitgeverij, maar het is meer dan simpele reclame voor de eigen schrijvers. Bertram: ‘Ook andere kunstvormen en auteurs van andere uitgeverijen zullen aan bod komen.’

Met een kwartier nieuw beeldmateriaal per week is het begin bescheiden. Maar daarachter schuilen de ambities en het fortuin van de twee ondernemersechtparen die Nieuw Amsterdam in 2005 oprichtten en samen eigenaar zijn: Derk Sauer en Ellen Verbeek, tijdschriftpioniers in Moskou, en Boudewijn Poelmann en Annemiek Hoogenboom van Novamedia (goede-doelenloterijen).

Nieuw Amsterdam is vanaf het begin multimediaal actief. Met beeld – in kinderboeken–, en als huisuitgever van overbuurman het Rijksmuseum. En op het web. Zoals met www.duizendwoorden.nl, een samenwerking met het VPRO-radioprogramma De avonden. Wie dat wil, kan een zelfgeschreven verhaal opsturen van maximaal duizend woorden. De beste inzendingen verschijnen wekelijks op de site en krijgen aandacht in De Avonden.

Op zulke projecten borduurt Nieuw Amsterdam TV voort. Hopelijk ontsluit het ook een nieuw kanaal: tv op de kabel. ‘Als onze filmpjes aanslaan’, zegt Bertram, ‘willen we ze ook aanbieden aan programma’s als De wereld draait door.’
(bron: de Volkskrant)

De vijftiende editie van het multidisciplinaire Crossing Border-festival in Den Haag, van zondag 18 tot en met zaterdag 24 november dit jaar, heeft al een flink deel van het (muzikale) programma bekend gemaakt. Naast optredens van de Super Furry Animals, Kubus & Bang Bang, Spinvis, Black Rebel Motorcycle Club, Buffalo Tom en Flip Kowlier zullen er ook literaire grootheden verschijnen: A.F.Th. van der Heijden, Heere Heersema, Andreï Makine, Roddy Doyle, Chuck Palahniuk en niemand minder dan Salman Rushdie gaan voordragen uit eigen werk.

Naast muziek en literatuur biedt het festival ook ruimte aan beeldende kunst en theater. Crossing Border 2007 vindt plaats op verschillende locaties in Den Haag. Het zwaartepunt van het festival speelt zich af op donderdag, vrijdag en zaterdag in het Theater aan het Spui. Kaarten voor deze dagen kosten 25 euro per stuk. Voor voorstellingen eerder in de week zijn tickets te koop bij de Koninklijke Schouwburg en het Haags Uitburo.

Voor het eerst duurt het festival zelfs een hele week, met op zondag 18 en maandag 19 november de voorstelling Fever, een samenwerking van Crossing Border met het Holland Dance Festival.

Door Arie Storm voor Het Parool

Vlak na het verschijnen in 1975 van Twee vrouwen was niet iedereen even te spreken over deze nieuwe roman van Harry Mulisch. Jaap Goedegebuure bijvoorbeeld verweet Mulisch dat hij gebruikmaakte van melodramatische effecten.

Maar Twee vrouwen is beslist geen kitsch. Het boek is het op een geraffineerde wijze gecomponeerde verslag van de roes waarin een vrouw, de 35-jarige Laura Tinhuizen, belandt wanneer ze de dood van haar moeder, maar vooral het plotselinge sterven van haar zwangere vriendin, die haar grote liefde is, te betreuren heeft.

Er zitten geweldige zinnen en opmerkingen in het boek, die typisch Mulisch zijn. Wat te denken van de opmerking over de moderne Nederlandse literatuur dat 'die, op één of twee schrijvers na, uitsluitend bestaat uit een veredeld soort boeken voor de rijpere jeugd, die niemand na zijn 25ste nog leest'.

Precies zo'n boek als waar Mulisch het over heeft, heeft Marcel Möring geschreven met Een vrouw: een veredeld soort boek voor de rijpere jeugd. Möring heeft braaf Twee vrouwen als uitgangspunt genomen. Hij zoomt in op Laura, maar dan 25 jaar later en hij laat zien wat van haar geworden is.

Ja, ze is alleen.

Alles wat de roman van Mulisch boeiend maakt, heeft Möring weggelaten. Uitsluitend de kitsch blijft over.

Bij Möring is Laura de eigenaresse van een hotel. Dat is ze niet zomaar geworden. Larmoyant is het stuk in het boek waarin ze met de twee ook in de war geraakte mannen Derek en Keith in Australië een wijnboerderij probeert op te bouwen:

''s Avonds zaten we met zijn drieën op de veranda, waar Keith zijn kaken op elkaar hield en aan zijn pijp trok en Derek zijn verklaringen voor het wereldraadsel en het gestuntel van de mens op mij uitprobeerde.'

Soms je mond opendoen, Keith, ben je geneigd te roepen, anders kan die pijp er niet in.

Maar zonder dollen: vormen deze twee mannen samen een soort pesterige afsplitsing van Harry Mulisch? De pijproker en de malle oplosser van het wereldraadsel?

Marcel Möring is de derde auteur in een reeks van zes die Mulisch in de vorm van een novelle een eerbetoon brengen.

Het is duidelijk. In de wedstrijd tegen de rest heeft Mulisch zijn voorsprong vergroot: 3-0!

Een uitgever van elektronische boeken hoopt zijn verkopen te laten stijgen door geurstickers uit te delen die ruiken naar muffe boeken. Uit onderzoek blijkt namelijk dat studenten het liefst gebruikte studieboeken kopen. Niet alleen vanwege de lage prijs, ook vanwege de geur.

Het onderzoek onder 600 studenten uitgevoerd door bureau Zogby laat zien dat 43 procent van de studenten de geur, zowel nieuw als oud, het meest waarderen aan boeken. Zes van de tien studenten geeft dan ook de voorkeur aan het kopen van gebruikte studieboeken boven nieuwe of elektronische exemplaren, terwijl e-books in het algemeen goedkoper zijn.

Geurstickers moeten nu helpen de verkopen van e-books op te krikken. De website CafeScribe zegt ’s werelds eerste stinkende e-book te verkopen. Vanaf volgende maand krijgt iedereen die via de website een e-book aanschaft een kras-en-ruik sticker met een muffe oude boekengeur thuisgestuurd.

“Door deze stickers op hun computers te plakken kunnen ze hun elektronische boeken dezelfde muffe boekengeur meegeven die ze zo waarderen in gebruikte studieboeken – zonder achtergebleven DNA sporen zoals bij gebruikte boeken vaak het geval is”, aldus CafeScribe baas Bryce Johnson.

Het onderzoek toont verder aan dat drie van de tien studenten mufheid associëren met de boeken waar ze het meest van houden, 16 procent associeert geliefde boeken echter met de geur van verse koffie! Ideetje voor een nieuwe geursticker misschien?
(bron: Telegraaf)

Jan Siebelink, AKO Literatuurprijswinnaar van 2005 met Knielen op een bed violen, viert zijn zeventigste verjaardag in februari. Dat doet hij met onder meer de herdruk van een roman uit 1982, En joeg de vossen door het staande koren, en goedkope herdrukken van drie van zijn romans.



Beeldend kunstenaar Klaas Gubbels maakte een aantal litho’s op fragmenten uit Siebelinks bekroonde bestseller. Dat feestboek, Het gat in de heg, krijgt een bibliofiele editie voor €495 en een handelseditie van €35.

Morgen wordt in Amsterdam ook het nieuwe boek Vladiwostok! van P.F. Thomése gelanceerd. De roman gaat over de ondergang van een politicus en diens woordvoerder-adviseur. Thoméses nieuwe boek ligt overigens pas op 7 september in de boekwinkel.

Half september is er de nieuwe roman van Kristien Hemmerechts, Vlaamse lieveling van de Nederlandse lezers: In het land van Dutroux. Haar boek gaat over doodgewone Belgen en hun kinderen in de tijd van moordenaar Marc Dutroux.

Nog een literair kanon, Librisprijswinnaar Arthur Japin, komt half september met de nieuwe roman: De overgave. Nieuwe romans zijn er in oktober van Robert Anker, eveneens Librisprijswinnaar - Nieuw-Leleivelt, over een trauma uit de oorlog - en van Tim Krabbé. Hij schreef Marte Jacobs, over een mysterieus meisje op wie een dichter verliefd wordt. Drie winnaars van de Gouden Strop, de prijs voor de beste Nederthriller, publiceren een nieuw boek. Van Tomas Ross is er in januari Blonde Dolly, een verhaal rond de moord op een Haagse prostituee in 1959. René Appel komt in oktober met de psychologische thriller Schone handen, over een vrouw die de vuile zaakjes van haar echtgenoot niet meer accepteert.

Ook van Elvin Post verschijnt in januari een nieuwe, weer in Amerika spelende thriller, Geboren verliezers, over twee broers in New York die de criminaliteit niet kunnen ontlopen.

De biografielezers komen aan hun trekken bij Peter van der Vorst, bekend van RTL Boulevard, die werkt aan Willem-Alexander - de biografie, die in april 2008 moet verschijnen. Verder komt een biografie van formule 1-coureur Michael Schumacher in de winkel en is er, op 9 oktober, de autobiografie van rockgitarist Eric ‘Slowhand’ Clapton.
(bron: AD)

Televisiepresentator, programmamaker, acteur, columnist en vader van vier zoons Beau van Erven Dorens presenteert op 15 oktober zijn eerste roman: Pijn. Het literaire debuut van Van Erven Dorens (36), dat bijna 200 bladzijden zal omvatten, verschijnt bij de nieuwe uitgeverij Dutch Media.



Het is overigens niet zijn eerste boek. Van Erven Dorens publiceerde in 2003 Beau’s Handboek voor Studenten en in 2005 De Wereld volgens Beau bij de voormalige Uitgeverij 521.

Pijn, dat de uitgever zal begeleiden met een ’mysteriepresentatie’ en signeersessies door het gehele land, draait om de enigszins overspannen copywriter Werner van der Linden, die in 1996 en ’97 werd gekozen tot Reclameman van het Jaar. Daarna raakte zijn carrière bij het bureau Hot Lazy in het slop.

Van der Linden gaat proberen een reclamecampagne voor een Belgisch zuivelbedrijf binnen te halen. Als hem dat lukt, kan hij de opvolger worden van de directeur van het reclamebureau, met wiens vrouw hij een vermoeiende seksuele relatie heeft.

De Belgen willen een humoristisch kaasproduct op de markt brengen, Fantakaas. De reclameman komt maar niet op een leuk campagneidee, maar dan schiet zijn neef Bink, een gevierde soapster, te hulp. Diens suggesties lijken te leiden naar een gouden vondst...

De loopbaan van Beau van Erven Dorens kende de afgelopen paar jaar hoogte- en dieptepunten. Hij stapte twee jaar geleden met een grote groep collega’s over van RTL naar Talpa, later Tien, maar de show NSE, waarvan hij presentator was, trok nauwelijks kijkers en verdween snel.

Met de presentatie van de tv-show Deal or No Deal keerde het succes voor Van Erven Dorens eerder dit jaar totaal onverwacht terug. Bovendien verkocht hij in het voorjaar op de televisiebeurs in het Zuid-Franse Cannes het door hem en zijn productiehuis Park Lane in Amsterdam bedachte en gemaakte televisieprogramma The Phone aan veel buitenlanden. In Nederland zendt de AVRO The Phone uit.

Door Maarten Moll voor Het Parool

Remco Campert begaf zich in het hoofd van een huisdier en schreef Dagboek van een poes. De poes heet Poef. 'Poef. Een naam als een spraakgebrek.'

Remco Campert is de laatste jaren een productief schrijver. Hij publiceerde twee romans, het fraaie Een liefde in Parijs en het nog mooiere Het satijnen hart, en in januari verschijnt voor het eerst in tien jaar weer een dichtbundel, het omvangrijke Nieuwe herinneringen.

En nu ligt Dagboek van een poes in de winkel. Een zelfs voor Remco Campert dun boek. Ruim zestig pagina's telt het werk, waarin de wereld bezien wordt door de ogen van poes Poef.

Poezenboeken. Het leek er even op alsof het huisdier in de literatuur de afgelopen jaren het territorium was van de hond. Koos van Zomeren schreef een boek over zijn hond Rekel, Het complete Rekelboek. Jan Siebelink schreef een boek over zijn hond Tikker, Mijn leven met Tikker. Dat deden ze nadat de honden waren overleden.

Van Thomas Mann werd niet al te lang geleden de vertaling Baas en hond uitgegeven. En van Harry Mulisch is bekend dat hij een hartstochtelijk teckelliefhebber is. Maar de definitieve en absolute roman over de teckel (De teckel, dat ben ik) is helaas nog niet verschenen.

De poes is nu de tegenaanval begonnen. Poes Poef moet in Camperts Dagboek van een poes overigens niets hebben van de hond. Honden zijn beesten om bang van te worden. De mensen worden tweebenigen genoemd, en haar baas en bazin krijgen de namen Bril en Rok.

Geen mooie namen, maar Poef vindt dat hij met de naam Poef ook niet heeft geboft. 'Poef. Een naam als een spraakgebrek.'

In de binnentuin van het woonblok waar zij met Bril en Rok een huis bewoont, lopen poezen met namen die er wezen mogen: Thelonious, Malaparte, T.S. Eliot, Adinda, Cleopatra, Madonna, Comtesse de Noailles, Napoleon, Multatuli.

'Overigens luidt de roepnaam van Napoleon Nappie en die van Comtesse de Noailles Kont. Dat houdt ook niet over. Maar Poef kan echt niet.'


Boekennieuwsredactiepoes Dana.

Er gebeurt in de wereld van Poef eigenlijk niet zoveel. Ze deelt eens een tik uit, gooit een vaas om. Vangt een muis, kletst met andere poezen. Ze heeft een hekel aan het Dreigend Ding (stofzuiger) en verwondert zich over de DW (draagbare woning). Typisch woordgebruik van Campert.

Maar wat dit boekje echt aardig maakt is het fijne schrijven van Campert. Het commentaar van Poef, naar eigen zeggen filosofisch aangelegd, heeft een mooie cadans. Camperts taalgebruik is vrij kaal en dan valt het niet zo op hoe goed hij schrijft. Ook al betreft het hier een, zo lijkt het op het eerste gezicht, wat kinderachtig aandoend boekje.

Schijn! Poef is een waardig dier. Ze laat de malle capriolen van Bril en Rok gelaten aan zich voorbijgaan, want de tweebenigen 'tonen soms weinig begrip voor wat er in een poes omgaat'.

Ze is ook een feilloos en genadeloos observator van het menselijk falen. Geregeld wordt Bril te kijk gezet. Poef gaat uit medelijden in op het gefluit van Bril, een poging de kat naar binnen te lokken.

'Ik verwaardigde me tevoorschijn te komen en ging zelfs zover een aanhankelijk kopje te geven tegen zijn broekspijp.
Hij glom van trots en blijdschap.
'Zie je wel,' zei hij tegen Rok. 'Sukkel.'

Een mooie rol in het dagboek, ten slotte, speelt Rode Harry, de Terreur van de Tuinen. De kater heeft voor Poef, en de lezer, aan het eind nog een verrassing in petto.

Bij Luisterrijk is vanaf vandaag een gratis doktersroman als mp3 te downloaden. Het gaat om de titel Belofte onder het Zuiderkruis, een romantische lovestory over passie en gezondheidszorg in Afrika, dat 15 november op papier wordt uitgegeven door de pocketuitgeverij Harlequin. Het luisterboek is door schrijfster Lydia Rood zelf ingesproken.

Luisterboeken zijn gesproken titels die u in mp3-formaat kunt downloaden. Deze kunt u vervolgens op een cd of mp3-speler zetten en vervolgens afluisteren. Op de fiets bijvoorbeeld, of tijdens het zonnen op het vakantiestrand met de ogen dicht. Op luisterboeken zitten geen DRM-beperkingen.

Belofte onder het Zuiderkruis is naast een fictieve lovestory ook een realistische weergave van de gezondheidszorg op het Afrikaanse platteland. Hiervoor reisde schrijfster Lydia Rood naar Kenia en ontmoette er artsen op wie ze de personages in haar verhaal baseerde. Ze zag met eigen ogen tegen welke problemen deze artsen aanlopen en hoe ze met hun inzet een wereld van verschil maken voor de lokale bevolking.

Lydia Rood schreef het boek op verzoek van NCDO, Dokters van de Wereld, Simavi en AMREF Flying Doctors. Met de doktersroman willen de organisaties de noodzaak voor een betere gezondheid in ontwikkelingslanden op een verrassende manier onder de aandacht brengen.
(bron: ComputerIdee)

Door Arie Storm voor Het Parool

Van de hand van Doeschka Meijsing verscheen de tweede novelle van een Nederlandse auteur die zich 'op het werk van de meester' inspireerde - zoals uitgeverij De Bezige Bij het formuleert. Met die meester wordt de tachtigjarige Harry Mulisch bedoeld.

Een gênante reeks, tot die conclusie waren we vorige keer al gekomen. En het wordt er met De eerste jaren, dat is de titel van de novelle van Meijsing, niet beter op.

Meijsing schrijft beter dan Abdelkader Benali, die de serie opende, maar wil Meijsing nu werkelijk worden vergeleken met H.M.?

De eerste jaren wordt op de flap stevig aan De pupil van de jubilaris himself geketend. Dus heb ik voor deze gelegenheid die (korte) roman uit 1987 herlezen.

Mulisch blijkt allang zijn eigen eerbetoon te hebben geschreven. Wat een geweldig boek!

De pupil gaat over een ontwakend schrijverschap. Als zestigjarige terugblikkend op zijn jeugdige zelf, slaat Mulisch heerlijk aan het overdrijven, haalt hij grappen en grollen uit, lapt hij de moderne spelling en interpunctie aan zijn laars en laat hij de 133 bladzijden die de eerste druk telt, ritselen van de mysteries.

Ook is in De pupil het citaat te vinden dat de vinger op de zere plek legt van deze onderneming van De Bezige Bij. Op pagina veertig staat namelijk dat een auteur zich niet moet laten afdwalen van zijn eigen weg: 'De bestaande literatuur zei mij niets, ik was een schrijver, geen literator. Het enige dat mij iets zei, was wat ik niet zeggen kon, en dat ik tegen elke prijs zegbaar moest maken. Daarbij kon niemand mij helpen, want mijn werk zou zo uniek en raadselachtig volmaakt zijn, dat later ook niemand er iets van kon leren, aangezien het zijn wortels zou hebben in een diep geheim.'

Over dat geheim gaat De pupil. En gaat ook een beetje De eerste jaren van Doeschka Meijsing.

Zonder de virtuositeit van Mulisch, zonder zijn eindeloze eigenwijsheid en zonder zijn humor beschrijft Meijsing de eerste twaalf jaren van een in 1923 geboren jongetje. Ze doet dat op de manier waar ze goed in is: sterk zintuiglijk.

't Is niet onaangenaam om te lezen, maar met Mulisch en zijn grote greep naar de literatuur heeft dit boekje weinig te maken.

Al met al komt hiermee de stand tussen Mulisch en de schrijvers die hem met een novelle willen eren, op 2-0. Voor Mulisch, natuurlijk.

Duizenden studenten downloaden sinds vorige week de digitale boeken die boekhandelketen Selexyz gratis ter beschikking stelt. De grootste leverancier van studieboeken in Nederland werkt hierbij samen met Ventus Publishing uit Denemarken.

De Deense uitgeverij biedt sinds vorig jaar al op beperkte schaal Nederlandse samenvattingen en boeken met oefeningen gratis aan via internet. Nederlandse studenten hebben het afgelopen jaar gemiddeld 30.000 downloads per maand gemaakt.

Selexyz, dat 70 tot 80 procent van de studenten op hogescholen en universiteiten voorziet, haakt in op de Deense formule. Op selexyz.nl zijn nu 42 titels te downloaden. Dat betreft zowel verplichte literatuur als ondersteunende studieboeken.

Uit recent onderzoek van de keten onder 1500 studenten in Amsterdam en Utrecht bleek dat studenten bij de aanschaf van boeken vooral waarde hechten aan gemak en de prijs.

,,Deze service sluit daarop aan,’’ zegt directeur Matthijs van der Lely. ,,Het concept slaat enorm aan. Op termijn willen we meer boeken aanbieden.’’

De boeken kunnen gratis worden aangeboden, omdat op de pagina’s ook advertenties staan om de kosten te dekken. Met de auteurs zijn afspraken gemaakt over de rechten.

Ventus Publishing kondigde vorig jaar al een uitbreiding van de succesvolle service aan. Volgens directeur Kristian Buus Madsen is dit het ‘uitgeven van de toekomst’.
(bron: AD)

Auteur A.F.Th. van der Heijden overweegt een roman te schrijven over de moord op de Nijmeegse activist Louis Sévèke (foto rechts). Hij zint op verschillende mogelijkheden, zoals een tragedie over de nadagen van de kraakbeweging. Dat hebben Van der Heijden en uitgever Querido bevestigd.

Van der Heijden hoopt voldoende materiaal te vinden voor een epiloog van de romancyclus De tandeloze tijd. De cirkel is dan rond. Het eerste deel van de cyclus, Vallende ouders (1983), begint in Nijmegen, de stad waar de schrijver in de eerste helft van de jaren zeventig woonde en studeerde. ''Met de kraakbeweging had ik toen niets,'' aldus Van der Heijden.

Auteur en uitgever zijn bezig feitenmateriaal over de geruchtmakende moord op Sévèke te verzamelen. De auteur heeft vooral interesse in het dagboek van Marcel T., die verdacht wordt van de moord. Het dagboek is een belangrijk bewijsstuk in het proces dat dit najaar wordt hervat. Van der Heijden wil het graag inzien. Maar de advocaat van T., heeft er al op gewezen dat het auteursrechtelijk is beschermd.

In het dagboek beschrijft T. openhartig zijn jeugd, studie, krakersverleden, brandstichtingen, bomaanslagen, zijn leven in Nijmegen, Antwerpen en Spanje en zijn relaties. Nergens vermeldt hij expliciet de moord op Sévèke.

T. schreef drie versies van zijn dagboek: een getypte versie vóór de moord, een versie op zijn laptop, na de moord in de zomer van 2006, en een versie in de hijvorm die hij najaar 2006 op lulu.com, een boekenwebsite, plaatste. Tot een uitgave is het niet gekomen.

Van der Heijden (Geldrop, 1951) toonde eerder zijn fascinatie voor de krakerswereld. In De slag om de Blauwbrug (1983), de proloog van De tandeloze tijd, beschrijft Van der Heijden het oproer tijdens de inhuldiging van koningin Beatrix. Advocaat van de hanen (1990) draait om de dood van kraker Hans Kok, die in 1985 stierf in een Amsterdamse politiecel.

Twee Nederlandse dagbladen komen in oktober met een nieuwe literaire boekenreeks. Het toeval wil dat beide reeksen bestaan uit het werk van bekende klassieke auteurs.

NRC Handelsblad komt met acht minder bekende boeken van overbekende klassieke auteurs, onder de verzamelnaam Uit de schaduw. Van Dostojevski juist niet Misdaad en straf, maar Het dorp Stepansjikovo, niet De Toverberg van Thomas Mann, maar Ontboezemingen van de oplichter Felix Krull, niet Nabokov’s Lolita, maar Pnin. De titels zijn gekozen door redacteuren en medewerkers van de bijlage Boeken. Iedere maand verschijnt een nieuw deel, dat vier weken lang op deze pagina’s in de Leesclub door vaste medewerkers van Boeken bediscussieerd wordt. Via de website www.nrc.nl/boekenblog kunnen alle lezers meedebatteren. De reeks wordt in eigen beheer uitgegeven.

De Volkskrant pakt het anders aan en richt zich juist wél op de bekende klassiekers. Maar liefst honderd titels moeten in de reeks Perpetua verschijnen. De boeken worden in luxe edities uitgegeven in samenwerking met uitgeverij Athenaeum - Polak & Van Gennep. “Dat bestond nog niet in Nederland, een mooi uitgegeven boekenreeks waarin de canon van de wereldliteratuur is samengebald,” zegt adjunct-hoofdredacteur van de Volkskrant Arie Elshout. In de reeks verschijnt maandelijks een nieuw deel, waarvan de eerste zes al bekend zijn gemaakt: Don Quichot, De heerser, Het rood en het zwart, Faust, Oidipous & Antigone en Moby Dick. Speciaal voor de reeks zijn de laatste twee opnieuw vertaald.

De Volkskrant zal maandelijks grote aandacht besteden aan een nieuw deel. “We hebben het voornemen om dat gedurende de hele reeks, dus meer dan acht jaar lang, vol te houden,” aldus Elshout. Is dat journalisitek te verantwoorden: zoveel overbekende, vaak uitgeplozen boeken, nog een keer bespreken in de krant? Elshout vindt van wel: “Natuurlijk maken wij ook de commerciële overweging dat het als krant voordelig is om je naam te verbinden aan een prestigieuze klassieken-reeks, net zoals de uitgeverij erg blij is met een maandelijkse bespreking in Cicero. Aan de andere kant speelde voor ons bij de ontwikkeling van dit project ook het ouderwetse idee van verheffing een rol: we willen deze boeken graag opnieuw onder de aandacht van lezers brengen.”

De boeken uit beide reeksen zullen zowel in de boekhandel als op de websites van de dagbladen verkrijgbaar zijn.
(bron: NRC)

Vrijwillig worden bekogeld met tomaten. Niet iets waar veel mensen zich voor lenen, zou je zeggen. Toch heeft auteur Ernest van der Kwast voor het festival Gooi een tomaat naar een schrijver een roos naar de zangeres een aantal schrijvers bereid gevonden mee te doen. Donderdagavond vindt bij terrasrestaurant Wijn of Water de tweede editie plaats, met de schrijvers Boozy, Ernest van der Kwast, Ramon Stoppelenburg en Judith Visser als ’provocateurs’ en Agnes Goslings als ’wondermooie zangeres’.

,,Ik wilde een ludiek zomerfestival op het gebied van literatuur,’’ vertelt organisator Van der Kwast. ,,Literatuur heeft een korfbalimago. Je moet het op charmante wijze presenteren om het aantrekkelijk te maken. Door iets idioots of ludieks te doen, kun je het naar een hoger plan tillen.’’

Van der Kwast had er nog een hele klus aan om geschikte auteurs te vinden. ,,Niet iedereen leent zich ervoor. Veel waren op vakantie, maar er waren er ook genoeg die er geen zin in hadden. Daarnaast hebben wij ook een criterium: ze moeten wel goed kunnen beledigen.’’

Deelnemende auteurs, onder wie Hugo Borst en Herman Koch, dragen om beurten een verhaal voor. ,,In elk verhaal worden bepaalde bevolkingsgroepen beledigd. Homo’s, huisvrouwen, negers... iedereen komt aan bod. Het publiek kan hierop reageren door tomaten te gooien.’’

Om er geen geheel provocerende avond van te maken, is er ook een ’liefdevol element’ aan toegevoegd. Tussen de voordrachten door, treedt een zangeres op. Tijdens deze acts mogen alleen rozen worden gegooid.



De eerste editie verliep afgelopen donderdag volgens Van der Kwast naar wens. ,,Het publiek moest even aftasten, maar uiteindelijk zijn er iets van zes kratten tomaten doorheen gegaan. Vooral Luc de Vos was als laatste deelnemer de klos. Hij moest zijn kruis beschermen met een krat. Gelukkig wisten we precies op welke momenten we de tomatenregen moesten verwachten.’’ De rozen waren minder in trek.

Het evenement vindt na morgen nog plaats op donderdag 23 augustus (met Hugo Borst, Paul Stekelenburg , Christophe Vekeman, Van der Kwast en Milena Eva) en donderdag 30 augustus (met Wilfried de Jong, Quirien van Haelen, Herman Koch, Van der Kwast en Agnes Goslings).

Aanvang is telkens om 19.00 uur bij terrasrestaurant Wijn of Water op de Lloydpier. Entree is gratis. Hetzelfde geldt voor de roos en de eerste vier tomaten. Wie meer wil gooien: een extra tomaat kost een kwartje.
(bron: AD)

door Arie Storm voor Het Parool

Harry Mulisch is vorige week zondag tachtig jaar geworden. Zijn uitgeverij zet hem op allerlei manieren in het zonnetje. Eén van de acties is dat zes auteurs een hommage aan Mulisch brengen. Ze doen dit in de vorm van een novelle, 'geïnspireerd op het oeuvre van Mulisch'.

Een hele eer als je ziet wie er allemaal meedoen. Ze gaan er van Elsbeth Etty tot aan Jessica Durlacher tegenaan.

Je kunt het ook een vorm van treiteren noemen.

Het spits - zelf zou hij vermoedelijk schrijven de spits - wordt afgebeten door Abdelkader Benali met de novelle De eeuwigheidskunstenaar.

Benali is een auteur die er niet direct om bekendstaat dat hij echt Nederlands schrijft.

Het is ook nu vanaf de eerste alinea weer helemaal mis. In die openingsalinea is sprake van Amsterdam dat 'nog in zijn nevelen' lag 'te soezen'. Twee zinnen later staat er: 'Ze draaide zich nog eens om en sliep verder'. Dat is een spectaculaire geslachtsverandering.

Hortend en stotend duiken we het verhaal in.

Het is het verstandigst om inderdaad slechts daarop te letten - op het verhaal, want de stijl wordt nergens beter.

Let je uitsluitend op de inhoud, dan krijg je wat je verwacht te krijgen: waagt een schrijver met een matig talent zich aan een verhaal zoals Mulisch zélf dat misschien zou kunnen schrijven, dan wordt het driemaal niks.

Benali verwijst krampachtig naar verschillende romans en verhalen van Mulisch. Dat geeft het boek het karakter van een nogal melige quiz.

Ook de werkelijkheid rondom Mulisch wordt er door Benali bij betrokken. Zie bijvoorbeeld de volgende opmerking: 'Zijn uitgever, uit het juiste hout gesneden om elke auteur naar de mond te praten, leek ontroerd.'

Daar kan de baas van De Bezige Bij het weer mee doen.

Maar we hebben hier vanzelfsprekend met fictie te maken.

O ja, het verhaal.

De hoofdpersoon van De eeuwigheidskunstenaar is een schrijver die merkt dat hij er plotseling veel jonger uitziet dan hij is. Hij gaat naar Italië, hij gaat terug naar Nederland. Hij schrijft een boek. Soms stapt hij in een taxi. Die taxichauffeur verdient eigenlijk een eigen verhaal. Dat komt er op de laatste bladzijden nog even van.

De flauwiteiten stapelen zich intussen op: 'Wat is de lengte van uw kerfstok?'

Kinderachtig project, kinderachtig boekje.

Op naar de volgende novelle.

door Erik Meijsing voor Boekennieuws.com

De weledelgeboren heer H.K.V. Mulisch is 80 jaar geworden. Niemand kan het ontgaan zijn. De laatste van de legendarische 'Grote Drie': Willem Frederik Hermans, en Gerard (Karel) (van het) Reve de andere twee. Tot aan Mulisch'magnum opus De Ontdekking van de Hemel vond ik hem maar een beetje een rare Harry. Terwijl Willem en Gerard hun naam opsmukten, liet Harry zijn ronkende 'Kurt Victor' weg.

De Ontdekking moet iedere literatuurliefhebber lezen, savoureren. Het liefst in de oorspronkelijke uitvoering van de eerste druk: met harde kaft en leeslint.
Wat er waar is van de wetenschap in De ondekking staat leesbaar in Mulisch en de wetenschap - onderzoekende stukken bijeengebracht onder redactie van Bettine Siertsema.

Een meesterwerk komt voort uit alle boeken die een schrijver ervoor geschreven heeft. Het debuut Archibald Strohalm vind ik niet meer dan middelmatig. Maar in de naoorlogse jaren dat het verschenen is, heerste er schaarste, moeten we maar rekenen.

Zijn eerste gepubliceerde verhaal, De Kamer, in Elseviers Weekblad, werd later in een boekje uitgegeven, en overtuigt ook niet.

Klassiekers als Het stenen bruidsbed en het nu voor luttele 5 euro verkrijgbare De Aanslag mag niemand missen: Mulisch bewijst daarin dat hij inderdaad, zoals hij zegt, 'de tweede wereldoorlog' is - als zoon van een collaborateur en een joodse moeder.

Zijn fascinatie voor de Oude Klassieke Griekse literatuur komt goed tot uiting in de roman De Hoogste Tijd, een roman die jongleert met de thema's van een oude acteur in zijn laatste dagen, en modern geënsceneerde klassieke tragedies.

De Zaak 40/61, en Siegfried - de romans die verschenen ná De Ontdekking, ademen een grotere rust dan voor zijn grote worp, alsof het belangrijkste wat Mulisch moest schrijven, gedaan is. Alsof hij minder haast heeft gekregen.

Zonder basisschooldiploma zette hij zich aan het curiosum van De Compositie van de Wereld - megalomaner is niet denkbaar. Zijn eigen psycholoog speelt hij in Voer voor Psychologen - om alle literatuurprofessoren, die zijn werk willen duiden, voor te zijn.

De meeste enthousiaste geleerde van Mulisch is met afstand Marita Mathijsen, hoogleraar Moderne Letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Het beste uit de interviews en door haar persoonlijk gevoerde gesprekken zijn te vinden in De mythische formule en Het voorbestemde toeval. Een bibliografie verscheen onder de praktische naam De werken van Harry Mulisch. Zo'n enthousiaste, geleerde fan als Mathijsen is eigenlijk de beste manier om kennis te maken met Mulisch. De leukste manier om Mulisch in je boekenkast te hebben is de verzamelbox die bij zijn vorige jubileum verscheen.

En dat Mulisch nog altijd onderzoeksjournalisten bezig houd, in de hoop op een schandaaltje wat ze goud geld en een reputatie oplevert, bewijst het boekje Mulisch, fel anti nazi, maar sinds wanneer? - waarin Dick Verkijk probeert te bewijzen dat Mulisch als onschuldig jochie in Haarlem lid was van de Jeugdstorm.

De meningen blijven verdeelt, maar het is vermakelijk te lezen hoe iemand van alles bij elkaar raapt om een stelling te poneren. Martin Ros liet zich onlangs in zijn boekenrubriek in de Tros' Nieuwsshow overigens laagdunkend uit over deze poging tot besmetting van Harry's blazoen...

Harry Mulisch ondersteunt nog altijd het regime van de communist Fidel Castro, voorzover ik weet, dus hij heeft niemand nodig om controversieel te zijn... Laten we het hem vergeven. Mulisch is jarig, we feliciteren en wensen hem nog vele jaren! En als het kan: nóg een roman?

Veelschrijver Lydia Rood laat weinig genres ongemoeid: nu heeft ze ook een doktersroman geschreven. Belofte onder het Zuiderkruis verschijnt op 15 november bij Harlequin, de grootste uitgever van romantische fictie in Nederland. De uitgave van deze ’roman over passie en gezondheidszorg in Afrika’ wordt mede mogelijk gemaakt door diverse hulporganisaties.

Doel van het boek is ‘het Nederlandse publiek op een verrassende manier te betrekken bij de noodzaak voor een betere gezondheid in ontwikkelingslanden,’ aldus de website van hulporganisatie AMREF Flying Doctors.

Het boek gaat over verpleegkundige Charity Lomil, die werkt in een missiehospitaal in Kukuma, en al jarenlang heimelijk verliefd is op de ‘misdadig aantrekkelijke’ chirurg Winslow. Op de AMREF website staat het volgende fragment:

'Gaat het?' Winslow hield zijn ogen op de krant gericht terwijl hij het vroeg. Met één hand brak hij een brok ugali af en sopte het in de saus voordat hij het in zijn mond stak. `Het gaat wel, hoor’, zei Charity.`Als je maar zuinig bent op jezelf.’ Winslow keek even van de krant op en richtte zich tot zijn collega. 'Ik zou nergens zijn zonder Charity. Ze is de beste anesthesist die ik ken.’

Lydia Rood (1957) is vooral bekend om haar kinderboeken. Haar boek Een mond vol dons, over de zoektocht van het meisje Marjan naar haar beste vriendin die van huis is weggelopen, werd in 1994 bekroond met een Zilveren Griffel. Naast vele kinderboeken schreef ze ook zes romans en negen thrillers, waarvan Koningswater werd genomineerd voor de Gouden Strop. Verder schrijft ze columns voor bladen, radio en televisie, waaronder erotische columns voor Viva, Sekstant en Playboy.
(bron: NRC)

De jonge Amsterdamse schrijver Hassan Bahara wenst op zijn weblog om een bedreiding.

"Het wordt eens tijd dat ook ik in elkaar geslagen word vanwege mijn afvalligheid! Ik blèr er over in alle landelijke dagbladen, op tv, in radioprogramma's, maar totnutoe ben ik ongemoeid gelaten door de baardapen. Misschien moet ik een hardere toon aanslaan en wat explicieter zijn in mijn afkeer van de islam en religies in het algemeen."

Bahara wijdt vervolgens uit in zijn mening over de islam en de profeet Mohammed ("De profeet schijnt een klein opdondertje te zijn geweest die leed aan epilepsie") en schrijft uiteindelijk:

"En als dit niet werkt, ga ik morgen uiteenzetten waarom Wilders een 'minderwaardig mens' (Marcel van Dam) is."

Jongeren lezen massaal voor hun plezier, zo blijkt uit onderzoek van de educatieve uitgeverij Malmberg. Door het grootschalige gebruik van TV en nieuwe media rijzen vermoedens dat de jeugd niet meer leest. Niet is minder waar.

Zo blijkt dat vier op de vijf 14- tot 21-jarigen wekelijks leest, waarvan een derde zelfs dagelijks. Meer meisjes lezen dan jongens (91% versus 71%). Jongens die lezen doen dit wel even vaak als meisjes. Meisjes lezen wel langer.

Gemiddeld wordt per keer 1 uur en 48 minuten gelezen. Verder valt het op dat 19- tot 21-jarigen duidelijk meer lezen dan jongeren van 14 en 15 jaar. De oudere jongeren lezen 2 uur en 2 minuten en de 14- en 15 jarigen lezen 1 uur en 36 minuten.

Ruim 50% van de lezers leest graag spannende boeken, gevolgd door studieboeken en romantische boeken. 80% van de jeugd leest gemiddeld vijf uur per week. Slechts 15% van de jongeren leest strips. Jongens lezen tweemaal zo vaak een strip als meisjes.

Jongeren surfen verder tien tot twaalf uur per week op internet. Naar tv kijkt vrijwel ieder jongere. Slecht 3% van de jongeren kijkt geen tv. Per dag wordt gemiddeld twee uur naar de tv gekeken.
(bron: MKBnet)

Op zaterdag 8 september gaat voor het eerst De Week van het schrijven van start: een hele week met tientallen proeflessen, schrijfwandelingen, open podia en andere activiteiten rond creatief-literair schrijven.

De week is een initiatief van Schrijven Magazine en Schrijven Online, ondersteund door het Netwerk Schrijfdocenten en de Schrijfbibliotheek van uitgeverij Augustus. Bij gebleken belangstelling zal dit een jaarlijks terugkerend schrijffestijn worden. "Literaire festivals zijn er in allerlei soorten maten, schrijffestivals nog niet of nauwelijks", aldus een persbericht.

De wereld van het creatief-literair schrijven is de laatste jaren sterk gegroeid. In vrijwel elke stad kunnen belangstellenden tegenwoordig een schrijfopleiding of –cursussen volgen, publishing-on-demand heeft voor een compleet nieuwe uitgeeflaag gezorgd en sites als Schrijven Online ontvangen tienduizenden actieve bezoekers per maand.

Om deze bewezen belangstelling te ondersteunen heeft Schrijven Magazine diverse schrijforganisaties in het hele land gevraagd om aan de begin van het schrijfseizoen hun deuren te openen en te laten zien welke schrijfactiviteiten ze het komende seizoen organiseren. Het resultaat bleek overweldigend: een kleine veertig organisaties sloten zich aan bij het initiatief, van Groningen tot West-Vlaanderen. Het resultaat is een fraaie potpourri van schrijfactiviteiten, van proeflessen proza in Leeuwarden tot een schrijfwandeling in Hoboken-Antwerpen, en van korte manuscriptbeoordelingen tot een complete Schrijfdag rond het thema 'Schrijven is Drama' in Amsterdam.

Alle bezoekers van de Week van het schrijven kunnen meedoen aan een grote schrijfwedstrijd, met als jury Tilly Hermans (uitgeverij Augustus), Pim Wiersinga (Scriptplus) en Louis Stiller (Schrijven Magazine).

Diana van Bezouwen (37) uit Bergschenhoek is een snelschrijver. Zeven maanden na haar debuut Ik ben verknipt ligt alweer haar tweede boek in de winkel. "Ik kort niet op mijn nachtrust, zegt de vrouw die 32 uur in de week werkt als IT-projectleider en in haar eentje zoon Zino (8) opvoedt. "Ik tik heel gejaagd."

Was Ik ben verknipt een thriller, Ik had je zo lief is minder makkelijk in een hokje te plaatsen. ,,Het is een meeslepend verhaal. Een ideaal vakantieboek. Op het strand lees je het in één ruk uit.

Van Bezouwen staat op punt naar Spanje te vertrekken. Welk boek zit bij haar in de koffer? ,,Ik kijk heel erg uit naar het nieuwe boek van Nicci French. Favoriet is ook Close-up van Esther Verhoef. Maar mijn echte held is Heleen van Royen. Ik heb zo gelachen om De Gelukkige Huisvrouw.’’

Soortgelijke lachmomenten zitten verpakt in de vergeet-mij-nietjes op haar weblog. ,,Laatst was ik met mijn zoon aan het vissen. Zino had beet maar hij durfde de vis niet van de haak af te halen. Vanaf de waterkant heb ik naar (leuke) mannen om hulp geroepen.’’ Ze suggeert aan deze toevallige ontmoeting een nieuwe liefde te hebben overgehouden. Maar of dat ook zo is, laat ze in het midden.

Hulpvaardig is de hoofdpersoon in Ik had je zo lief allerminst. Tobias Raat, hoofd administratie bij een metaalhandel, is een wolf in schaapskleren. Om de top te bereiken, gaat hij over lijken. Zijn baas loopt met hem weg. Hij is uit hetzelfde hout gesneden. Maar collegas kunnen hem wel schieten.

De egocentrische Tobias Raat heeft één geluk: zijn uiterlijk. Vrouwen vallen als een blok voor zijn blonde lokken. ,,Een dandy. Charmant, ijdel. Een man die van winkelen houdt. Van Bezouwen begrijpt dat (foute) types als Tobias (zelfstandige) vrouwen week maakt. ,,Ik zou hem net als de vrouwen in mijn boek niet kunnen weerstaan.

Op een bedrijfsfeest ontmoet Tobias Jackie, de beeldschone dochter van zijn werkgever. Samen reizen ze af naar Brazilië, waar de moeder van Jackie ligt begraven. Op het kerkhof valt zonder aanleiding een bloemenvaas omver. Geen van beiden begrijpen de hint, de waarschuwing die de moeder postuum geeft.

De cover van Ik had je zo lief vraagt om enige toelichting. De vrouw in de trouwjurk is niet Diana van Bezouwen maar een onbekende vrouw. Ze symboliseert Jackie, de bijna bruid. Het roze speeldoosje staat voor het deuntje dat zich in het hoofd van de bijna dode Tobias Raat afdraait. Hoe Tobias aan zijn vroege dood komt, blijft tot pagina 328 een raadsel.
(door Dijlan van Vlimmeren voor het AD)

De AKO en CJP (cultureel voordeel voor jongeren t/m 26 jaar) gaan samenwerken om bij meer jongeren lezen te stimuleren.

De samenwerking start vrijdag met een actie waarbij alle 300.000 CJP-leden een gratis tijdschrift kunnen ophalen bij een van de 100 AKO winkels. Daarnaast geeft AKO de komende jaren 10 procent korting aan CJP-leden.

CJP heeft het doel jongeren te verleiden om meer aan cultuur te doen. Tijdschriften zijn belangrijke informatiebronnen. 'We willen dat er zo min mogelijk drempels zijn om jongeren in aanraking te brengen met cultuur', zegt CJP-directeur Walter Groenen. 'Kranten en tijdschriften zijn belangrijke instrumenten om deze drempels weg te nemen, deze geven vaak veel meer context dan een medium als internet. Met AKO als samenwerkingspartner, die landelijk op strategische locaties haar winkels heeft, verwachten we hier een grote slag in te kunnen maken.'

Ander onderdeel van de samenwerking is aandacht voor literatuur en, meer specifiek, de AKO Literatuurprijs.
(bron: Adformatie.nl)

Het management van voetbalfenomeen Johan Cruijff geeft geen toestemming voor vertalingen in het Spaans en Catalaans van het boek Wie is Johan Cruijff? geschreven door Mik Schots en Jan Luitzen. Het Spaanse Editorial Empúries had interesse in de vertaalrechten van het boek dat in april verscheen bij Uitgeverij de Arbeiderspers.

In het boek schetsen de auteurs een beeld van Johan Cruijff op basis van gesprekken met onder meer Frank Rijkaard, Jack van Gelder, Wim Jansen en Theo Reitsma. Ook interviewden ze Cruijff zelf.

"Wij geven geen toestemming omdat wij in Spanje met een aantal uitgeverijen al afspraken hebben over andere boeken," licht Pascal Pop, de manager van Johan Cruijff toe. "Dan schiet het niet op als de Arbeiderspers daar tussendoor komt met een ander boek. Alle boeken over het leven van Johan zijn toch een beetje hetzelfde en wij hebben belang bij onze eigen afspraken. Als wij rechtstreeks afspraken maken met een Spaanse uitgever gaat er tien procent naar de Johan Cruijff Foundation. Als de Arbeiderpers daar tussen gaat zitten, zeg maar twee procent."

Het management beroept zich op een passage in het contract met de uitgeverij waarin staat dat van geval tot geval wordt bekeken of en zo ja onder welke voorwaarden zij toestemming geeft voor buitenlandse exploitaties.

Niet iedereen mag zomaar meeliften op het succes en de naamsbekendheid van Johan Cruijff, aldus Pop. Het management houdt dit dus goed in de gaten. "Iedereen wil geld verdienen aan Johan."

Uitgever Peter Nijssen van de Arbeiderspers laat weten dat hij inderdaad een overeenkomst met het management van Johan Cruijff heeft gesloten (en dat onmiddellijk weer zou doen) omdat hij graag wilde dat Cruijff aan het boek meewerkte. "Dit is het enige boek over hem waaraan hij zelf heeft meegewerkt." Ook wilde Nijssen dat vrienden en bekenden van Cruijff aan het boek meewerkten. Velen wilden dat alleen als Cruijff het goed vond.

In de overeenkomst staat volgens Nijssen dat het boek uitsluitend in de Benelux wordt uitgegeven en alleen in de Nederlandse taal. Maar ook dat de uitgeverij kenbaar heeft gemaakt dat er plannen zijn het boek ook in Spanje, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk uit te geven. Als deze plannen voldoende concreet zijn, zou het management van geval tot geval bekijken of ze hier toestemming voor geeft.

Nijssen zegt niks te weten over exclusiviteitsafspraken met uitgeverijen in Spanje: "Nee, dan had je deze passage net zo goed weg kunnen laten. Zeg dat dan gewoon en laat mij niet in de waan dat het wel mogelijk is het boek daar uit te geven."

De uitgever zegt geen probleem te hebben met het feit dat de toestemming er niet kwam, maar wel met het moment en de manier waarop. "Wij hebben hier tijd en geld aan besteed. Er ligt dus wel een brief van onze advocaat bij die van hun."
(bron: Z24.nl)

Twee boeken van schrijfster Saskia Noort worden verfilmd. Beide zijn zeer populair; De Eetclub en Terug naar de kust. De Eetclub is het eerste aan de beurt. Rinkel Film & TV Productions is momenteel bezig met de productie. De Eetclub wordt, net als het boek, een psychologische thriller.

De financiering van het Nederlands Fonds voor de Film is rond. Momenteel wordt het script ontwikkeld en zijn de castings in volle gang.

Het verhaal van De Eetclub gaat over Karen en Michel, succesvolle dertigers, die met hun dochtertje naar een exclusieve villawijk verhuizen. Al snel vindt Karen een hechte vriendenkring in de vrouwen van De Eetclub en hun echtgenoten. Als de ogenschijnlijke zelfmoord van één van hen de onderlinge relaties onder druk zet, komt Karen erachter dat iedereen in De Eetclub geheimen heeft voor haar én voor elkaar.

Karen ontdekt dat vooral Simon, de natuurlijke leider van de vriendenclub, met wie ze inmiddels een hartstochtelijke affaire heeft, meer weet dan hij prijsgeeft. Zelfs het politieonderzoek dreigt stuk te lopen op de geslotenheid van De Eetclub. Dan besluit Karen zelf de waarheid boven tafel te krijgen...

(door Jeroen Bos voor de Wereldomroep.nl)

Zon, zee en strand. Dat zijn de themawoorden voor de komende maanden. Tenminste op het noordelijk halfrond, waar de zomervakantie volop is begonnen. Daarom vier boeken met een hoge zonnebrandfactor, perfect voor onder de parasol.

De boot en het meisje door Jonathan van het Reve
Het formaat mag geen excuus zijn om het debuut van Jonathan van het Reve (kleinzoon van Karel en achterneef van Gerard) buiten de strandtas te laten. De boot en het meisje telt precies 120 pagina's en dat is meer dan genoeg voor een intrigerende blik op de relatie van Leo en Rosa. Leo is een recalcitrante schrijver van reclameteksten. Rosa studeert en werkt in een restaurant.

De twee balanceren op het randje van liefde en vriendschap. Maar je voelt al aankomen, dat evenwicht gaat kantelen, met verstrekkende gevolgen. Het brengt Leo tot een wanhoopsdaad die net zo dramatisch als humoristisch is.

Die twee ingrediënten geven smaak aan dit boekje. Er valt veel te lachen, maar altijd met een licht wrange ondertoon. De boot en het meisje is een fris debuut. Van het Reve heeft een heerlijke ironische stijl. Het verhaaltje is flinterdun, maar de komische dialogen en het bijtende ondertoontje houden het boek moeiteloos overeind. Prima leesvoer voor op vakantie.

25 wereldroutes die je gedaan moet hebben door Floortje Dessing
Een tip voor wie wil reizen, maar vanuit z'n luie stoel. Voor het reisprogramma RTL Travel schuimde Dessing de afgelopen jaren onze planeet af. Geen uithoek bleef onbezocht, geen land onbesproken. In dit boekje beschrijft ze haar favoriete wereldroutes. Om jaloers op te worden…

De routes liegen er niet om: een treinreis van Los Angeles naar Miami, een trip van Rio de Janeiro naar de Costa Verde, of een tocht langs Nairobi, Mombassa en de Serengeti. Dessing bespreekt ze allemaal tot in detail. Ze mengt haar persoonlijke indrukken en avonturen met nuttige reisinformatie en af en toe een vleugje geschiedenis.

25 wereldroutes is een boekje om bij weg te dromen, of meer nog, om zelf je koffers te pakken en op reis te gaan. Want Dessings enthousiasme is aanstekelijk. Ze kijkt onbevangen om zich heen, laat zich overweldigen door de landschappen en mensen die ze tegenkomt, maar blijft wel altijd die nuchtere Hollandse, met soms heimwee en altijd een kritische blik.

Plat du Jour door Martin Bril
Wie droomt er niet van een eigen huisje in la douce France? Schrijver en columnist Martin Bril heeft zo'n huis. In Plat du Jour schrijft hij over zijn tweede onderkomen, zijn Franse dorpsgenoten en de heuvels rondom het gehucht. Maar ook over Parijs, zijn favoriete restaurant, Franse supermarkten en de Hollandse obsessie met de Périférique:

'Volgens mij is het ooit de ANWB geweest die de mensen zo bang voor die ringweg heeft gemaakt. In mijn jeugd was er het gevaar dat vader de verkeerde porte nam en moeder haalde portes natuurlijk altijd door elkaar: Italie en Orléans. Dat het uiteindelijk niet uitmaakt welke je neemt, wist niemand, nou ja, heel Parijs wist het. Maar al die Nederlanders met hun vouwwagens, caravans en tenten op het dak, ach, die reden stapvoets en zwetend en vloekend over die ringweg: ja - dat waren nog eens tijden. En altijd was er wel een oom of vage kennis die een sluiproute wist, of nog gruwelijker verhalen onder nog gruwelijker omstandigheden.'

Bril is een meesterlijke observator, ook in den vreemde. Hij weet een ogenschijnlijk nietszeggend detail uit te spinnen tot prachtig portret of een rake typering van de Franse zeden en gewoontes. In zijn mijmerende, maar geestige stijl brengt hij een aanstekelijke ode aan Neerlands favoriete vakantieland.

De Tweede Ronde Zomerboek 2007
Verhalen voor in de vakantiekoffer luidt de ondertitel van het Zomerboek van De Tweede Ronde. Dat klinkt goed, maar het boek lijdt aan het euvel waar veel van dit soort verhalenbundels onder lijden: ze drijven op grote namen, maar brengen lang niet hun beste verhalen. In dit geval zijn de 'trekkers' Maarten Biesheuvel (P.C. Hooftprijswinnaar van dit jaar), A.F.Th. van der Heijden en Maarten 't Hart, aangevuld met vertalingen met vertalingen van Gustave Flaubert, Ernest Hemmingway en Thomas Mann.

Voor allemaal geldt dat het topauteurs zijn, maar dat de bijdragen in deze bundel teleurstellen. Het stuk van A.F.Th. van der Heijden komt uit zijn succesvolle romancyclus Homo Duplex, maar is nauwelijks te begrijpen voor wie niet met de serie bekend is. Voor de anderen geldt vooral dat ze elders al hebben laten zien, veel beter te kunnen.

Toch loont het de moeite deze bundel in te zien. Want tussen alle middelmaat ligt toch een pareltje verscholen: het hilarische verhaaltje Ratten van Thijs Boer. Over een jongen, een windbuks, een loszittende trekker en trillende witte billen.

Zanger Henk Westbroek geeft vandaag in het Dick Bruna Huis in Utrecht het startsein van de feestmaand rond de tachtigste verjaardag op 23 augustus van schrijver en illustrator Dick Bruna, schepper van Nijntje.

Westbroek leest voor uit zijn favoriete kinderboek. Na Westbroek volgen onder meer verhalenverteller Chantal Perlee en kunsthistoricus Maarten Doorman.

Van zijn vele kinderboekjes is Nijntje Bruna's bekendste creatie. Het eerste Nijntjeboekje verscheen in 1955. Inmiddels zijn er over haar belevenissen 26 boekjes verschenen, die in talloze talen zijn vertaald. De feestelijkheden duren tot 2 september.