Schrijver Henk Romijn Meijer is op zaterdag 23 februari is in zijn huis in Souillac (Frankrijk) overleden. Hij was al geruime tijd ernstig ziek. Romijn Meijer werd 79 jaar.

Vorige week verscheen in de aanloop naar de Boekenweek de derde druk van zijn roman Oprechter trouw, een ode aan de oude dag, aan mensen wier lijf stram moge zijn, maar wier levendige geest tegenstrevend als steeds de tand des tijds trotseert. In oktober 2007 verscheen Romijn Meijers laatste roman, Verhoudingen, waarin hij zich opnieuw liet zien als een groot stilist in wiens werk ironie en melancholie op ingenieuze wijze verstrengeld zijn.

Henk Romijn Meijer (1929-2008) debuteerde in 1956 met de verhalenbundel Consternatie, die werd bekroond met de Reina Prinsen Geerlingsprijs, en publiceerde in de ruim vijftig jaar van zijn schrijverschap meer dan twintig verhalenbundels, romans en essays. Hoewel hij veel kritische erkenning kreeg voor zijn romans, waarvan Mijn naam is Garrigue, over een gifmoord op het Franse platteland, de bekendste is, was Henk Romijn Meijer vooral een grootmeester van het korte verhaal.

Zijn veelzijdigheid werd in zijn oeuvre weerspiegeld: de verhalen spelen zich af op het Franse platteland en in kunstenaarskringen in Amsterdam, onder schoolkinderen in Melbourne en onder jazzmusici in de USA. Romijn Meijer was naast schrijver jazzgitarist en een kenner van de Nederlandse realistische schilders van de vorige eeuw. In 2005 ontving hij de Max Pam Award 2004 voor de bundel Alle verhalen tot nu toe.

Henk Romijn Meijer woonde sinds 2005 permanent in de Dordogne (Frankrijk), samen met zijn vrouw, de schrijfster Elizabeth Mollison.

Schrijvers Kluun, Tommy Wieringa, Peter Winnen en Manon Uphoff hebben ieder een 30-minuten verhaal geschreven. Precies genoeg tijd om al lezend optimaal te kunnen genieten van een glas Hertog Jan Grand Prestige. De smaak van dit bijzondere, zware bier komt het best tot zijn recht wanneer er een halfuurtje de tijd voor wordt genomen, zegt de traditie.

Bierliefhebbers ontvangen één van deze vier eenmalige uitgaven bij aankoop van een sixpack of een bestelling van Grand Prestige in de horeca. Brouwmeester Gerard van Den Broek: ‘En net als bij wijn neem je bij Hertog Jan Grand Prestige de tijd om te ruiken, proeven en te genieten. Het liefst een halfuurtje.'

Om dit halfuurtje nog wat aangenamer te maken, hebben schrijvers Kluun, Tommy Wieringa, Peter Winnen en Manon Uphoff speciaal voor Hertog Jan een 30-minuten verhaal geschreven.

De titels van de vier boekjes zijn Mister van Tommy Wieringa, Het Rode van Manon Uphoff, De Missie van Peter Winnen en Memoires van een Marketingsoldaat van Kluun.

Schrijver Peter Winnen: 'Ik vind het een verrassende keuze dat bierbrouwer Hertog Jan zijn speciaalbier na Ode aan de Herfst blijft koppelen aan literatuur. Daarom heb ik samen met mijn drie collega-schrijvers graag gehoor gegeven aan het verzoek om een verhaal voor de ‘Neem de Tijd’ campagne te schrijven. Het zijn naar mijn idee vier prikkelende verhalen geworden, waarvan ik zou zeggen ‘verzamel ze allemaal’.'

door Wim Bossema voor De Volkskrant

De hoogtepunten van het boek De Afrikaanse weg van reis-schrijver Ton van der Lee zijn de oude wijsheden die hij optekende uit de mond van mevrouw Chikulamayembe in Malawi. Zoals: 'Wie niet van modders houdt, moet niet om regen bidden.'

Van der Lee ontmoette haar bij toeval. Op goed geluk reed hij een dorpje binnen, weg van de gebruikelijke routes, en daar zat zij in een schommelstoel voor haar huisje. Het werd een vrolijke ontmoeting, waarbij de oude dame, na te hebben geïnformeerd of het waar is dat koeien in Nederland wel veertig liter melk geven, de reiziger trakteerde op een uurtje spreekwoorden.

'De grootste afstand ter wereld is die tussen het hoofd en het hart.' Het gezegde dat het dichtst bij het hoofdthema van De Afrikaanse weg komt is: 'Een rivier die zover stroomt dat hij zijn bron vergeet, bereikt de zee niet.'

Afrika is de weg kwijt en kan die terugvinden door bij de eigen cultuur en geschiedenis te rade te gaan, is de gedachte waarvoor Van der Lee bevestiging zoekt bij een keur aan 'gewone Afrikanen'. Afrika kan toch niet echt het Hopeloze Continent zijn? Van der Lee wil de mensen die hij tegenkomt vragen naar oplossingen. En zo kan de lezer meegenieten van ontmoetingen en gesprekken en van enthousiaste Afrikanen die in het klein van alles proberen om het leven beter te maken. Maar narigheid hebben ze ook vaak te vertellen. De problemen komen beter uit de verf dan de oplossingen. Gedurende de reis groeit het gevoel dat hij tegen beter weten in positief wil blijven.

Eigenlijk is het dilemma van Afrika en de Afrikaliefhebbers als Van der Lee nog steeds nog steeds te vatten in de twee bekendste Afrikaanse spreekwoorden, die ook mevrouw Chikulamayembe opzei. De ene is hoopvol: 'Geef een hongerige man een vis, en hij zal de hele dag eten. Geef hem een net en hij zal nooit meer honger hebben.'

De ander is somber en actueel: 'Waar olifanten vechten, wordt gras vertrapt.'
(uit De Volkskrant)

De boekenweek komt er aan en dat betekent dat een week lang de bekendste schrijvers de meest exclusieve feestjes afstruinen om hun boeken onder de aandacht te brengen.

CJP en De Slegte vinden het natuurlijk ook belangrijk om lezen onder de aandacht te brengen maar nog veel belangrijker: dat leuke boeken betaalbaar worden. Bart Chabot ondersteunt dit doel van harte en daarom liggen zijn boeken massaal bij De Slegte. Om de gevierde schrijver te bedanken voor zijn bijdrage aan het betaalbaar leesplezier van jongeren in Nederland zal hij op donderdag 6 maart om 20.00 uur op feestelijke wijze worden gekroond tot Koning van de ramsj in De Slegte in de Kalverstraat in Amsterdam.

Bart Chabot neemt de eretitel met plezier in ontvangst:

“Als schrijver wil ik door zoveel mogelijk mensen gelezen worden. En, als je weinig te makken hebt, kun je bij De Slegte toch de boeken van de beste auteurs ter wereld voor een prikkie kopen. Ik zie De Slegte dan ook als Volksboekhandel Nummer Een. Daarom voel ik me heel vereerd met deze bekroning. Ik hoop dat vanaf nu deze prijs elk jaar wordt uitgereikt.”

Chabot zal arriveren in een limousine bij De Slegte, waar een uitzinnige menigte hem op de rode loper opwacht.

Donderdag 6 maart 20.00 uur, Slegte filiaal op Kalverstraat nr 48, Amsterdam
Dresscode: Black tie

De tweede roman van Xenia Kasper, manager van Linda de Mol en Gordon, is binnen twee weken al toe aan de tweede druk. De eerste oplage van 32ºc, 7000 exemplaren, is zo goed als uitverkocht.

Dat meldde uitgever Foreign Media Books donderdag. Van haar debuutroman 38 1/2 zijn intussen 15.000 exemplaren verkocht. Dit boek verschijnt later dit jaar ook in Rusland. Kasper werkt momenteel aan haar derde boek, dat volgend jaar moet verschijnen.
(bron: ANP)

Door Heleen van Lier voor de Volkskrant

In Bridgend in Zuid-Wales heeft de 16-jarige Jenna Parry zich dinsdag verhangen aan een boom. Zij is hiermee de zeventiende jongere in de regio die in de afgelopen twaalf maanden zelfmoord heeft gepleegd. Terwijl de politie met de handen in het haar zit, speculeert de Britse pers erop los. Zo wordt er geschreven over een netwerk van zelfmoordgoeroes, waar ook de Nederlandse schrijfster Karin Spaink deel van uit zou maken.

Volgens de Britse politie zijn tenminste acht van de slachtoffers bekenden van elkaar. Maar er zijn geen verdere aanwijzingen dat de zelfmoorden gerelateerd zijn. Voor het onderzoek werkt de politie samen met onder anderen jeugdwerkers en psychologen, maar de verklaring voor de zelfmoordgolf hebben zij nog niet gevonden.

De Britse media geven ondertussen de meest wilde verklaringen. Zo meldt de website Telegraph, van de kwaliteitskranten The Daily Telegraph en The Sunday Telegraph: ‘Een netwerk van zelfmoordgoeroes dat het internet gebruikt om mensen te adviseren hoe zelfmoord te plegen is ontmaskerd.’ Een hiervan is een Amerikaanse satanist die een gids schrijft over het onderwerp, een andere is een ‘pro-choice’ Nederlandse schrijfster, Karin Spaink, wier website tientallen gedetailleerde zelfmoordmethodes geeft, aldus de Telegraph.

Op haar website geeft Spaink een opsomming van 41 manieren om zelfmoord te plegen. Bij elke methode wordt vermeld wat het slagingspercentage is, hoe lang het duurt voordat je sterft, de benodigdheden, hoe gemakkelijk deze verkrijgbaar zijn en andere opmerkingen. Zo staat er bijvoorbeeld: ‘Alcohol helpt bij het oplossen van medicijnen. Drink niet van tevoren, maar spoel de pillen weg met wodka of iets vergelijkbaars, en drink het achteraf, als je nog bij bewustzijn bent.’ De zekerheid op zelfdoding bij van een gebouw springen is volgens het artikel 90 procent bij zes verdiepingen, en die zekerheid neemt toe naarmate je hoger gaat.

Tegenover Boekennieuws.com meldt Spainkt dat het hier niet gaat om een artikel van haar hand, maar 'om een oude FAQ die op veel plaatsen op internet staat'.

Volgens Karin Spaink gebruikt ze de opsomming als illustratie bij artikelen die ze over het onderwerp schrijft, en raadt ze juist veel methodes af.

Spaink, columniste voor onder andere Het Parool en De Groene Amsterdammer, is over het onderwerp gaan schrijven toen multiple sclerose bij haar werd geconstateerd. Ze heeft ook boeken geschreven zoals: De dood in doordrukstrip, over zelfmoord en euthanasie. Op 14 februari 2008 kreeg zij het Roze Lieverdje, een prijs voor Amsterdammers die zich inzetten voor seksuele diversiteit en emancipatie van de Amsterdamse afdeling van GroenLinks.

Spaink wuift de beschuldigingen van de Telegraph weg als nonsens. ‘De Britse pers wordt al gauw hysterisch, vooral als het over zelfmoord en euthanasie gaat’. ‘Erover schrijven en praten’, stelt Spaink, ‘werkt in landen waar een groot taboe op zelfmoord rust, juist preventief.’ Van de bezoekers van de zelfmoordforums die ook Spaink regelmatig bezocht, ‘pleegt maar een klein deel daadwerkelijk zelfmoord’.
(uit De Volkskrant)

door Winfried de Wilde voor Boekennieuws.com

Vroeger trouwde een stel, kreeg kinderen en ging dood. Zo overzichtelijk is het vandaag de dag niet meer. Bijna 40 procent van alle huwelijken strandt. De exen zoeken allebei een nieuwe geliefde waarmee ze het opnieuw gaan proberen. In het nieuwste boek van Hadewijch Griffioen, Honden Vissen Krokodillen, vormt dit gegeven het voertuig voor de emotionele puinbak die een nieuw samengesteld gezin met zich kan meebrengen.

In de roman doen de vier kinderen Chiem en Andri - uit het eerste huwelijk van hun moeder - en Reggie en Donnie uit hun moeders tweede relatie indringend verslag van het leven dat zich afspeelt achter de deur van hun nieuw betrokken villa in het bos. Ze observeren de moeizaamheid van de relatie tussen hun moeder en haar nieuwe man Filip Daaruit blijkt, de liefde van kinderen voor hun (tweede) vader en voor hun moeder is niet wit, is niet zwart. De loyaliteit jegens de een en de ander speelt in het grijze middengebied. Maar oh, wat een pijn doet dat!

Griffioen toont in de uitwerking van dit thema superieure klasse door de doodgewone dingen uit het leven van een huisgezin existentiële lading te geven. Zo windt Filip zich danig op over de kras die Donnie in het parket heeft gemaakt. Maar niemand schijnt oog te hebben voor de emotionele krassen die de gezinsleden elkaar toebrengen.

De middelpuntvliedende krachten waaraan het gezin onderhevig is brengen de gesloten puber Reggie tot zelfverwonding, waarmee de schrijfster een buitengewoon actuele problematiek onder jongeren aan het licht brengt. Zelfverwonding is eigenlijk een machtsspelletje, hoe afschuwelijk ook.

Dit machtsspel speelt zich ook af in de praktijk van Filip die dierenarts is. Een clïent met een verlopen huwelijk vraagt hem om vier gezonde hondenpuppy's een spuitje te geven. Filip wil er eerst niet aan, maar zwicht uiteindelijk voor het verzoek. Echter de vrouw van de klant was dol op de puppy's en niet op de hoogte van de duivelse gang van haar man naar de dierenarts. Zo slaagt de klant in zijn opzet om zijn vrouw te treffen.

De keten van macht is duidelijk: die van de klant over zijn vrouw en over Filip, want 'je boterham verdienen is ook belangrijk' en Filip - met zijn kast vol genadig gif - over de hondjes. Wat volgt is een paranoïde vlucht van Donnie met de hondelijkjes door het bos.

Een roman die door zijn bijzondere structuur sterk doet denken aan het beklemmende Kentering van een huwelijk van de Hongaarse schrijver Sandor Márai.

Honden Vissen Krokodillen is een actueel verhaal waarin twee puberkinderen en twee adolescenten met zichzelf overleggen wat nou eigenlijk waar en zuiver is. Deze binnengedachten, afgewisseld met turbulente gebeurtenissen tegen de achtergrond van een dreigend bos maken deze roman tot een verontrustend boek.

De nieuwe roman van Arnon Grunberg verschijnt dit jaar niet bij Rothschild & Bach, maar bij uitgeverij Lebowski. Het is, na De joodse messias, de tweede keer dat Grunberg een boek onderbrengt bij Oscar van Gelderen in plaats van zijn vaste uitgeverij Nijgh & Van Ditmar. ‘Zie het als een tweede eenmalig uitstapje', zegt Van Gelderen, aldus Boekblad.nl.

Het is de tweede keer dat Grunberg een boek uitbrengt bij Oscar van Gelderen. De eerste keer was de roman De joodse messias, die in 2004 verscheen bij uitgeverij Vassallucci. Bij de verschijning van die roman beloofde Grunberg nog eenmaal een boek onder te zullen brengen bij Van Gelderen.

Door Arie Storm voor Het Parool

Meteen na het dichtslaan, of eigenlijk al tijdens het lezen van de nieuwe roman van Rascha Peper, Vingers van marsepein getiteld, zat ik met tegenstrijdige, verwarrende gevoelens.

Hoewel ik over het algemeen nogal mild ben, zat de scherpe literatuurcriticus in mij meteen klaar om nogal wat kritische kanttekeningen te plaatsen. Tegelijkertijd was echter een andere kant van mijn persoonlijkheid geactiveerd, een meer nostalgische, en die zat met een brok in de keel. Peper was er weliswaar niet in geslaagd mij in de geest zo'n driehonderd jaar terug in de tijd te verplaatsen, maar een decennium of drie had ze me wel laten overbruggen: ik voelde me alsof ik weer op de lagere school zat in de Schilderswijk in Den Haag; vaak zat ik toen weggedoken in een boek, alles om mij heen vergetend.

De ene helft van Vingers van marsepein is een historische roman; dat zijn de oneven hoofdstukken. Die spelen zich af in 1704. De aandacht is gericht op de tienjarige Bregtje, die na de dood van haar ouders en haar broer is opgenomen in het gezin en de entourage van de bekende anatoom (zeg maar: ontleedkundige) Frederik Ruysch. Bregtje heeft zo haar zwaarwegende redenen om wetenschappelijke geheimen van haar oom te verraden aan een concurrent van hem. Zij voelt zich daar schuldig over. Uiteindelijk komt alles goed. Ik zeg dat maar meteen, want werkelijk spannend wordt deze hele geschiedenis toch nooit.

Er is iets wat nogal opvalt aan dit deel van het boek. Overzeese auteurs als John Banville en Peter Ackroyd hebben het genre van de historische roman bevrijd uit duffe clusters en er een meer dynamische inhoud aan gegeven. Het heeft er alles van weg dat Rascha Peper deze ontwikkeling volledig heeft gemist.

En dan is er het taalgebruik van Peper. Personages zeggen allerlei dingen verbijsterd, verontwaardigd of beledigd. Er zijn hysterische zinnen. Soms zijn die zinnen zelfs uitgesproken raar: 'Ze liet zich op haar stoel vallen, sloeg haar handen voor haar ogen en liet een vloed aan brandende tranen in haar handpalmen druppen.' De eigenaardigheid zit hier onder andere in de tegenstelling tussen vloed en druppen. Verder wemelt het van die rare ouderwetse kinderboekendingetjes: personages vragen bijvoorbeeld dingen 'als uit één mond'. Of ze vliegen kamers in en uit. Niet echt, natuurlijk, want dat is meer iets voor Harry Potter, nee, die uitdrukking is bedoeld om de snelheid van hun lopen aan te geven.

In het andere deel van de roman (de even hoofdstukken) is het driehonderd jaar later. We zitten dan aan het begin van onze eigen 21ste eeuw. De tienjarige Benjamin woont met zijn moeder aan de Bloemgracht, recht tegenover het huis waar Bregtje eens woonde, maar dat weet Benjamin (nog) niet. In de loop van het verhaal raakt Benjamin bij toeval geïnteresseerd in het werk van Frederik Ruysch.

Toch vormt dit gegeven niet de hoofdmoot van dit deel van het boek. Veel belangrijker zijn de problemen van Benjamin op het huiselijk vlak: zijn ouders zijn gescheiden, zijn vader heeft een kekke nieuwe vriendin, zijn moeder is een afgetobde sloof en is bovendien nog lang niet over de dood van haar andere kindje heen, een dochtertje. En - o ja - Benjamin wordt gepest op school.

We zitten hier kortom helemaal in het genre van het jeugd- of kinderboek waarin allerlei 'herkenbare' problemen worden behandeld. Wat het taalgebruik betreft, kan Peper ook in dit deel overigens wel een oppepper van iemand als Carry Slee gebruiken (een stijlvirtuoos in vergelijking met Peper).

De avonturen van Bregtje en Benjamin raken elkaar overigens nooit echt.

En toen zat ik dus ineens toch met een brok in mijn keel. Ja, Peper heeft een kinderboek geschreven dat dertig, 35 jaar geleden niet of nauwelijks zou zijn opgevallen en dat nu hopeloos gedateerd aandoet. Dat stemt nostalgisch. Wellicht is dat ook een verdienste.

Joran van der Sloots uitverkochte boek De zaak Natalee Holloway. Mijn eigen verhaal over haar verdwijning op Aruba (Sijthoff) wordt niet herdrukt.

In het vorig jaar in april verschenen boek, waarvan 15.000 exemplaren zijn gedrukt, geeft Van der Sloot zijn visie op de zaak Natalee Holloway. Het huidige boek beschouwt uitgeefster Marga de Boer als „gedateerd”, in de zin dat het niet compleet is wat de gebeurtenissen na de deadline van het boek (in februari 2007) betreft.

De Boer typeert het boek als „narratieve non-fictie”: de feiten moeten kloppen, en die breng je verhalend. Misschien komt er in een later stadium, als er meer bekend is in de zaak, een herziene of aangevulde editie.
(uit: NRC)

Door Maarten Moll voor Het Parool

Het Boekenweekgeschenk De pianoman van Bernlef kent een recordoplage van 960.000 exemplaren. De Boekenweek, van woensdag 12 tot en met zaterdag 22 maart, heeft als thema 'Van oude menschen... De derde leeftijd en de letteren'.

Tijdens een persbijeenkomst gisteren over de 73ste Boekenweek, werd het thema nog wat uitgediept. Henk Kraima, directeur van de organisator van de Boekenweek, de stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB), stond stil bij het onderwerp, dat een onderwerp is 'van schrijvers van alle tijden'. Hij noemde ouderdom een actueel thema, want Nederland kent 3,4 miljoen mensen van zestig jaar of ouder - bijna een kwart van de volwassenen.

Met trots kondigde hij Renate Dorrestein aan, de auteur van het Boekenweekessay Laat me niet alleen. Dorrestein hield een geestig praatje. ''Vroeger werden mensen gewoon oud genoemd, nu hebben ze het over de derde leeftijd. Vroeger zat je als je oud was achter de geraniums, tegenwoordig begin je aan je tweede leven. Je gaat golfen, je gaat op Italiaanse cursus, of je volgt een studie kunstgeschiedenis. We worden niet meer oud zoals onze ouders en grootouders. Ik las op een website: 'voor jongeren van boven de 55'. Dat is aanstellerij. We zijn niet eeuwig jong, kijk maar eens op geenstijl.nl, waar drie oplossingen voor mensen van mijn generatie worden genoemd: een nekschot, een ophokplicht of vergassing. Daarom heb ik met Laat me niet alleen een zelfhulpboek voor ouder worden in de 21ste eeuw geschreven. Met een stappenplan, tips, leermomenten''

Ook Bernlef kwam aan het woord. Hij schreef De pianoman, een verhaal dat is gebaseerd op de man die in 2005 in Engeland aanspoelde. Een man die niets zei, maar alleen piano speelde. ''Niet praten is een interessant uitgangspunt, ik heb het ook al in mijn roman Boy gebruikt,'' zei Bernlef. Om daarna wat maatschappijkritiek te spuien. ''In een wereld waar je op televisie iedereen zonder schroom zijn persoonlijke leven ziet vertellen, is dit een aantrekkelijk alternatief.''

De pianoman, dat begint met de regel 'De eerste drie jaar van zijn leven sprak Thomas Boender geen woord', heeft niet veel met het Boekenweekthema te maken, zei Bernlef. ''Het is een verhaal dat zich in een taalarm milieu afspeelt, maar aan het einde is de hoofdpersoon wel in staat zich in taal uit te drukken. Daar gaat het over.'' Bernlef staat ook centraal in het Boekenweek-cv: het 64-pagina's tellende boekje van de bibliotheken, dat in een oplage van 95.000 stuks klaar ligt voor leden van de openbare bibliotheken.

Natuurlijk geldt De pianoman op 16 maart ook weer als gratis vervoersbewijs in de trein. Er zullen die dag, als hommage aan jazzliefhebber Bernlef, twee treinen met jazzmusici door het land reizen.

De Vlaamse schrijver en theatermaker Tom Lanoye zal op dinsdagavond 11 maart het openingsprogramma van het Boekenbal verzorgen onder de titel Lust en dorst vervallen nooit.

De nieuwe roman van Jan Siebelink heet Suezkade en speelt vrijwel geheel in Den Haag. Het Gymnasium Haganum vervult een belangrijke rol. Siebelink situeerde eerder een aantal van zijn romans in Den Haag. Zo spelen Vera er en grote delen van Engelen van het duister.

Suezkade gaat over ‘een schatrijke jongen die geheel alleen op de wereld staat’. „Waarschijnlijk is hij wees, maar dat weet hij niet eens zeker. Hij heeft een oudtante die aan de Suezkade woont. Ik zou het huis zo aan kunnen wijzen, het ligt in de bocht waar de Suezkade de Laan van Meerdervoort kruist,” zegt de schrijver.

De hoofdpersoon uit Suezkade heeft ondanks zijn rijkdom de behoefte om ‘iets te doen’. In Parijs leest hij in een Nederlandse krant een advertentie voor herintreders in het onderwijs. Zo wordt hij ten slotte leraar Frans aan het Descartesgymnasium in Den Haag. Siebelink: ,,Dat gymnasium is in werkelijkheid Gymnasium Haganum aan de Laan van Meerdervoort. Maar er lopen ook herinneringen aan mijn eigen school uit Ede, waar ik voor de klas heb gestaan, doorheen.’’

De kersverse leraar Frans valt aanvankelijk nogal op. Hij doet het goed in zijn nieuwe omgeving, maar langzamerhand raakt hij geheel vervreemd. Hij komt in een geïsoleerde positie terecht en moet op den duur het onderspit delven. Ook ontwikkelt er zich een romance tussen de leraar en een jong Marokkaans meisje dat hij als brugklasser ziet binnenkomen en dan door de jaren heen volgt. Het is een liefde, haast Siebelink zich eraan toe te voegen, ‘die overigens niet geconsumeerd zal worden’.

Siebelinks band met Den Haag gaat terug tot de jeugd van zijn vrouw. Siebelink groeide zelf op in Velp. Maar Gerda Hoogstraten, zijn vrouw, is afkomstig uit de familie van de gelijknamige boekhandel aan het Noordeinde. Vera wordt beschouwd als een echte Haagse roman. Die was voor een groot deel gesitueerd in het Valkenboskwartier, Engelen van het duister in de Stationsbuurt.

Siebelink schreef Suezkade tijdens de drukte die het succes van Knielen op een bed violen met zich meebracht. Het motief van de eenling die in afzondering wordt gedwongen, zoals de vader in zijn jongste roman, is er ook sterk aanwezig. Suezkade zal dit najaar pas verschijnen.
(uit: AD)

Als schrijver in spé is het niet al te makkelijk om je boek gepubliceerd te krijgen. Naast schrijven is dat eigenlijk een kunst op zich. Lukt het je al om een uitgever te vinden, dan wordt het boek vaak in een kleine oplage gedrukt en krijgt het minder aandacht in de winkels dan boeken van gevestigde schrijvers.

Toch is het niet volledig kommer en kwel. Debuterende schrijvers maken namelijk kans op de Selexyz-debuutprijs waaraan een geldbedrag van 10.000 euro is gekoppeld. Afgelopen week maakte de jury de genomineerden voor 2008 bekend. Op 29 mei laten zij weten wie van de vijf schrijvers met de prijs naar huis gaat.

De prijs is vooral bedoeld om het schrijven van literair proza te bevorderen en om de winnaar de kans te geven zich een tijd lang zonder financiële zorgen op het schrijven te richten. Toch is het publiceren van je werk volgens juryvoorzitter Bram Peper al een prijs op zich.

‘Duizenden mensen bieden ieder jaar tevergeefs een manuscript bij een uitgever aan’, vertelt Peper. ‘Het is al een overwinning voor een schrijver dat de uitgeverij het de moeite waard vindt om zijn werk uit te brengen.’

Dat een uitgeverij vinden zo moeilijk is, ligt volgens Elik Lettinga van Uitgeverij De Arbeiderspers vooral aan de schrijvers in spe zelf. ‘Wij werven op verschillende manieren nieuwe schrijvers. Maar we krijgen ook ongevraagd veel manuscripten opgestuurd. We lezen die allemaal en als iets er echt uitspringt, gaan we kijken of we het willen publiceren’, zegt de uitgeefster. ‘Maar de kwaliteit van veruit de meeste manuscripten is niet goed genoeg en iemand moet ook bij de uitgeverij passen.’

Daarnaast heeft het volgens de uitgeefster ook te maken met de hoeveelheid schrijvers die een uitgeverij in huis kan hebben.

‘Per jaar nemen we twee tot drie schrijvers aan. Dat is best veel als je nagaat dat we geen drie schrijvers per jaar kwijtraken.’ Bram Peper meent dat een uitgever een risico neemt bij een debuut. ‘Daarom brengen ze het eerst in een oplage van 1.500 tot tweeduizend boeken uit.

Mocht het een succes blijken, dan kunnen ze altijd nog meer drukken.’ Voor mensen die keer op keer worden afgewezen, is zelf laten drukken ook een optie. ‘Maar dat kost een hoop geld en dan zit je nog met het distributieprobleem’, zegt Peper. ‘Je ziet dit soort boeken zelden in de boekwinkel.’
(uit: DAG)

Dj Marc de Hond gaat een non-fictie roman schrijven, gebaseerd op zijn ervaringen van de afgelopen jaren. Dat heeft De Hond dinsdag bekendgemaakt. Het nog titelloze boek komt in september uit bij uitgeverij Nieuw Amsterdam.

„Het mag geen autobiografie heten, ik ga niet mijn hele leven beschrijven”, vertelt de voormalig Caz!-presentator. „Maar alles wat ik de laatste jaren heb meegemaakt, komt er zeker in terug.” De Hond (30) raakte in december 2002 verlamd door een fout na een operatie aan een tumor in zijn ruggenmerg. Sinds dat moment hield hij op zijn website een weblog bij.
(uit: Telegraaf)

Alle vijf genomineerden voor de Belgische literatuurprijs De Gouden Uil zijn Nederlanders. Het gaat om A.F.Th. van der Heijden, Jeroen Brouwers, P.F. Thomése, Marc Reugebrink en Marjolijn Februari. Dat heeft de jury vandaag bekendgemaakt.

Aan de prijs is een geldbedrag van 25.000 euro verbonden. De bekendmaking van de winnaars is op zaterdag 29 maart tijdens een rechtstreekse uitzending op de Belgische televisiezender Canvas. Vorig jaar won de Nederlandse schrijver Arnon Grunberg De Gouden Uil voor zijn roman Tirza.

Voor de Gouden Uil Jeugdliteratuurprijs, vorig jaar nog gewonnen door Marjolijn Hof, zijn de genomineerden Midas Dekkers & Angela de Vrede, Noëlla Elpers, Van Goor, Hans & Monique Hagen, Sylvia Vanden Heede & Tjong-Khing en Mieke Versyp, Sabien Clement & Pieter Gaudesaboos.

Schrijver A.F.Th. van der Heijden opent vandaag in de openbare bibliotheek in Amsterdam een vier weken durende schrijfmarathon. Het is de bedoeling dat bezoekers bijdragen leveren voor een te publiceren boek.

Vier schrijvers zullen vanaf 12.00 uur tijdens de 'spreekuren' live een boek schrijven. Iedereen die schrijfambities heeft, kan tussen twee uur 's middags en zeven uur 's avonds in het in de OBA gevestigde Reve Museum een stuk tekst inleveren.

De beste stukken worden in het te schrijven boek verwerkt door Manon Spierenburg, Jowi Schmitz, David de Poel en Guus Bauer.

Het uiteindelijke boek kan een roman zijn, een verhalenbundel of een literaire thriller. De eerste pagina is al geschreven maar wordt pas vandaag onthuld. Initiatiefnemer Guus Bauer (foto), die in de bibliotheek literaire programma's verzorgt, heeft de schrijvers weten te strikken. Ook Theodor Holman en Thomas Verbogt zijn aan het project verbonden, en zullen stijl en dialoog in goede banen leiden.

De in te leveren teksten dienen aan een paar simpele voorwaarden te voldoen. De prozatekst heeft ook al is het in de verste verte, iets met Amsterdam te maken, en is niet langer dan 300 woorden. In het najaar zal het resultaat in boekvorm verschijnen.
(uit: Het Parool)

,,Ik zit er helemaal doorheen, ik moet nog nadenken wat ik er uiteindelijk allemaal van vind.’’ De journaliste Zvezdana Vukojevic schreef het levensverhaal van Joran van der Sloot op aan de hand van vele gesprekken die zij met hem voerde.



Maar het door Joran aan Vukojevic vertelde verhaal blijkt niet te stroken met de feiten zoals die zondag naar voren kwamen in het programma van Peter R. de Vries. Of de journalist zich bedonderd voelt door Joran? ,,Daar kan en wil ik op dit moment nog niets over zeggen,’’ is haar antwoord.

Platgebeld is ze de afgelopen dagen, afgeschermd door haar werkgever DAG is het lastig haar te pakken te krijgen. ,,Ik heb ook afspraken met mijn uitgever, waardoor ik niet kan praten.’’ Wel geeft ze aan dat ze Joran ‘nog altijd ziet’ en ‘uiteraard met de affaire bezig is’.

Dat mondde gisteren uit in een interview met een zekere Daury, die ontkende de Daury te zijn die Joran met een bootje had geholpen. Dat hij waarschijnlijk niets met de affaire te maken heeft, zag ook de Volkskrant, die het interview op haar site had gezet, snel in: het stuk werd van de site gehaald.
(bron: AD)