Erik Hazelhoff-Roelfzema is woensdag op 90-jarige leeftijd op Hawaï overleden. Het nieuws werd bekend gemaakt door Barnwell Industries. Hazelhoff-Roelfzema werd bekend als Soldaat van Oranje. Niet alleen schreef hij dit boek, hij beleefde tijdens de Tweede Wereldoorlog de in het boek beschreven avonturen van zeer dichtbij.

Toen op 10 mei 1940 de Tweede Wereldoorlog voor Nederland uitbrak studeerde Hazelhoff-Roelfzema Rechten aan de Rijksuniversiteit Leiden. Hij was ook betrokken als oorlogscorrespondent tijdens de Finse Winteroorlog van 1939.

Hazelhoff-Roelfzema was de initiatiefnemer van het Leids Manifest. Hij schreef dit in zijn eentje en riep de Leidse studenten op zich tegen de bezetter te keren. Het manifest, dat in februari 1941 verscheen, drukte hij op eigen kosten. Op 15 februari was dit manifest overal in de Leidse binnenstad te zien. In een eerste reactie gaf de Duitse bezetter opdracht tot het sluiten van de universiteit.

Het zag er somber uit toen hij in april 1941 een week lang gevangen zat in de Scheveningse gevangenis (Het Oranjehotel, omdat er veel verzetsstrijders hier gevangen zaten). Na zijn vrijlating dook hij onder in Amsterdam. Toch wist hij nog het doctoraalexamen Rechten te behalen op 10 juni 1941. Drie weken later vertrok hij vanuit de Schiedamse haven met een Zwitsers vrachtschip naar Groot-Brittannië.

Samen met Chris Krediet en Peter Tazelaar voerde Hazelhoff-Roelfzema enkele succesvolle landingen uit op de Nederlandse kust. Het doel was om het verzet te voorzien van zendapparatuur. Ook moesten zij diverse mensen uit Nederland ophalen en overbrengen naar Groot-Brittannië.

Als een van de weinige Nederlanders lukte het Hazelhoff-Roelfzema om toegelaten te worden als piloot van de Britse Royal Airforce (RAF). Hij werd ingedeeld bij het 139ste squadron. Hij voerde maar liefst 72 missies uit. Dit leverde hem uiteindelijk een hoge onderscheiding op van de Britse koning, namelijk het Distinguished Flying Cross.

Koningin Wilhelmina maakte hem tot adjudant en zo was hij erbij aanwezig toen de koningin en prinses Beatrix aankwamen op Nederlands grondgebied. Een staffunctie na de oorlog, die aangeboden werd door Wilhelmina, sloeg hij af. Hij emigreerde naar de Verenigde Staten. Aanvankelijk was zijn doel om aan de slag te gaan als acteur in Hollywood. Later werd hij scenarioschrijver. Beide carrières waren nauwelijks een succes te noemen.

Waar Hazelhoff-Roelfzema vooral mee bekend is geworden zijn de boeken over de belevenissen die hij meemaakte tijdens de oorlog. Denk maar eens aan het in 1970 verschenen boek Het hol van de ratelslag. Dit was de aanvankelijke titel van het boek Soldaat van Oranje. In 1977 werd Soldaat van Oranje door Paul Verhoeven verfilmd. De rol van Hazelhoff-Roelfzema werd gespeeld door Rutger Hauer, maar in de film kreeg hij de naam Erik Lanshof.

Hazelhoff-Roelfzema overleed in zijn woonplaats Maui op woensdag 26 september 2007. In een eerste reactie liet de Rijksvoorlichtingsdienst namens het koninklijk huis weten dat men bedroefd was toen men kennis nam van het nieuws van het overlijden van Hazelhoff-Roelfzema. Namens de familie stuurde koningin Beatrix een condoleancetelegram naar de familie van Hazelhoff-Roelfzema.

"Met de bloemlezing van Gerrit Komrij – de kinderpoëzie door de eeuwen heen in 500 gedichten – is iets raars aan de hand. Pas nú is bij de diverse uitgeverijen toestemming gevraagd om gedichten van rechthebbende dichters over te mogen nemen, terwijl het boek aanstaande dinsdag verschijnt. Met andere woorden: het boek is al gedrukt, ongeacht of dichters toestemming geven of niet. Dat is kwalijk, want het enige dat een dichter die geen toestemming wil geven nu nog kan doen is naar de rechter stappen om het boek uit de winkel te laten halen."

Dit meldt kinderboekenschrijver en dichter Ted van Lieshout op zijn weblog. Enkele gedichten van zijn hand blijken ook, zònder zijn toestemming, in de bloemlezing van Komrij voor te komen.

"Maar dat is niet alles", meldt hij. "Prometheus, de uitgever van het bewuste boek, biedt slechts 5 euro per overgenomen gedicht, hetgeen zo schandalig weinig is, dat je uit principe niet mee zou moeten werken aan zo'n bloemlezing.

Ter vergelijking: voor de overname van gedichten in educatieve boeken betaalt men, volgens de zogenaamde Bloemleesregeling die door uitgevers en schrijvers gezamenlijk is opgesteld, minimaal 26 euro per gedicht, dus als ze 5 euro per gedicht betalen voor overname in een commerciële uitgave, dan weet je dat het de makers in ieder geval níét gaat om de belangen van de dichters.

Die belangen raken steeds verder in het nauw, voor wat betreft de publicatie van hun gedichten in zelfstandige uitgaven. Doordat lezers steeds minder bundels van individuele dichters kopen, en liever een bloemlezing aanschaffen zodat ze van alles wát hebben, worden dichters gedwongen om aan roofbloemlezingen mee te werken. Vaak beschouwen ze het afzien van een redelijk honorarium als een investering in de eigen bekendheid en hopen zo te worden uitgenodigd op dichtersavonden. Maar het gevolg is wel ze zichzelf manifesteren als amateurdichters, omdat ze niet streven naar het honorarium dat past bij professioneel werkzame dichters. Dát honorarium streven de uitgeverijen en de bloemlezers na."

Door Maarten Moll voor Het Parool

Schrijvers die opscheppen over hun schrijfkunst komen niet zo sympathiek over. Zo staat op het lifelog vandenb.com van schrijver Walter van den Berg de volgende passage over zijn nieuwe roman West:

'Ik heb een vet goed boek geschreven. Het is een boek geworden zoals ik het wil lezen, en ik lees alleen maar goeie boeken. Aan de oppervlakte gaat West over twee broers, Ron en Cor. Ron heeft een grote bek en het kleine hartje dat daar dan bijhoort is ver te zoeken, en Cor probeert aan Ron en de wereld die rond vertegenwoordigt te ontsnappen - maar hj zoekt ook goedkeuring in die wereld. In de diepte gaat West zoals all goede boeken over, en ik doe maar een greep, het leven, de dood, de liefde, gezeik met vaders en moeders, schuldgevoel - noem maar op.'

Hebt u meteen de samenvatting van de roman gelezen. Dank, Walter van den Berg.

Maar nu. West is inderdaad een goed boek. Maar niet omdat het over 'het leven, de dood, de liefde, gezeik met vaders en moeder, schuldgevoel - noem maar op' gaat. Veel schrijvers schrijven over 'het leven, de dood, de liefde, gezeik met vaders en moeder, schuldgevoel - noem maar op', maar bakken er desondanks toch helemaal niets van.

Waarom is West dan wel een goed boek? Allereerst omdat West heel goed is geschreven. Van den Berg (1970), die in 2004 debuteerde met De hondenkoning, houdt de lezer niet op met gezochte vergelijkingen, vermoeiende metaforen of filosofieën die het verhaal ophouden. Zijn taal ik kaal en verschoond van modieus en zogenaamd geleerd taalgebruik. Hij gebruikt veel dialogen, waardoor er vaart in het verteltempo zit.

Voorts overtuigt het verhaal. Van den Berg volgt gedurende twintig jaar, van 1986 tot en met 2006, de broers Cor en Ron, die opgroeien in Amsterdam-West. Het verhaal begint als één van hun vrienden gaat trouwen. De vriendenclub van de broers is al uit elkaar aan het vallen. Ron probeert zanger te worden, Cor weet het niet. Hij hangt erg aan 'vroeger' en is vooral bang voor verandering. 'Had je gedacht dat het altijd zo zou blijven dan?' vraagt één van zijn vrienden.

Van den Berg laat zijn personages niets spectaculairs doen. Hij zoekt het in de kleine dingen; een sleutel over een motorkap halen, een kerstboom buiten zetten, een wandeling over een pier. De schrijver laat in die beschrijvingen verhalen doorklinken die veel aan de verbeelding overlaten. Dat is mooi.

Van den Berg volgt de broers met tussenpozen van een paar jaar. Dat is een hele sterke kant van de roman. Wat er in de tussenliggende jaren is gebeurd moet de lezer zelf maar uitmaken. Juist doordat Van den Berg deze gaten laat vallen, wordt er een sterk beroep gedaan op de fantasie van de lezer, die zijn eigen personages kan inkleuren en tekenen. Daarbij wisselt Van den Berg geregeld van perspectief, zodat we dan eens met Cor meekijken en dan weer met zijn broer.

Ron is de broer die met zijn zoontje Kevin door zijn vrouw het huis uit is gezet en sindsdien bij zijn moeder woont. Hij probeert aan de bak te komen als zanger met repertoire van Frans Bauer, René Froger en andere meezingartiesten, wordt tot het deel 2002 afgeschilderd als een zanger die niemand wil horen. In dat deel 2002 volgen we een optreden van Ron. Van den Berg tekent op schitterende en hilarische wijzen een weerzinwekkend publiek in een bowlingcentrum op.

Ron probeert contact met een vrouw te krijgen.
'Wat een kutpubliek,' zegt hij.
'Wat een kutzanger,' zegt zij.

Cor is degene die uiteindelijk het verst van de oude vrienden is afgedreven. Hij is schrijver geworden, maar probeert nog steeds krampachtig de tijd van 'toen' te cultiveren. Dat hij in het slotdeel nog eens fijn met zijn neus op de feiten wordt gedrukt, waardoor West het verhaal van twee treurige broers is geworden, is ook fraai.

West is inderdaad een roman zoals je die graag wilt lezen.

Bekijkt u ook de boektrailer (soort van) die met Walter van den Berg gemaakt is.

Door Arie Storm voor Het Parool

Op 9 oktober a.s. wordt Herman Brusselmans vijftig jaar. Bij Prometheus zijn ze vermoedelijk verstandiger dan bij De Bezige Bij. Er is geen sprake van geweest dat een groepje B-auteurs zich aan het werk zette om een eerbetoon te schrijven in de vorm van een novelle.

Dat is ook niet nodig: Brusselmans kan het nog allemaal zelf af; vlak voor zijn verjaardag is zijn nieuwe roman verschenen. Deze telt een kloeke 270 pagina's en is getiteld: De perfecte koppijn.

Ook De perfecte koppijn is weer een roman over het schrijven van romans. Dat is namelijk vrijwel altijd het hoofdthema van Brusselmans.

Net als in zijn vorige boek (Muggepuut) is dat nu heel letterlijk zo: het hoofdpersonage, Danny Muggepuut, is schrijver van beroep. Je zou De perfecte koppijn als een vervolg kunnen beschouwen, maar de roman is volstrekt zelfstandig te lezen.

'Danny moet worstelen om, in een poel van ellende die groter en groter lijkt te worden, het hoofd boven water te houden,' wordt gezegd op het achterplat. Die aanbevelingsteksten zijn bij Brusselmans zijn hele carrière al een feest; ze vormen een parodie op de blurbs van talloze andere, meer 'serieuze' romans.

Daarmee zijn we meteen bij de grote kracht van Brusselmans beland: hij laat zien hoeveel onzin we als lezers te verstouwen krijgen van zijn collega-auteurs. Bij Brusselmans heb je nooit last van valse emoties, politieke correctheid of uitgesponnen mooischrijverij. Daar steekt hij op een uitgelaten manier de draak mee.

Intussen kán Brusselmans trouwens wel prachtig schrijven. Let bij De perfecte koppijn maar eens op de manier waarop elk hoofdstuk wordt afgerond. Dat gaat bijvoorbeeld als volgt:

'Er zijn ergere dingen, dacht Danny. Veel ergere dingen. De ergere dingen maken de dienst uit. Hij bleef in de schaduw, want hij wilde die dag niet meer herkend worden. Kon ik maar verdwijnen, dacht hij, naar een plaats waar ik helemaal alleen ben, en voor de zekerheid ook onzichtbaar.'

Einde hoofdstuk.

Dat verlangen van Danny komt niet uit de lucht vallen. De perfecte koppijn gaat, zoals gezegd, over het schrijven van romans, maar ook over het belang van de (on)zichtbaarheid van de auteur in onze moderne tijden. Zichtbaar moet je als schrijver zijn, en dan vooral graag op een prettige en warme manier, omdat dat goed is voor de verkoop van je boeken. Onzichtbaarheid is belangrijk omdat je anders niet in alle rust je werk kunt doen.

Brusselmans werkt deze tegenstelling geestig, maar uiteindelijk ook bijzonder serieus uit. Danny wordt bijvoorbeeld voortdurend op straat aangesproken en herkend. En in plaats van dat hij echt vordert met het werk aan zijn nieuwe roman is hij bezig met de organisatie van de feestelijke presentatie van de vorige. Bovendien staat hij er daarbij op een gegeven moment helemaal alleen voor. Van zijn uitgever krijgt hij te horen: 'Het gaat niet zo goed met de uitgeverij, Danny. Er moet bespaard worden. Een pr-verantwoordelijke is duur. Vanaf nu moeten de schrijvers hun pr zelf maar doen.'

Hier raakt Brusselmans trouwens wel heel dicht aan de hedendaagse realiteit.

Alles valt in deze roman samen door de biografische belangstelling die erin aan de dag wordt gelegd. Van elk personage krijgen we een kortere of langere biografie te lezen.

Het punt dat Brusselmans al grappend en grollend maakt, is duidelijk: het gaat er tegenwoordig niet meer om wat voor roman een schrijver heeft geschreven of wat voor cd een musicus heeft gemaakt, nee, er wordt alleen nog gekeken naar het privéleven van de kunstenaar. Biografische info willen we hebben, achtergronden, kortom: we willen de kunstenaar zien als mens.

Ironisch genoeg heeft de roman waaraan Danny Muggepuut in De perfecte koppijn werkt en waarin hij hopeloos vastloopt, de volgende titel: De koekeloerders.

Die Brusselmans is zo gek nog niet.

Ik wens hem een rustige verjaardag toe zonder al te veel malle feestjes en bijeenkomsten, zodat hij fijn kan doorschrijven.

Het thema van de Kinderboekenweek is dit jaar Sub Rosa – Boeken vol geheimen. Van woensdag 3 tot en met zaterdag 13 oktober staan alle bibliotheken in het teken van boeken over persoonlijke geheimen, over geheimzinnige ontmoetingen en over geheimschrift.

Het Kinderboekenweekgeschenk van 2007, Kaloeha Dzong, is geschreven door Lydia Rood, met illustraties van Kees de Boer. Iedereen die voor €10,- aan kinderboeken koopt in de boekwinkel, krijgt dit boek cadeau.

Daarnaast schreef Tonke Dragt speciaal voor de Kinderboekenweek het prentenboekje Wat niemand weet, dat ook illustraties van Annemarie van Haeringen bevat. Dit prentenboekje is voor € 2,50 te koop in de boekwinkels.

‘Niemand kan meer een brief schrijven zonder spelfouten, dat is toch om te janken’, briest uitgever Wouter van Oorschot, terwijl hij met een wijntje in de hand in de foyer van het Muziekgebouw aan het IJ staat.

De Nederlandse Boekverkopersbond bestaat honderd jaar. Arjan Ederveen heeft eerder in de avond wat geintjes gemaakt over de digitalisering, die boekwinkels overbodig gaat maken. Maar dáár maken de boekenbobo´s zich niet druk om. Van Oorschot: ‘Pfft, digitalisering: heb je wel eens iemand gezien die op zijn laptop een boek leest als hij op vakantie is?’

Nee, veel liever klagen de aanwezigen over het onderwijs. ‘De generatie die nu voor de klas staat, heeft er echt geen kaas van gegeten. Dat is niet hun schuld, maar die van de politiek’, stelt de uitgever.

Oud-burgemeester van Rotterdam en PvdA-coryfee Bram Peper is het roerend met hem eens. ‘Mijn partij heeft helaas een groot aandeel gehad in de teloorgang van het onderwijs in Nederland. We hebben in 30 jaar veel kapot gemaakt. Mijn hoop is nu gevestigd op Plasterk.’

Peper leest zich een slag in de rondte: ‘Je zou mijn nachtkastje moeten zien, hele stapels.’ Hij weet wel hoe het tij van de ontlezing valt te keren. Met een oude sigaar uit de socialistische doos: volksverheffing. ‘Daar zijn wij als socialistische partij ooit voor opgericht en de ouderwetse Bildungmoet weer terug!’
(bron: De Pers)

Arjan Erkel is in de misdaadverslaggeving gestapt. De ex-hulpverlener die twintig maanden lang werd gegijzeld in Dagestan, heeft net de laatste hand gelegd aan een boek over de moslimterrorist Samir A. Het boek verschijnt op 4 oktober.

Erkel wil tot aan de verschijningsdatum weinig kwijt over het boek waarvoor hij Samir A. tot drie keer toe in zijn cel bezocht. A. werd onlangs veroordeeld tot vier jaar cel wegens het voorbereiden van een terreuraanslag in 2004. Hij beschikte destijds over spullen die erop duidden dat hij overheidsgebouwen wilde opblazen.

De straf kwam bovenop een straf van acht jaar die A. eerder kreeg voor zijn rol in de zogeheten Piranhazaak. In die zaak werden verscheidene moslims veroordeeld voor onder meer het beramen van aanslagen en moorden.

Erkel verbaasde eind vorig jaar menigeen door het in een interview op te nemen voor Samir A. Hij zei toen het onbegrijpelijk te vinden dat A. is opgesloten in een afzonderingscel van de zwaarbewaakte terroristengevangenis in Vught. De oud-medewerker van Artsen Zonder Grenzen schreef eerder een boek over zijn gijzelingsavontuur. Hij deed na zijn vrijlating tevergeefs een gooi naar een raadszetel in zijn woonplaats Rotterdam.
(bron: AD)

door Daniëlle Serdijn voor de Volkskrant

Hoe komen twee Hollanders, begin jaren dertig vorige eeuw, op het platteland van Turkije terecht? Geen gegeven waar je meteen een voor de handliggend antwoord op vindt, maar Tomas Lieske (1943) weet er raad mee.

In zijn nieuwe roman Dünya vertelt hij het verhaal van de jongens Simon en Otto. De twee zijn achterneven en beste vrienden. Op zoek naar avontuur belanden zij in Engeland, waar ze zich in 1915 melden bij het Britse leger. Ze treden in dienst van de Royal Navy en vertrekken naar Malta. Van Malta gaat het naar Egypte. En vanaf Mudros – waar Otto de profetische woorden spreekt dat dit misschien wel hun laatste blik op Europa is – varen ze naar het Turkse schiereiland Gallipoli. In de Dardanellen-engte gaat het mis. Het ene moment is er een hevige ontploffing, het volgende een zee vol lichaamsdelen, brandende brokstukken en lijken. Daarna worden de twee gevangen genomen.

Aldus is de situatie als het eigenlijke verhaal nog moet beginnen. De constructie herinnert aan Franklin, de roman waarmee Lieske in 2001 de Libris Literatuur Prijs won. Het heeft dezelfde blitzkrieg-achtige opening, en toont een vergelijkbare puinhoop waarin personages zich moeten zien te redden. In chaos wekt Lieske hen kennelijk het liefst tot leven. Of sterker: hij gunt ze een hergeboorte, zij het in een wereld die vele malen harder is dan die waarin ze oorspronkelijk thuishoorden. Wat doe je als alle grond onder je voeten is weggeslagen? Wat doe je als je alleen nog jezelf hebt en verder niks?

Otto en Simon stichten een gezin. Instinctmatig bijna, omdat zij zien dat het hun kans op overleving vergroot. Het is een gezin als een lappendeken. Van echte verwantschap is – behalve tussen de achterneven – geen moment sprake, maar de verschillende rollen worden op termijn met liefde ingevuld. Vader, moeder, kind, en ook nog een aardige bijrol voor oom Otto.

Hoe komen twee jongens aan een gezin? Als Nederlanders in dienst van het Britse leger worden Otto en Simon krijgsgevangenen van een zeer onduidelijke soort. Die positie maakt hen zo kwetsbaar, dat Simon op zekere dag een Turkse baby steelt in de hoop dat het kind hen zal beschermen tegen al te bruut optreden van de Turken. En zo gaat het ook. Het kindje, Julia, geeft de twee een perspectief. In de allerellendigste omstandigheden houdt haar kwetsbaarheid hen op de been, wat een waarachtig en schitterend gegeven is.

‘Iedereen dacht allang dat we dood waren, niemand had er wat aan dat wij in deze woestenij doorleefden. Toen kwam Julia erbij en alles veranderde. Het had ineens zin.’

Naast Simon zijn er nog andere, plottechnisch gezien belangrijke vertellers: Dünya, een spionne die zich ontpopt als moeder en die een factor van jewelste is in het waken over Julia’s identiteit. En de joodse ingenieur Paul Grunwald, directeur van de fabriek waar de eerste Turkse zeppelin wordt gebouwd. Stuk voor stuk even eigenaardige als innemende karakters
Dat Lieske een roman heeft geschreven waarin met grote vanzelfsprekendheid een lastige combinatie wordt gerealiseerd van oorlog, avontuur en adoptief ouderschap, getuigt van lef en vakmanschap.

Maar het mooist in deze onderneming is toch het gevoel van vaderschap waardoor Simon wordt overweldigd. Zelfs de knorrigste lezer zal geheid z’n weerstand verliezen.

Zes auteurs zijn genomineerd voor de AKO Literatuurprijs 2007. De namen werden vandaag bekend gemaakt door Juryvoorzitter Gerlach Cerfontaine in de Centrale Openbare Bibliotheek in Amsterdam.

De toplijst wordt samengesteld uit de tiplijst, die uit vijfentwintig boeken bestaat.

De genomineerd zijn:
* Arnon Grunberg voor Tirza
* A.F.Th. met Het schervengericht
* Willem G. van Maanen voor Heb lief en zie niet om
* Dimitri Verhulst met Mevrouw Verona daalt de heuvel af
* Frank Westerman voor Ararat
* Joost Zwagerman met Transito.

De winnaar van de AKO-literatuurprijs wordt op 5 november bekend gemaakt in een speciale uitzending van Pauw & Witteman vanuit Paleis Het Loo in Apeldoorn. Afgelopen jaren werd de prijsuitreiking van de literatuurprijs nog uitgezonden door RTL Boulevard.

De winnende schrijver ontvangt een sculptuur van Eugène Peters en een cheque van vijftig duizend euro.

Favorieten in de lijst zijn Libris literatuurprijswinnaar Arnon Grunberg’s Tirza en A.F.Th’s Ararat.

Thomas van den Bergh, literatuurkenner en recensent voor Elsevier prijst Grunberg’s rust in Tirza: ‘Dat komt de roman als geheel ten goede. Het is een mooie revanche voor zijn goeddeels mislukte De joodse messias.’ Grunberg won in mei met Tirza al de Libris Literatuur Prijs 2007 en werd in 2004 en 2000 al eens bekroond met de AKO Literatuurprijs.

‘Ararat is erg slim geconstrueerd en stilistisch loepzuiver,’ aldus Van den Bergh over het boek van Frank Westerman. ‘Het is geen boek dat je in één keer uitleest maar om heel langzaam in weg te zinken.

Vorig jaar werd de prijs gewonnen door Hans Münstermann met De bekoring.
(door Luc van Kemenade in Elsevier)

Richard Klinkhamer schenkt de opbrengst van zijn omstreden roman Woensdag Gehaktdag aan een goed doel. De schrijver heeft dat besloten uit respect voor Hannie Godfrinon, de vrouw die hij in 1991 tijdens een ruzie de schedel insloeg.

Welk doel hij op het oog heeft, is onduidelijk. ”Ik kan er nog niets over zeggen. Het kan best dat ze helemaal geen geld van mij willen aannemen”, vertelt Klinkhamer.

De schrijver heeft inmiddels contractueel laten vastleggen dat hij van de opbrengst afziet. Dit wordt bevestigd door Hans van Maar van zijn uitgever Just Publishers. ”We moeten eerst nog afwachten of het boek wel verkocht wordt.”

Woensdag Gehaktdag ligt begin volgende maand in de winkel. In de roman beschrijft Klinkhamer de dagen voor en na de verdwijning van zijn vrouw Hannie. ”Van alles wat in dit boek staat, is 95 procent waar gebeurd. De overige 5 procent is verzonnen”, zegt de schrijver.
(bron: Dagblad van het Noorden)

Als het aan Foreign Media Books ligt, groeit de ecothriller uit tot de nieuwste hype. Eind september verschijnt bij hun imprint Trademark (TM) TM de thriller Dagvals tijding van Marten van der Veen, over een jonge meteoroloog die schokkende ontdekkingen doet bij zijn onderzoek naar de mogelijkheid van extreme klimaatsveranderingen.

Dagvals tijding laat zich eigenlijk niet vangen onder de noemer van een specifiek genre, maar de benaming 'ecothriller' komt nog het best in de buurt, vertelt uitgever Martine Koelemeijer van TM. 'Nederlandse thrillers zijn vaak klein van opzet en ook de omgeving waarin de boeken zich afspelen, is beperkt. Dit boek wordt juist gekenmerkt door zijn rijkdom. Er zit heel veel in: het is een goed verhaal en er is ook ruimte voor zaken als symboliek en romantiek.'

Het verhaal gaat over de gevolgen die een extreme klimaatsverandering voor Nederland zou kunnen hebben. 'De Nederlandse duinen zijn zo aangelegd dat zij hoogstens eens in de tienduizend jaar zullen doorbreken', vertelt auteur Marten van der Veen, ook aanwezig op Manuscripta. 'In werkelijkheid bestaan er een paar zwakke plekken. Bij extreme weersomstandigheden zouden die zwaar onder druk kunnen komen.'

Van der Veen heeft het verhaal van Dagvals tijding voorgelegd aan een expert van het KNMI, Rob van Dorland, die bevestigde dat het scenario van het boek theoretisch tot de mogelijkheden behoort. Sterker nog: een collega van Van Dorland die slechts enkele deuren verderop zit bij het KNMI, onderzoekt vergelijkbare scenario's.

Marten van der Veen, die eerder debuteerde met Dagboek van een steward heeft behoorlijk wat media-aandacht gekregen voor zijn boek. Hoewel verschillende boeken over het onderwerp zijn verschenen, zoals De zwerm van de Duitser Frank Schätzing (A.W. Bruna), was er nog geen term als 'ecothriller' gemunt.

Maar de aandacht voor klimatologische rampscenario's neemt sinds de tsunami in Zuidoost-Azië en de film An Inconvenient Truth van Al Gore snel toe. 'Op het moment dat die film uitkwam, was ik al bezig met mijn boek', verzekert Van der Veen, die eerder het boek Dagboek van een steward schreef. 'Mijn idee is in zekere zin door de actualiteit ingehaald. Het betekent in elk geval dat het onderwerp leeft bij het publiek.'
(door HvdK voor Boekblad.nl)

De Curaçaose schrijver Boeli van Leeuwen wordt door het Fonds voor de Letteren geëerd met eregeld voor zijn oevre. De bijna 85-jarige auteur krijgt een bedrag van 15.000 euro. Van Leeuwen publiceert al bijna vijftig jaar romans en verhalen, zoals De rots der struikeling en Geniale anarchie.



"Het heeft hem bijzonder goed gedaan", weet directeur Sylvia Dornseiffer van het Fonds. Van Leeuwen zei tegenover het Antilliaans Dagblad dat hij was verrast door de onderscheiding en dat die hem ook enigszins mismoedig stemt 'omdat het buiten kijf ook met leeftijd' te maken heeft. Hij krijgt het oeuvregeld op 10 oktober, zijn 85ste verjaardag, uitgereikt door gouverneur Frits Goedgedrag.

Het Fonds voor de Letteren prijst de bijzondere kwaliteiten van het veelzijdige oeuvre van Boeli van Leeuwen. Het Fonds waardeert zijn kracht om werelden te verbinden, zoals de westerse met de Latijns-Amerikaanse en de Caribische.

Boeli van Leeuwen werd op Curaçao geboren op 10 oktober 1922. Zijn vader was onder meer gezaghebber van Bonaire. Van Leeuwen is jurist en werkte lang voor de overheid van Curaçao, o.a. als eilandssecretaris.
"Het gaat om kwaliteit, maar ook om bijzonder meerwaarde", zegt Dornseiffer. Een commissie beslist daarover. De directeur hoopt dat door deze waardering Boeli van Leeuwen ook weer terugkomt op de literatuurlijsten van de middelbare scholen in Nederland: "Ik vrees dat hij er nu niet op voorkomt."

Volgens Dornseiffer is het oeuvregeld bedoeld om oudere auteurs en vertalers 'met bijzondere verdiensten voor de Nederlandstalige literatuur' te eren. Het bedrag van 15.000 euro wordt eenmalig uitgekeerd. Eerder kregen de Caribische auteurs Tip Marugg (Curaçao) en Albert Helman (Suriname) het eregeld. Ook Miep Diekman en Marga Minco staan op de eervolle lijst.
(bron: Wereldomroep)

door Arjan Peters in de Volkskrant

Ze stierf in 1960, vrijwel zonder bezittingen, als 92-jarige bewoonster van een pension in Den Haag: Elisabeth Couperus-Baud (‘Betty’) had haar echtgenoot bijna 37 jaar overleefd. Zoveel als we van hém weten, de reislustige schrijver Louis Couperus, met name dankzij de biografieën van Henri van Booven (uit 1933) en Frédéric Bastet (uit 1989), zo schaars is de informatie over zijn eega, die ook zijn nicht was, en door hem zelf tot zijn ‘onvermoeide Secretaresse’ werd betiteld – ze placht zijn manuscripten voor publicatie in het net over te schrijven.

‘Zij kwam veel te kort,’ volgens Bastet, en ‘als het er op aankwam, hield hij weinig rekening met haar’.

Zij heeft veel moeten verdragen, merkte Gerard Reve op in zijn lezing Het geheim van Louis Couperus (1987), en ze is ‘onder wat zij als haar levenstaak meende te moeten volbrengen meer dan één keer psychisch bijna bezweken’.

Ze hield van haar man, vergezelde hem naar Nice, Rome, Afrika en Japan, steunde hem voortdurend, maar heeft vermoedelijk ook in stilte geleden onder het feit dat hun huwelijk kinderloos bleef (Reve meende dat het paar, ‘als priester en non’ levend, nooit het bed heeft gedeeld), terwijl ze op gezette tijden tabak kreeg van al die bezoeken aan kerken en musea die haar man ondernam, waarbij een uitvoerige inspectie van gebeeldhouwde of delicieus geschilderde mannentorso’s nimmer achterwege bleef.

Documenten die inzicht hadden kunnen verschaffen in Couperus’ veronderstelde homoseksualiteit zijn door Elisabeth na zijn dood in 1923 vernietigd. Toch kon biograaf Bastet nog genoeg gegevens achterhalen om zijn pontificale stelling te schragen dat Couperus even homoseksueel moet zijn geweest als de paus van Rome katholiek is.

Veronderstellingen en vermoedens te over, maar over Elisabeths depressie in 1900 weten we alleen iets uit brieven van Couperus. Aan zijn uitgever Veen schreef hij die zomer dat ze ‘wat nerveus’ was, en een maand later dat er verbetering was ‘dank zij suggestie en hypnose van Dr. Benda’. Zonder verdere toelichting van hem – en ook niet van zijn tweede biograaf.

Zijn nichtje in Indië berichtte Couperus dit: ‘Betty is veel beter: verbeeld je, het was geen rheumatiek, maar het waren zenuwen: van louter nerfjes kon zij niet loopen, de arme doedel.’ Vriendelijk bedoeld, maar door de geamuseerd-vaderlijke, niet van grote bezorgdheid getuigende toonzetting tegelijk een bewijs van de kloof die tussen de schrijver en zijn eigen vrouw moet hebben gegaapt.

De aard van die kloof nu wordt nader onderzocht door de roman Mevrouw Couperus van debutante Sophie Zijlstra (Den Haag, 1967). Met gebruikmaking van authentieke gegevens, en zelfs integrale brieven van Couperus aan zijn uitgever Veen, heeft ze dat ene zinnetje over de therapie van die eenmalig genoemde Dr. Benda uitgebreid tot een suggestief verhaal over de aard van Elisabeths depressie, de behandeling die zij onderging, en de manier waarop zij haar door dienstbaarheid getekende leven toch weer kon aanvatten.

Stukje bij beetje wordt ‘mevrouw Couperus’ gedwongen haar ziel bloot te leggen tegenover de dokter, die haar uit een letterlijk verlamde toestand weer op de been kreeg. In Mevrouw Couperus lukt dat niet door zijn hypnose, maar door haar eigen associaties.

Het had allemaal iets te maken met Nederlands-Indië (waar neef Louis en nicht Betty elkaar reeds als kind troffen), met geheime gevoelens, middernachtelijk gehijg achter het badhuis op Java, mysteriën die daarginds vrijelijker rond konden spoken dan in het stijve Den Haag.

Sophie Zijlstra is beheerst te werk gegaan, zonder te vallen voor de verleiding om met een snuf vulgaire psychologie en een scheut hip taalgebruik een snotterige vrouwengeschiedenis te brouwen. De ware tragedie is altijd in een dilemma of conflict gelegen, en dat is in dit – altijd onderbelichte – geval niet moeilijk aan te wijzen, daar Couperus zijn zinnelijkheid en esthetische vervoering reserveerde voor zijn werk en die daarbuiten in ieder geval niet op vrouwen richtte, terwijl zijn echtgenote hem ondanks haar periodieke buien van melancholie altijd trouw bleef.

‘Er is niets wat wij delen’, laat Zijlstra haar Elisabeth tegen Dr. Benda zeggen, en dat is een uitspraak die fors aandoet, maar wel voorstelbaar is, doordat de neerslachtige patiënte zich in de vertrouwelijkheid van zijn spreekkamer hardop naar de oorzaak van haar onmacht toe denkt.

Toen Couperus met haar huwde, dacht hij aan een leven van ‘samenwerken, samenleven’, schrijft Zijlstra met een ironische knipoog naar het motto waaronder het huidige kabinet opereert – en dat is niet genoeg gebleken, althans niet voor de partij die op wederkerige liefde had gehoopt, en over háár liefde niet aarzelt.

Het drama komt langzaam maar zeker naar boven, wordt hier eens aangetipt, daar omslachtig benaderd, voortdurend uitgesteld maar ten slotte in een therapeutische sessie als in een broeierige roes onthuld: op die manier is Mevrouw Couperus een echt Couperus-verhaal geworden, met zinnen die soms vervat lijken in zíjn zangerige ritme vol stuwende herhalingen (‘Hij wil het niet horen, dit, dit ene waarvan men denkt dat het niet zijn kan tussen een man en een vrouw, dit ene waarom huwelijken ontbonden worden’), en met een verhaal dat speelt in de zomer dat Couperus dan maar zelf het netschrift van De Stille Kracht ter hand nam.

Al laat deze roman de figuur Couperus van een killere kant zien (geen gefantaseerde, zoals de documentatie uitwijst), door de toon en compositie is Mevrouw Couperus ook een verstolen revérence voor de grote schrijver. Je vraagt je af waarom we nooit eerder goed naar Betty Baud hebben gekeken. Ze was intelligent en had ook humor: ‘’s Avonds heb ik pijn aan mijn gezicht van het glimlachen, blijkbaar glimlach ik veel om dingen van mensen gedaan te krijgen. Zouden baby’s ook moe worden van het glimlachen?’

In die laatste zin wordt zonder nadruk een gevoelig punt aangeroerd. Al zou Elisabeth dit nooit hebben gewild, bijna een halve eeuw na haar eenzame dood wekt Sophie Zijlstra de arme doedel stijlvol tot leven. ‘In zijn witte pak, met zijn keurig getrimde sik, zijn tropenhelm die zo helemaal niet op zijn plaats was in de Zuid-Italiaanse havenstad en zijn gemanicuurde handen waar af en toe de vonken van af leken te slaan wanneer een van zijn ringen het zonlicht weerkaatste... Een vreemde.’

Door Frank Poorthuis in De Pers

We zijn De Pers niet begonnen om mensen af te kraken. Anderzijds zien we het wel als onze taak eens een ander geluid te laten horen wanneer dat nodig is. Dat is nu. Als u toevallig van plan was het boek Vladiwostok! van P.F. Thomése te kopen: bedenk u nog een keer.

De schrijver heeft een uitgekiende ronde langs de landelijke talkshows gemaakt waarin hij zelf ook hoog opgaf van zijn laatste product. De uitgever adverteert met de meest uitzinnige aanprijzingen van recensenten uit het literaire wereldje. Maar ik kan niet anders concluderen dan dat ze elkaar, zoals zo vaak, weer geweldig aan het napraten zijn.

P.F. Thoméses boek Vladiwostok! is met recht een kutboek te noemen. En ik durf dat te zeggen omdat ik het wel heb uitgelezen en ook een beetje verstand heb van literatuur en de Haagse politieke mores.

Thomése beweert in Vladiwostok! satire te bedrijven. Maar hij vergist zich. Het is een zeldzaam eendimensionaal schrijfsel, dat nergens een glimlach oproept over een venijnige dubbele bodem. Een eerste vereiste in dit genre, lijkt me.

De plot? Thomése probeert ons mee te nemen in de wereld van politiek en showbusiness. Hij vertelt van twee vrienden, de een aankomend Kamerlid, de ander spindoctor. De politicus komt in problemen door een ongelooflijk voorval in het buitenland. Een domineesgezin wordt afgemaakt door inboorlingen. Het Kamerlid-in-spe is lid van een commissie die zich er bij de behandeling van de zaak met een jantje-van-leiden heeft afgemaakt. Hij wordt daarover in een talkshow ondervraagd en maakt een zo slechte indruk dat zijn hele politieke achterban hem als een baksteen laat vallen.

De spindokter dreigt kapot te lopen in zijn huwelijk door buitenechtelijk gedoe. Hij heeft een bastaarddochter van twintig die hem opwindt, en een zoontje van vier dat hem week maakt. Zijn vrouw heeft van beide geen weet, maar adopteert uiteindelijk het laatste kind. Wow!

De schrijver wist voor deze idiotie geen fatsoenlijk eind te bedenken, waardoor het boek in een keer je handen uit glibbert. Thomése slaagt er nergens in de schijn te wekken dat hij de werelden van zijn twee hoofdpersonen kent.

Maar erger nog is dat elke zin, elke gedachte in Thoméses armzalig geschapen wereldje en de hersens van zijn hoofdpersonen draait om het gat in de andere sekse. Het is onzin om te beweren dat we ook hier satire zien. Platter is het zelden vertoond. Vergeleken met Vladiwostok! is zelfs Ik Jan Cremer een meesterwerk.

Ik kan niet anders concluderen dan dat een gewaardeerd schrijver zich een keer heerlijk heeft afgedroomd achter zijn schrijfmachine, en alle vieze en vunzige taal die hij slechts onder de lakens van het echtelijk bed of zelfs daar niet durfde bezigen, op papier heeft gezet. Niks literatuur, ammehoela satire. Buitengewoon armzalig studentenproza.

Bij boekverfilmingen moeten betere afspraken worden gemaakt tussen auteurs en producenten. Dat kan veel onvrede en conflicten voorkomen. Nu komt het zelfs voor dat wordt 'vergeten' auteursrechten te betalen.

Boekverfilmingen zijn soms explosief materiaal, zo bleek gistermiddag weer eens bij een 'high tea' tijdens Film by the Sea, waar veel auteurs, uitgevers en producenten aanschoven. Het meest uitgesproken was toch wel schrijver Jan Brokken, die - naast goede ervaringen - ook problemen heeft meegemaakt bij de verfilming van zijn werk, vooral bij de non-fictieboeken.

In één geval betaalden de filmmakers geen auteursrechten. Desondanks verleende het Filmfonds wel subsidie, tot Brokkens verbazing. ,,Ik vind dat je als overheidsinstantie niet moet meewerken aan dit soort praktijken. Diefstal subsidieer je niet."

Die uitlating leidde tot een woedende reactie van de betrokken producent. De kwestie werd later weer bijgelegd.

Een andere aangekondigde spreker, schrijver Tommy Wieringa, besloot op het laatste moment zijn mond te houden over de problemen met de verfilming van zijn bestseller Joe Speedboot. ,,Het is niet zo handig om te spreken over de verbroken liefde tussen mij en de producent, zolang de zaak nog onder de rechter is. Volgend jaar vertel ik alles", beloofde hij.

Marijke Nagtegaal, 'rechtenmanager' bij Amstel Uitgevers, zei in de praktijk te merken dat auteurs moeite hebben 'om hun boek los te laten'. Juist daarom zouden in contracten betere afspraken moeten worden gemaakt over hoe en wanneer de schrijver bij het filmproces wordt betrokken.

Als voorbeeld kwam onder meer de verfilming van De tweeling van Tessa de Loo - dit jaar jurylid bij Film by the Sea - ter sprake. Na de vertoning voor cast en crew was de schrijfster aanvankelijk totaal van slag, omdat de film zo anders was dan het boek. Pas later zag ze in dat film een compleet ander medium is. ,,Ik sta er nog steeds ambivalent tegenover. Als schrijver moet je jezelf in tweeën proberen te splitsen. Je moet grootmoedig zijn en proberen je boek los te laten, want film is een heel ander ding."

Tijdens de bijeenkomst in Vlissingen spraken de deelnemers ook over de mogelijkheid om uitgevers en producenten regelmatig bij elkaar te brengen, aangezien boekverfilmingen een steeds grotere markt - tegenwoordig al zo'n dertig procent van de filmproducties - vormen.

Tijdens het filmfestival in Berlijn en de Frankfurter Buchmesse worden al 'beurzen' georganiseerd waar manuscripten worden verhandeld.

In Nederland, en dan bij voorkeur in Vlissingen tijdens Film by the Sea, is een dergelijke markt ook denkbaar. Op die suggestie werd gisteren niet afwijzend gereageerd.

Volgens Katharina Werdnik van de Frankfurter Buchmesse is het contact tussen uitgevers en producenten nog vaak problematisch en valt er nog een wereld te winnen. ,,Het is soms net of de een Chinees spreekt en de ander Swahili. Zij zouden veel beter kunnen samenwerken."
(bron: PZC.nl)

De Amsterdamse uitgeverij Athenaeum Polak & Van Gennep overweegt om Mein Kampf uit te geven mocht het verbod op het boek worden opgeheven. Minister Ronald Plasterk bepleitte in een interview om het boek vrij te geven, maar heeft dat weer ingetrokken.

NRC Handelsblad benaderde verschillende uitgevers met de vraag of ze interesse hebben om een Nederlandse vertaling te publiceren. De meeste zijn tegen een verbod maar willen het niet zelf uitgeven. “Ik geef geen boeken uit waar ik niet enthousiast over ben”, aldus Henk ter Borg van Nieuw Amsterdam.

Alleen Athenaeum Polak & Van Gennep voelt er voor om het boek uit te geven. Mark Pieters: “Zo nu en dan duikt het idee op in de redactievergadering. Moreel vinden wij dat Mein Kampf beschikbaar moet zijn, omdat een verbod op welk boek dan ook niet thuis hoort in een open samenleving. We zouden er echter geen geld mee willen verdienen, en dus zou de opbrengst naar een goed doel gaan”.

In 1939 publiceerde NSB-uitgeverij De Amsterdamsche Keurkamer een Nederlandse vertaling van Mein Kampf. In 1974 werden verdere herdrukken verboden door de staat, die het auteursrecht op de vertaling heeft.
(Bron: NRC Handelsblad / Reinier Kist)

Wie jarig is, krijgt een surprise. Harry Mulisch, wiens tachtigste verjaardag (29 juli) zaterdagavond in de Amsterdamse Stadsschouwburg nog eens dunnetjes werd overgedaan, werd verrast met een gezamenlijk concert van vrienden als Hans van Mierlo, Rudi Fuchs en Marcel van Dam.

Zeven oudere heren in totaal, allemaal in smetteloos wit gestoken, barstten uit in Only you als hymne aan hun schrijvende makker.



Het was het hilarisch hoogtepunt van de feestavond, die was georganiseerd door De Bezige Bij. De zaal gilde het uit van het lachen bij het zevental, dat voor een bis werd teruggeroepen.

Connie Palmen hield een feestrede: ,,Je bent een wereld op jezelf, iedere vergelijking met een ander loopt spaak'', zei ze tot Mulisch. Palmen leerde Harry Mulisch pas goed kennen in haar 'persoonlijke rampjaar' 1995. ,,Alles wat jij wilde, was me wegpraten bij de hel. Ik houd van je en dat wordt alleen maar erger'', vertrouwde de schrijfster haar jarige collega ten overstaan van de tot de nok gevulde zaal toe. Mulisch heeft volgens haar niet alleen een 'grandioos oeuvre', maar is ook een 'bewonderenswaardige, lieve man'', aldus Palmen, al liet ze het niet na om de draak te steken met zijn veelbesproken ijdelheid. Ze haalde ook zijn twijfel aan zijn eigen sterfelijkheid aan: ,,Ik hoop dat je weer eens gelijk hebt.''

De avond bood een wandeling door Mulisch' werk. Zo begon het met een door hemzelf geschreven en ooit op band ingesproken herinnering aan zijn verwekking: ,,Ik herinner me het als de dag van gisteren. We waren met ons miljoenen.''

De musici Reinbert de Leeuw en Louis Andriessen losten een dertig jaar oude belofte in en speelden 'De Fantasie', een muziekstuk dat ook in Mulisch' toneelstuk Bezoekuur is gebruikt.

Producent IJswater Films heeft schrijver Tommy Wieringa gedagvaard over de rechten van zijn boek Joe Speedboot. Dat heeft het bedrijf vrijdag laten weten.

IJswater Films heeft naar eigen zeggen een optie op de verfilming van het boek. Maar Wieringa ontkent dat dit zo is. De rechter mag nu gaan bepalen wie er gelijk heeft.

Het succesvolle boek vertelt over Fransje Hermans, die na een ongeluk zijn spraakvermogen verliest en in een rolstoel belandt. Zijn leven lijkt voorbij. Tot hij Joe Speedboot ontmoet. Ondanks het feit dat hij slechts één arm kan bewegen, lijkt voor de jongen alles mogelijk: een vliegtuig bouwen, armworstelkampioen worden en zelfs de mysterieuze schone Picolien Jane in zijn armen sluiten.

Het Filmfonds, het CoBo Fonds en de Publieke Omroep kenden de verfilming vorige week bijna 2 miljoen euro subsidie toe. "Wij kunnen volgend voorjaar gaan draaien", aldus de producent van IJswater Films. Maar als het aan schrijver Tommy Wieringa ligt, komt het niet zo ver. "We hebben een diepgaand artistiek verschil van mening", vat hij het probleem samen.

Beide partijen hebben voor de rechtbank hun visie op de zaak gegeven. De rechter doet binnenkort uitspraak.
(bron: AD)

Het achterhuis, het dagboek van Anne Frank, is door het wereldberoemde Amerikaanse uitgeverij Alfred A. Knopf in 1950 afgewezen als 'uiterst saai'.

Het werd door een redacteur die het boek had gelezen, gekenschetst als 'een somber verslag van familiegekibbel, kleinzielige ergernissen en puberale emoties'. Ook vijftien andere uitgeverijen zagen niets in een Engelse vertaling van het dagboek, dat in de decennia erna uitgroeide tot een wereldwijde bestseller.

Dat het dagboek van Anne Frank door Knopf werd afgewezen, weten we dankzij de historicus David Oshinsky die verbonden is aan de Universiteit van Texas. In een onderzoekscentrum van deze universiteit in Austin is het archief van Knopf gehuisvest. Oshinsky dook erin en publiceerde afgelopen zondag in de Amerikaanse krant The New York Times een essay over de missers van Knopf.

De uitgever verwachtte lage verkoopcijfers van de vertaling van Het achterhuis, omdat de inhoud de Amerikanen 'zeker niet zou aanspreken'. 'Zelfs als het werk vijf jaar geleden (vlak na de bevrijding, red.) was opgedoken, toen het onderwerp nog actueel was, denk ik dat er geen markt voor zou zijn geweest,' volgens de uitgever.

Knopf heeft meer van dit soort kapitale blunders gemaakt. Zo werd ook George Orwells Animal Farm afgewezen met de mededeling dat 'dierenverhalen het in de Verenigde Staten niet goed deden'.

En ook kanonnen als Barbara Tuchman, Jean-Paul Sartre en Nabokov kregen een afwijzingsbrief. Lolita van Nabokov was 'te pikant'. Over het werk van Bashevis Singer werd gezegd: ''Weer zo'n boek over Polen en de rijke joden.''

Gisteren maakte de Jan Campertstichting bekend dat dichter en kinderboekenschrijver Tellegen (Brielle, 1941) de Constantijn Huygensprijs krijgt voor zijn gehele oeuvre. Tellegen is vooral bekend geworden met zijn poëtische en vertederende fabels over de krekel, de mier, de mol en de eekhoorn. Zij zijn allen groot liefhebber van taart – verjaardagstaart, maar ook nachttaart, boomschorstaart en droevige taart.



Tellegens oeuvre omvat ook poëzie en romans voor volwassenen, hoewel noch de schrijver, noch zijn lezers dit onderscheid lijken te maken. Tellegen had al zes gedichtenbundels gepubliceerd voordat hij in 1984 veel succes oogstte met zijn eerste boek over ‘de eekhoorn en andere dieren’, Er ging geen dag voorbij. Er verschenen sindsdien meer dan tien bundels dierenverhalen, plus ander proza en gedichten. Bekende titels zijn Juffrouw Kachel, Over de liefde en niets anders en Misschien wisten zij alles.

Tellegens dieren zoeken voorzichtig hun weg in een wereld die zij bij stukjes en beetjes moeten zien te begrijpen. Hun naïviteit wordt daarbij altijd beloond, zelfs als ze zoals de mol, in het donker eenzaam brieven schrijven aan zichzelf (‘Beste mol, ik mis je. De mol’) maar dan toch verrast op antwoord stuiten (‘Je bent altijd welkom mol, altijd.’)

Deze breekbaarheid is ook een belangrijk kenmerk van Tellegens andere werk. V. Schwrm, de schrijver/hoofdpersoon van het kinderboekenweekgeschenk dat hij in 1998 schreef, wil iets schrijven ‘waarvan ik moet huilen’. Tellegen kreeg eerder onder meer drie Gouden en drie Zilveren Griffels.
(Bron: NRC)

Boeken worden op grote schaal ontvreemd uit boekwinkels en doorverkocht op internetsite Marktplaats, zo meldt Boekblad, het vakblad van de boekenbranche. Verschillende boekverkopers meldden dit aan het tijdschrift.

Vooral reisboeken zijn populair bij de dieven, die vaak maar een of twee exemplaren per winkelbezoek meenemen. Vermoed wordt dat ze daarvoor speciaal geprepareerde tassen gebruiken, waardoor het alarm niet afgaat.

Een boekverkoper uit Haarlem weet zeker dat gestolen boeken op marktplaats worden doorverkocht: “Als je op die site zoekt naar reisboeken en je klikt door op de adverteerder, dan kun je zien dat die er tientallen aanbiedt.” Zijn collega betrapte een dief op heterdaad. Deze was al eerder in de kraag gegrepen toen hij had ‘vergeten af te rekenen’.

Nog verdachter werd het toen dezelfde man enkele dagen later bij het postagentschap van de winkel twaalf pakketjes in de vorm van boeken wilde versturen. Toen de medewerker de ontvangers van de pakketjes opbelde bleek dat zij spiksplinternieuwe boeken via marktplaats hadden besteld. ”De dief wilde de bij ons gestolen boeken via ons eigen postagentschap verkopen,” aldus de verbijsterde medewerker.

Onderzoek op marktplaats leert dat sommige aanbieders inderdaad een verdachte indruk maken. 'Chanties' uit Sittard biedt niet alleen een flink aantal pas verschenen chicklittitels aan, maar ook veel als nieuw uitziende merkkleding. Een andere adverteerder biedt zo’n vijftig 'nieuwe' kinderboeken aan. Toch bewijst dat natuurlijk niets. Het is zelfs gebruikelijk dat boekenaanbieders op marktplaats de hele inhoud van een boekenkast aanbieden.

Oscar Diele, directeur van Marktplaats.nl, heeft inmiddels op de website van Boekblad gereageerd op het artikel. Volgens hem mist het artikel ‘de onderbouwing dat de boeken die worden aangeboden op Marktplaats ook daadwerkelijk gestolen zijn.’ Ook garandeert hij: ‘op het moment dat wij van verschillende kanten getipt worden dat er mogelijk iets niet in de haak is, trekken wij de advertentie na en blokkeren wij deze.’
(bron: NRC)

Arthur Japin (1956) schoot vol toen hij in Texas de inscriptie las op het standbeeld van een indianenleider. Het vormde de inspiratie voor zijn nieuwe roman De overgave over het gruwelijke lot van een Amerikaanse pioniersfamilie.

Het is het decor van een western: indianen en een Amerikaanse pioniersfamilie die in het begin van de negentiende eeuw naar het desolate, onontgonnen wilde westen trekt. Geen setting die je direct zou verwachten bij Arthur Japin. Of toch wel? "Nee," zegt de schrijver. "Ik heb niets met cowboys en indianen, nooit gehad. De films vond ik vervelend, evenals de boeken van Karl May."

Hoe kwam Japin dan op het spoor van dit noodlotsdrama?

"Volkomen toevallig. Het is als verliefd worden. Als je ernaar op zoek bent, gebeurt het niet. Zodra je denkt, dan blijf ik maar alleen, komt het ineens van drie kanten langs. Ik ging in 2004 naar Texas, kort nadat ik voor Een schitterend gebrek de Libris Literatuur Prijs had gekregen. Ik moest er even uit. In Texas rijd je door enorme vlakke landschappen op rechte wegen die je wel uit films zult kennen. Daar ga je een beetje van hallucineren. We stopten bij Quanah, een dorp met wat straatjes en een plein waar een standbeeld stond voor de Comancheleider Quanah Parker. Daarop stond een kort opschrift, waarvan ik volschoot. Ik heb meteen rondgevraagd, boeken gelezen en diezelfde avond een eerste opzet geschreven."

Japins nieuwe roman vertelt de geschiedenis van de pioniersfamilie Parker die dwars door het opstandige Texas trekt om zich in het nieuwe land te vestigen en het christelijke geloof te verspreiden. Ze bouwen een fort dat in 1836 door jonge Comanche-indianen wordt overvallen. Grootmoeder Sally Parker-Duty (Granny) overleeft ternauwernood. Haar man, dochter en schoonzoon worden gedood, een aantal kleinkinderen ontvoerd. Granny stelt alles in het werk om de ontvoerde kinderen terug te vinden.

De overgave begint met het bezoek dat Comancheleider Quanah veertig jaar na het bloedbad brengt aan de 94-jarige Granny. Quanah is onderweg om zich over te geven en zijn verslagen volk naar het reservaat te leiden. Hij blijkt de zoon te zijn van Cynthia Ann, een van Granny's geroofde kleinkinderen. Hierdoor komt de hele geschiedenis weer boven bij zijn overgrootmoeder. Zij vertelt daarop haar bewogen levensgeschiedenis aan haar indiaanse achterkleinzoon.

In zijn romans probeert Japin een link te leggen naar de actualiteit. In De overgave is die link het thema van vergeving.

"Mensen kunnen zich moeilijk inleven in een ander. Ik heb een groot deel van mijn leven geleefd zonder een oorlog direct om de deur. Nu heb ik het gevoel dat het allemaal steeds dichterbij komt. Daardoor wordt het almaar moeilijker om de zaken objectief te bekijken en je in te leven in een ander. Maar dat is nodig om een ander te begrijpen en te vergeven. Als er eenmaal begrip is volgt vergeving vanzelf."

(Door Nico de Boer voor Het Parool)

Tommy Wieringa’s unaniem lovend ontvangen roman Joe Speedboot, die eind januari 2005 verscheen, wordt eindelijk verfilmd. De verfilming staat al een tijdje in de planning, maar krijgt nu een positieve duw in de goede richting.

Dinsdag maakte het Filmfonds namelijk bekend dat Joe Speedboot de Telescoopbijdrage van de Publieke Omroep, het CoBO-fonds en het Filmfonds ontvangt. Deze bijdrage kan oplopen tot 1,9 miljoen euro per film. Het exacte bedrag moet nog worden vastgesteld.

Joe Speedboot wordt verfilmd door IJswater Films, dat eerder onder meer De Poolse bruid (1998) en Het 14e kippetje (1998) produceerde. Regisseur wordt André van Duren die eerder de films Mariken (2000) en Kees de Jongen (2003), de serie Tijd van leven en een aantal afleveringen van Pleidooi maakte.
(bron: Sentimento.nl)

Het wereldberoemde konijntje Nijntje Pluis krijgt een eigen boekenbon. De Boekenbon wil op deze manier Dick Bruna eren, die recentelijk 80 jaar werd. De Nijntje boekenbon krijgt een waarde van 10 euro. Dat heeft de Nederlandse Boekenbon BV woensdag bekendgemaakt.

Het is de tweede boekenbon ter waarde van 10 euro. Ook Remco Campert heeft zo'n waardebon. ‘We wilden Dick Bruna graag eren, maar we hadden geen boekenbon meer vrij. Toen hebben we besloten er een extra te maken’, aldus een woordvoerder. Ook Hella Haasse, Ida Gerhardt, Gerard Reve, Harry Mulisch, W.F. Hermans en Annie MG Schmidt hebben een eigen boekenbon.

Nijntje is wereldberoemd, onder meer onder de naam Miffy. De boeken van Bruna zijn in meer dan vijftig landen uitgegeven. Naast de kinderboekjes over het konijntje en haar vrienden en familie maakte Bruna ook boekomslagen, affiches, schetsen, briefkaarten en prenten.
(bron: Volkskrant)

Schrijfster Merel Roze neemt zitting in de jury van de Op Ruwe Planken Neplog Wedstrijd. Literair tijdschrift Op Ruwe Planken organiseert de Neplog Wedstrijd en daagt iedereen uit om in de huid van een ander te kruipen middels een nep-weblog.

Roze debuteerde vorig jaar met Fantastica, de eerste Nederlandse roman over het leven van een weblogger. De jury bestaat verder uit Frank Tazelaar, directeur van literair productiehuis Wintertuin, en Willem-Sjoerd van Vliet, hoofdredacteur van literair tijdschrift Op Ruwe Planken.

Op 1 december maakt Merel Roze de winnaar van de wedstrijd bekend tijdens het Wintertuinfestival in De Lindenberg in Nijmegen. De winnaar krijgt € 100,- aan boekenbonnen en is verzekerd van publicatie van enkele neplogfragmenten in Op Ruwe Planken.

Inmiddels hebben zich al tientallen 'schrijvers' aangemeld voor de wedstrijd en zijn een neplog begonnen. Het is nog steeds mogelijk om mee te doen. Creëer een fictief personage en vertel zijn of haar verhaal door middel van een neplog. U kunt uzelf aanmelden bij Op Ruwe Planken en het verhaal op uw blog beëindigen vóór 9 november 2007.

door Mario Wisse voor Metro

Van Cindy Hoetmer verscheen onlangs Schop Me!, een roman over het zesentwintigjarige meisje Fee, dat haar dagen vult met feesten, feestjes en middelen die de feestjes nog wat feestelijker maken.

Behalve zeer lezenswaardig is Schop Me! ook bijzonder onderhoudend. Geen nieuws voor wie de columns van Hoetmer in Nieuwe Revu leest. Ze kan de meest ernstige zaken op zo een manier opschrijven dat ze iets komisch krijgen. Een kwaliteit die zij gemeen heeft met, om maar eens iemand te noemen, Arnon Grunberg. Waarschijnlijk niet voor niks een van haar favoriete schrijvers.

Ik denk de knuppel in het hoenderhok te gooien door op te merken dat er maar weinig vrouwen zijn die grappig schrijven. Dat mislukt. Hoetmer blijkt het roerend met me eens. “Maar er zijn er toch wel een paar hoor”, zegt ze. “Nathalie Huigsloot bijvoorbeeld, die schrijft grappig. Om haar Miss America (over iemand die naar de VS gaat om voor een onuitstaanbare correspondent, lees: Max Westerman, te werken, red) heb ik hard moeten lachen. En Tama Janowitz, een Amerikaanse schrijfster van wie ik al lang niks meer gelezen heb, die is ook leuk.”

Schop Me!, de tweede roman van Hoetmer (de eerste, Het Beest in Daisy, verscheen twee jaar geleden en is onlangs in het Duits vertaald waar het als Lazy Daisy in de boekwinkels komt te liggen) speelt halverwege jaren negentig, een tijd waarin het clubben, slikken en snuiven hoogtij viert. Tegen de achtergrond van het geclub wordt een pijnlijke familiegeschiedenis verteld waarin thema’s als schuldgevoel, een moeizame moeder-dochter relatie en verslaving de revue passeren.

Met Welk deel van Schop Me! is autobiografisch?, stel ik een vraag die je een schrijver eigenlijk niet mag stellen. “Het deel dat over de jeugd van Fee en haar nichtje gaat”, zegt Hoetmer. “Maar niet dat van Fee’s moeder hoor. Mijn moeder is geen hippie. Verder zijn er nog wat dingetjes. En ik jat graag zo links en rechts. Dan neem ik wat dingen mee van mensen die ik ken. Er zijn personen die ik dan ook liever even niet tegen kom.”

Wat deed Hoetmer zelf half in de jaren negentig, hing ze net als hoofdpersoon Fee een groot deel van de week in de hoofdstedelijke clubs rond? “Ik feestte ook veel. Maar niet zo veel als de hoofdpersonen in het boek. Ik had veel verschillende vrienden en sommige namen me wel eens mee naar de Roxy. Maar ik kwam eigenlijk vaker in duistere rockholen.”

Wanneer je Cindy Hoetmer googelt kom je epistels tegen waarin ze met de grond gelijk wordt gemaakt. Hoe is ze daar onder? “Ik googel mezelf al een tijdje niet meer. En recensies lees ik ook niet. Het is niet zo dat ik kapot ben van een negatieve recensie, maar het kan wel mijn dag verpesten.” Haar eigen boek recenserend is ze in elk geval erg tevreden. “Ik vind dat ik sinds mijn eerste roman flink ben opgeschoten.”

De persoonlijke website van Cindy Hoetmer biedt onder andere een fragment uit Schop me!

De tiende vrouw, het nieuwste boek van Roel Janssen waarmee hij eerder De Gouden Strop won, is genomineerd voor de Vlaamse literatuurprijs De Diamanten Kogel 2007. Deze prijs zal voor de zesde maal uitgereikt worden op donderdag 20 september 2007 te Brussel.

In september wordt ook het proces tegen Willem Holleeder hervat. In De tiende vrouw zijn er parallellen met de actualiteit: makelaars fungeren als de bankiers van de onderwereld, advocaten worden bedreigd en vermoord, en afpersingen en criminele liquidaties zijn aan de orde van de dag. In De tiende vrouw draait het vooral om de witwasconstructies, die helder uiteen worden gezet.

door Arie Storm voor Het Parool

Is Harry Mulisch een groot schrijver? Dat is een vraag die van tijd tot tijd opduikt. En die ook nu weer kan worden gesteld naar aanleiding van de novellen die zijn gepresenteerd als een hommage aan Mulisch en die de laatste weken zijn besproken.

Natuurlijk is Mulisch beter dan Benali, Doeschka Meijsing, Möring, Etty en Durlacher. Maar dat zegt niets. In het land der blinden is nog altijd eenoog koning.

Je zou bijna denken dat het een heel slimme truc is van De Bezige Bij: we vragen voor deze serie zo slecht mogelijke auteurs, opdat onze Harry daar goed bij afsteekt!

Dat is gelukt.

De novellen zijn echter zó slecht dat ze van de weeromstuit de feestvreugde bij de tachtigste verjaardag van Mulisch grondig bederven.

Een Echt Groot Schrijver wordt niet door halvegaren, opportunisten en praatjesmakers geëerd. Nee, daarvoor nodig je een andere Echt Grote Schrijver uit. Bijvoorbeeld A.F.Th. van der Heijden.

En laat dat nu inderdaad de zesde en laatste schrijver zijn die een novelle voor Mulisch heeft geschreven: Mim of De doorstoken globe.

Is het hiermee nu eind goed, al goed?

Nou, nee. Voor Mulisch is de ramp compleet.

A.F.Th. van der Heijden heeft een geweldige novelle, of zeg maar gerust roman, afgeleverd. Niet alleen zet hij met dit boek de andere vijf hommagebrengers in de schaduw, ook het werk van Mulisch steekt er bleekjes tegen af.

Speelt Mulisch in de top van onze eredivisie, Van der Heijden blaast zijn partijtje mee in de Champions League.

Van der Heijden heeft een deel geleverd uit zijn romancyclus Homo duplex. Keurig draagt hij het op aan Mulisch. Ook is een dun lijntje getrokken van Mim naar het verhaal Quauhquauhtinchan in den vreemde van Mulisch. Maar voor het overige doet Van der Heijden geheel zijn eigen zin.

De gebeurtenissen die worden beschreven in Mim, spelen zich af op één dag: 25 april 1999. Van der Heijden zoomt op weergaloze wijze in op die dag en op enkele cruciale momenten van die dag.

Aan het begin worden we nog even op het verkeerde been gezet. Daar lezen we een ooggetuigenverslag van de voetbalwedstrijd tussen Erdam en Adam. Ook krijgen we enige achtergrondinformatie over het belang van deze 'klassieker'.

De voetbalcompetitie zit in het echt echter geheel anders in elkaar dan Van der Heijden ons voorspiegelt.

Iedere voetballiefhebber zal bijvoorbeeld de volgende alinea vreemd vinden:

'Het Rotterdams Dagblad bracht (…) al maanden dagelijks op de voorpagina een grafiek, waaruit heel precies viel af te lezen hoeveel punten Erdam nog moest scoren om landskampioen te worden, maar daarmee was de Telecompetitie nog niet gewonnen. Ook dat het een thuiswedstrijd was, gaf geen garantie, want Erdam zou op zondag 25 april 1999 in De Teil Adam tegenover zich vinden, waar de club op Nec of Nac gehoopt had.'

Vreemd: hoeveel punten nog scóren om landskampioen te worden? En: op NEC of NAC hópen? Staat het programma dan niet gewoon vast?

Nu vermoed ik dat Mulisch óók niets van voetbal weet, dus dat schept een band.

Bovendien: Van der Heijden creeert een eigen wereld, met eigen wetten en eigen gebruiken. Die wereld schuurt langs die van ons, maar zij is die niet. En wie weet zit de voetbalcompetitie in die parallelle wereld ook wel heel anders in elkaar dan bij ons.

De wereld van Van der Heijden zit überhaupt dichter bij de mythe dan bij de werkelijkheid. Toch is het verbluffende juist dat hij die mythe heel realistisch weet te brengen.

Daarbij blinkt Van der Heijden uit in observaties, detaillering en het op de juiste momenten geweldig uitvergroten van allerlei zaken. Dat wat hij vertelt, is gruwelijk. Hoofdpersoon Movo komt achter verschrikkelijke familiegeheimen en komt bepaald niet ongeschonden uit dit boek tevoorschijn.

Kopen, deze laatste hommage. En geef de rest maar met de vuilnisman mee.

Het boek Woensdag Gehaktdag, waarin schrijver Richard Klinkhamer de dag beschrijft waarop hij zijn vrouw doodde, ligt vanaf 3 oktober in de boekhandel. De in 2005 opgerichte uitgeverij Just Publishers geeft het boek uit, dat verscheidene uitgevers eerder hebben geweigerd.

Eerder dit jaar verschenen fragmenten in het tijdschrift Kinbote. Gehaktmolens of meeuwen kwamen in dat fragment niet voor. Wel de ontmoeting tussen de hoofdpersoon en een esoterisch angehauchte vrouw. „Van mijn ontmoeting met Belle zou een hartverscheurende novelle te maken zijn.”



Klinkhamer (1937) bekende in februari 2000 dat hij zijn vrouw Hannie Godfrinon in 1991 had gedood. Ze was op 30 januari 1991 verdwenen. De verdenking viel al snel op Klinkhamer, maar de politie vond onvoldoende bewijsmateriaal om hem vast te houden. Drie maanden na de verdwijning van zijn vrouw begon Klinkhamer als een bezetene te werken aan Woensdag Gehaktdag. In het boek beschreef hij wat er op 30 januari gebeurd kon zijn. Just Publishers spreekt van een ‘bijzonder en lezenswaardig boek’.

Nadat het lichaam van Hannie was gevonden in de achtertuin van het huis waar hij tot mei 1997 woonde, bekende de schrijver dat hij zijn vrouw om het leven had gebracht. Hij werd in hoger beroep wegens doodslag tot zeven jaar cel veroordeeld, maar kwam in oktober 2003 vervroegd vrij. Hij kwam toen onder elektronisch toezicht te staan.
(bron: Volkskrant & NRC)

Voormalig Gouden Kooi-bewoonster Natasia Blank werkt aan een boek over de perikelen in de miljonairsvilla waar ze tien maanden verbleef. "Ik denk dat ik veel te vertellen heb", laat de zwarte diva weten. Volgens eigen zeggen is het dan ook niet verwonderlijk dat ze nu "zwaar wordt bedreigd door de producent van het programma".

Het tv-bedrijf Endemol heeft inmiddels advocaten ingeschakeld om publicatie van het boek tegen te gaan. Natasia, wiens kwaliteiten als moeder in twijfel werden getrokken toen zij haar kinderen thuis achterliet om haar miljonairsdroom na te jagen, is niet onder de indruk van de bedreigingen. "Tien maanden Gouden Kooi is pas eng", verklaart ze.

Als we de 33-jarige Surinaamse moeten geloven belooft het een spannend boek te worden. "Hoe zijn alle stemmingen gelopen. Ging het eerlijk of werden we een beetje gestuurd?"

Haar loslippigheid kan haar duur komen te staan: er is al een boete van 50.000 euro opgelegd door John de Mol.
(bron: Telegraaf)

Met vierduizend bezoekers is Manuscripta een redelijk succes geworden. Het evenement, dat door organisator stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB) als de opening van het nieuwe boekenseizoen wordt gezien, werd gisteren voor het eerst gehouden.

In de diverse gebouwen op het terrein van de Westergasfabriek kon het publiek op zeven podia en in drie filmzalen kennisnemen van nieuw te verschijnen boeken.

Liefst 151 uitgeverijen en 191 schrijvers waren aanwezig. Er werd voorgelezen uit te verschijnen werk, tekenaars en auteurs signeerden en loslopende schrijvers konden worden aangesproken.

Bij de ingang van de Zuiveringshal stond een rad van fortuin. Bezoekers draaiden en konden boeken winnen. Opvallend vaak werd Bedwelmd van Lulu Wang uitgereikt. Binnen werd Arthur Japin - van hem verschijnt deze maand de nieuwe roman De overgave - hartstochtelijk geknuffeld en gezoend door een lezeres, achter een wandelende Adriaan van Dis liep een zwijgend groepje bewonderaars, en een verlegen Kader Abdolah - die de Koran hertaalt - signeerde boeken van verlegen fans.

Bij de stand van uitgeverij Nijgh & Van Ditmar stond de grijnzende directeur Vic van de Reijt. Hij vertelde over een boek uit zijn stal. ''Bedrijf van Hans Vervoort, dat is onze najaarsknaller. Een roman over medezeggenschap, hahaha. Slechter kun je een boek niet verkopen. Maar wat een een roman! En er volgen nog twee delen!''

Manuscripta is geen beurs voor alleen literatuurliefhebbers. Er was ook een babyfluisteraar, filosofen gingen verbaal in gevecht, de omslag van de Nederlandse vertaling van het laatste Harry Potterdeel werd onthuld, er werd gekookt, en er was een schrijfster op een tractor. Kortom; het publiek dat eindelijk eens op grote schaal kennis kon nemen van 'het boekenvak', werd, mede door de volle programmering, overal flink vermaakt.

Terwijl een enorm plakkaat met daarop de Harry Potteromslag aan een rondreis over het terrein begint, is daar de verschijning van die andere wereldberoemde Harry: Harry Mulisch. Hij kreeg een luid applaus en er werd druk gefotografeerd en gefilmd met mobiele telefoons.

Een bijzonder vitale Mulisch - 'je moet leven alsof je onsterfelijk bent' - veroverde het massaal opgerukte publiek. Voorafgaand aan zijn opkomst werd er gediscussieerd door vijf van de zes auteurs die een novelle aan hem hadden gewijd. ''Dat kwam over als een heiligverklaring,'' zei Mulisch. Waarmee de heiligverklaring van Mulisch dus een feit is.

Manuscripta, dat met die vierduizend bezoekers de organisatie meer dan tevreden stemde, is ook gepland voor 2008 en 2009. Gelet op de in de wandelgangen opgevangen positieve geluiden, zal het publiek ook dan toestromen.

De boekenliefhebbers, tassen vol folders, gratis voorpublicaties en boeken, zagen er gisteren bijzonder tevreden uit. Dat gold ook voor de zoveelste bezoeker die met Bedwelmd van schrijfster Lulu Wang naar huis ging.
(bron: Parool)

Paul de Leeuw neemt binnenkort een pilot op voor een mogelijk nieuw kunstprogramma. Wat een toeval, want juist deze week kreeg de Publieke Omroep op haar lazer omdat er te weinig kunst te zien is geweest. De show krijgt de titel Boeken, Kunst en Eieren mee en zal de bijdrage van veel BN'ers bevatten. Daarmee lijkt de Publieke Omroep een populair kunstenprogramma te willen maken.

Negen bekende Nederlanders komen vertellen over hun kunstuiting. Daaronder zitten onder meer Andries Knevel en Albert Verlinde. Uit een vak met negen kunstuitingen moeten ze er telkens één uithalen om hun eigen kunst in te brengen.

Het is nog onduidelijk of en wanneer Boeken, Kunst en Eieren op televisie komt en welke omroep het gaat uitzenden. De VARA ligt voor daarbij voor de hand, aangezien De Leeuw daar nog een contract heeft lopen voor drie jaar.
(bron: Zappen.blog.nl)