Regisseur Pollo de Pimentel en scenarioschrjver Stan Lapinski gaan de roman Een verhaal uit de stad Damsko van schrijver Hassan Bahara verfilmen.

De roman die in 2006 verscheen vertelt het verhaal van de 17jarige scholier Kader uit Amsterdam-West, die, afkomstig uit een migrantengezin waar onverschilligheid en gevoelsarmoede overheersen, zijn toevlucht neemt tot geweld. De roman geeft een rauw en niets verhullend portret van een generatie van migrantenkinderen die in afzondering opgroeit en geen aansluiting heeft met de Nederlandse samenleving.

De roman werd bij verschijnen vergeleken met de beroemde roman De Avonden, en in 2007 genomineerd voor de Selexyz- debuut prijs. Naar het oordeelvan de jury maakte Hassan Bahara met Een verhaal uit de stad Damsko 'op indrukwekkende wijze zijn entree in de Nederlandse literatuur'.

Pollo de Pimentel regisseerde eerder oa de televisieseries Van Speijk, All Stars en Russen, De speelfilm Oesters van Nam Kee en de telefilm Eigenheimers en werkt momenteel aan de Co-assistent.

Stan Lapinski schreef eerder o.a. scenario's voor de televisieseries Russen en Van Speijk en diverse speelfilms.

De film Damsko zal in het voorjaar van 2010 in de bioscopen te zien zijn.
Hassan werkt momenteel aan een biografie: Appa, de Straatfilosoof.

Vanmiddag is in de Openbare Bibliotheek in Amsterdam (OBA) de winnaar van de Selexyz debuutprijs 2008 bekend gemaakt. Van de vijf genomineerden won Maarten Schinkel de prijs voor het beste Nederlandstalige prozadebuut met zijn roman Drie (J.M. Meulenhoff, 2007). Aan de prijs is een geldbedrag van € 10.000,00 verbonden.

Uit het juryrapport:

‘De Selexyz debuutprijs 2008 gaat naar een boek dat op de huid van deze verwarrende tijd zit en er zelfs op vooruit durft te lopen. De jury was verguld met de originaliteit en de bij het nekvel grijpende stijl die elk cliché moeiteloos omzeilt. Bovendien wordt de lezer geregeld vernuftig op een dwaalspoor gebracht. Dat het boek doorspekt is met behartenswaardige aforismen en trefzekere beschouwingen over onze brave new world, geeft het een extra dimensie. Wij hopen ten zeerste dat deze schrijver – en dit valt ditmaal heel letterlijk te nemen – een wissel op de toekomst is.’

Maarten Schinkel (1960) is sinds 1992 redacteur van NRC Handelsblad en werkte eerder voor Quote. Hij maakte een scenariodocumentaire voor de VPRO en publiceerde essays in onder meer Dif en Hollands Maandblad. In zijn vrije tijd schrijft hij muziek.

Stage Entertainment van Joop van den Ende heeft de theaterrechten van Komt Een Vrouw Bij De Dokter en De Weduwnaar van schrijver Kluun verworven. Stage Entertainment wil een theaterproductie op basis van beide boeken te maken, meldde het bedrijf donderdag.



'Ik vind het verhaal over een trendy man die geconfronteerd wordt met de terminale ziekte van zijn vrouw, ongelooflijk aangrijpend. Wij zijn ervan overtuigd dat deze verhalen alle mogelijkheden in zich hebben voor een bijzondere theaterproductie. Het wordt geen musical maar een theaterproductie waarin muziek een belangrijke rol speelt', aldus Van den Ende.

De afdeling Product Development van Stage Entertainment, onder leiding van Ulrike Bürger-Bruijs, begint op korte termijn met de scriptontwikkeling en de samenstelling van het creative team voor Komt een vrouw bij de dokter /De Weduwnaar. In een later stadium wordt duidelijk waar en wanneer de productie in première zal gaan.

Van het boek Komt Een Vrouw Bij De Dokter, gebaseerd op het leven van Kluun, zijn inmiddels 750.000 exemplaren verkocht. Het vervolg, De Weduwnaar, is nu goed voor 500.000 verkochte exemplaren.
(uit: Parool, bron: ANP)

Door Pjotr van Lenteren voor De Volkskrant

Het is erg gemakkelijk om er iets van te vinden als een bekende Nederlander van de ene op de andere dag een kinderboek meent te moeten schrijven.

Zeker als het Ayaan Hirsi Ali betreft, die vandaag debuteert met Adan & Eva, een verhaal over de verboden vriendschap tussen een Marokkaanse jongen en een Joods meisje.

Wil Hirsi Ali met deze jeugdliteraire oprisping werkelijk iets zinnigs aan kinderen vertellen, of is hier toch sprake van een vrouw die op een dag wakker werd en dacht: vandaag ga ik het onderdeel ringen van de Olympische Spelen eens winnen?

Verleidelijk om het laatste te denken. Hirsi Ali liet zich helpen door een om veiligheidsredenen onder pseudoniem opererende Franse schrijfster, liet haar boek vertalen in het Nederlands door een tweederangs vertaalster (Hirsi Ali schreef het in het Engels) en liet haar boek op de markt kwakken door een uitgever die geen verstand heeft van kinderboeken.

Alles wijst erop dat er in dit project over niets is nagedacht, behalve over de kosten. Het resultaat: knullige kinderboekenzinnen vol met bijzinnetjes als ‘zei hij nors’, ‘besefte hij met een schok’ en ‘voegde hij met een zware stem toe’, en de hoofdpersonen worden regelmatig oeroubollig als ‘de kinderen’ aangesproken. Dat kan écht niet meer.



Toch is het interessant om eens te kijken of het boek desondanks bestaansrecht heeft. Want dat is wel degelijk het geval. Al was het maar omdat het bijzonder is dat iemand een kinderboek schrijft met een politieke agenda. Het enige bekende naoorlogse voorbeeld is oud-D66-voorman Jan Terlouw, die ervan wordt verdacht dat hij bij het schrijven van het wel erg moralistische Koning van Katoren (1972) het programma van D66 in sprookjesvorm goot.

Juist in dat opzicht is Adan & Eva niet eens zo slecht. Natuurlijk schetst Hirsi Ali een klein multicultureel drama waarvan zelfs de illustraties zwart-wit zijn. Adan is een slimme jongen uit een probleemwijk, die bij wijze van experiment naar een chique lyceum aan de andere kant van de stad mag en daar bevriend raakt met rijkeluisdochter Eva. Dat gaat prima, tot de ouders, de imam en de rabbi er achter komen. Dan moet de één naar een oom in Marokko en de ander naar een Zwitserse kostschool.

Waarom mogen deze kinderen geen vrienden zijn? Hirsi Ali geeft de lezer geen klip en klaar antwoord. En dat maakt het boekje nu net zo aardig: met een beetje goede wil kunnen kinderen er nog een leerzaam gesprek over hebben ook. Hoe dan ook zijn we voorlopig niet van Hirsi Ali af. Er komt in juni een door haar hoogst persoonlijk ingesproken luisterversie. Andere vertalingen van Adan & Eva verschijnen in de loop van dit jaar in drie Europese landen waaronder Denemarken. Dat belooft wat.

Heleen van Royen is in gesprek met Albert Verlinde over een nieuwe toneelbewerking van haar bestseller De gelukkige huisvrouw. Dat heeft V&V Entertainment woensdag bevestigd. "Er zijn nog geen handtekeningen gezet, maar de intentie is er zeker", meldt een woordvoerder van de theaterproducent.

Van Royen is in haar nopjes met de samenwerking. "Ik vind het echt heel leuk en voel me vereerd", vertelt de schrijfster. Voor de personages heeft ze nog geen acteurs in gedachte. Zelf ambieert ze geen rol in het stuk. "Nee, ik ben al 43 jaar en geen geloofwaardige jonge moeder", stelt ze. "En ik heb een boek te schrijven." Haar nieuwe roman moet in het voorjaar van volgend jaar verschijnen.

Van Royen heeft een rotsvast vertrouwen in Verlinde. "Hij is heel leuk bezig met al die voorstellingen en timmert echt goed aan de weg." Het is nog niet duidelijk wanneer het stuk op de planken moet komen als alles mocht doorgaan. Dat wordt beslist als de deal helemaal rond is, stelt V&V Entertainment, dat vooral bekend is van zijn musicals en vorig jaar het toneelstuk Steel magnolias op de planken bracht.

In het najaar van 2000 werd een toneelversie van De gelukkige huisvrouw al opgevoerd door het Maastrichtse gezelschap Het Vervolg. Hadewych Minis vertolkte hoofdpersonage Lea. In het boek raakt Lea, kort na de geboorte van haar zoon, in een psychose en ontspoort volledig. Van Royen deed de filmrechten van het boek al een aantal jaar geleden van de hand, maar tot op heden verscheen er nog geen film.
(bron: Trouw/Novum Nieuws)

door Hemmy van Reenen voor De Stentor

"De Koran is als een wandelstok. Sommige mensen hebben hem nodig om door het leven te kunnen, anderen niet." De Nederlands-Iraanse schrijver Kader Abdolah presenteerde onlangs in een volgepakte Zwolse boekhandel Waanders zijn nieuwste boeken.

Het gaat om een vertaling van de Koran in het Nederlands en het boek De Boodschapper over het leven van Mohammed.

Nooit eerder had boekhandel Waanders zo veel aanmeldingen gekregen om een signeeravond bij te wonen. Binnen een week na bekendmaking waren alle plaatsen volgeboekt. Rond de honderd mensen, voornamelijk vijftig- en zestigplussers wilden van Kader Abdolah horen waarom hij de Koran in het Nederlands heeft vertaald.

De schrijver verwelkomde zijn gasten met een ode aan Zwolle. "Zwolle is mijn stad. Zwolle is de stad van mijn dochter, want ze is hier geboren. Zwolle is de mooiste stad van de wereld. In Zwolle is de schrijver Kader Abdolah geboren. Salam Zwolle."

Vervolgens sprak de schrijver met zijn typische voordrachtskunst zijn toehoorders toe. Als een predikant voor zijn gelovigen. "Waar... wiel iek het.... óverhebben?" De luisteraars hingen geboeid aan zijn lippen.

Drie jaar heeft Kader Abdolah gewerkt aan de vertaling en aan het schrijven van De Boodschapper, vertelde hij. "Tel daar maar dertig jaar bij op die ik besteed heb aan het lezen van Perzische schrijvers die over de Koran schreven."

De Koran van Kader Abdolah is 370 pagina's dik, terwijl alle andere Nederlandse vertalingen minstens 1.400 pagina's tellen.
"De Koran bestaat uit heel veel herhalingen. Ik heb die herhalingen weggelaten," verduidelijkte de schrijver. "De Koran is een prachtig boek, maar het staat ook vol fouten. Dat mag een moslim niet zeggen. Zij zeggen: 'jij begrijpt het niet'."

De schrijver wil met zijn vertaling een brug slaan tussen de Nederlandse cultuur en de moslimcultuur. " We hebben in dit land een miljoen moslims. Die gaan niet meer weg. We hebben een poldermodel Koran nodig. Een Koran, waardoor Nederlanders meer begrijpen van deze moslims, zodat we samen verder kunnen."

Kader Abdolah beseft maar al te goed dat zijn vertaling met weglatingen nooit de goedkeuring zal kunnen wegdragen van orthodoxe moslims. "Of ik al reacties heb gekregen van moslims? Ik wil het vandaag alleen over positieve dingen hebben. Wie geweld zaait, zal geweld oogsten. Dus ja, ik heb reacties gehad van moslims. Alleen maar positieve reacties."

En dan komt de essentie: "De belangrijkste zin uit de Koran ben ik 53 keer tegen gekomen. Nooit wijst iemand op deze zin. De zin luidt: 'Wees en het is.' Als je sterk aan iets denkt, dan kun je het verwezenlijken. Edison dacht aan licht en hij maakte licht. 'Wees en het is.'"

Kader Abdolah is geen gelovig mens geworden door het vertalen van de Koran, zegt hij eerlijk: "Mohammed was ook geen moslim. Hij dacht en hij verwezenlijkte. Sommige mensen hebben geen geloof nodig. Die denken en het wordt. Andere mensen zoeken graag steun. Een wandelstok om door het leven te lopen. De Koran is een koninklijke wandelstok."

Schrijver A.F.Th. van der Heijden komt eigenlijk nooit op straat als hij met een boek bezig is. „Misschien zoek ik daarom wel contemporaine drama’s op als onderwerp van mijn romans: om mezelf niet helemaal tot eenzame opsluiting te veroordelen."



Van der Heijden vertelt over zijn ‘eenzame opsluiting’ op de vandaag door het NRC Handelsblad gelanceerde website nrcboeken.nl. Daar is zijn werkruimte ook te zien: bezoekers van de website kunnen door een bestuurbare panoramafoto een blik van 360 graden werpen in het vertrek waar De Tandeloze Tijd en Homo Duplex zijn ontstaan. Binnenkort volgen de kamers van andere schrijvers.

Met de site wil de krant onderstrepen dat ‘papier’ en ‘online’ elkaar wederzijds kunnen verrijken, zegt hoofdredacteur Birgit Donker. ,,Literatuur is een belangrijk onderwerp voor onze krant. Met nrcboeken.nl vullen we de berichtgeving in de dagkrant en in de wekelijkse boekenbijlage aan met een website. Zo willen we de boekenliefhebbers nog beter bedienen.”

Op nrcboeken.nl is steeds het allerlaatste literaire nieuws te lezen en zijn ruim 10.000 boekrecensies die de afgelopen 18 jaar in NRC Handelsblad verschenen, te raadplegen, evenals 416 schrijversportretten en de discussies van de NRC Leesclub. De site herbergt ook een electronische boekhandel, waar alle 100 duizend boeken uit het bestand van het Centraal Boekhuis te koop zijn.

Van der Heijdens kamer krijgt binnenkort gezelschap van de werkkamer van Harry Mulisch en van Charlotte Mutsaers. ‘A.F.Th’ blijkt verslaafd te zijn aan ‘schrijven op muziek’.
„Tijdens het werken aan Het schervengericht draaide hier een cd-molen waar vierhonderd cd’s in passen, merendeels pop van eind jaren zestig: The Mamas and the Papas, The Beach Boys. Heel stimulerend. Ik heb mezelf gedurende de jaren zo gewend gemaakt aan die gewoonte dat als de muziek op een gegeven moment is afgelopen, zelfs als ik heel diep in mijn werk zit, er van onderaf een onbehaaglijk gevoel begint op te stijgen. Moest ik nou ergens heen, vraag ik me dan af, moest ik de trein halen, een boodschap doen? Oh ja, de muziek is afgelopen!”
(uit NRC.nl)

Uit een consumenten- onderzoek van Intomart/GfK blijkt dat spannende boeken definitief tot het populairste genre boeken zijn uitgegroeid. Zowel klanten van de boekhandel als bibliotheekleden geven aan dat 1 op de 4 boeken die zij lezen tot dit genre behoort.

Dit werd bekendgemaakt door de Stichting CPNB, op de persbijeenkomst in het Gerechtshof Amsterdam, ter gelegenheid van de 20e editie van Juni – Maand van het Spannende Boek. De oplage van het geschenkboekje weerspiegelt de hooggespannen verwachting van de boekenbranche. Het door succesauteur Karin Slaughter speciaal voor deze campagne geschreven geschenk Onbegrepen verschijnt in een ongekend hoge oplage van 740.000 exemplaren. Dit wordt door de boekwinkel cadeau gedaan bij aankoop van ten minste €12,50 aan Nederlandstalige boeken

Bij de eerste editie van Juni – Maand van het Spannende Boek, in 1989, werd het genre gedomineerd door mannelijke, buitenlandse auteurs. In het gepubliceerde Dossier Spannende Boek 2008 blijkt dat de top 5 van best verkochte spannende boeken nu nagenoeg geheel is geschreven door vrouwen, waarbij drie Nederlandse auteurs.

NS, hoofdsponsor van deze maand, biedt haar reizigers op woensdag 4 juni een grote omruilactie aan. In het bijzijn van Karin Slaughter kunnen lezers op het station Utrecht Centraal hun spannende boek omruilen voor een ander exemplaar. Hiervoor hebben een tiental uitgeverijen een collectie titels ter beschikking gesteld.

Tommy Wieringa (gisteren 41 geworden) is uiterst selectief met het geven van interviews en lezingen. Maar tegen de in Bombay geboren Rotterdammer Ernest van der Kwast, boegbeeld van Nur Literatur, kan hij geen nee zeggen. ,,Zijn enthousiasme is aanstekelijk. Als de Bollywood-prins belt, kan ik de telefoon niet laten overgaan.’’

De herhaling is de hel, vindt Tommy Wieringa. En dat is precies de reden waarom hij zuinig is met het geven van interviews. ,,Erger nog dan het gebrek aan originaliteit is het gebrek aan werkelijke belangstelling. De meeste journalisten zijn uitsluitend bezig met het bevestigen van een wereldbeeld, ze onderzoeken het niet. Ik merk dat ik allergisch begin te worden voor amateuristisch flodderwerk.’’

Tommy Wieringa tekende in 2006 voor de beste zin in verhalend proza.

De knalpijpen glansden als bazuinen, de wereld leek te verschroeien in allesverzengend lawaai wanneer de jongens het gaspedaal intrapten met de koppeling in, alleen om te laten weten dat ze bestonden, zodat níemand daaraan zou twijfelen, want wat niet weerkaatst, bestaat niet (uit de roman Joe Speedboot).

Kun je journalisten kwalijk nemen als ze niet kunnen tippen aan jouw meesterlijke schrijfstijl, dat je ver boven ze uitstijgt?
,,Ik stijg boven niemand uit. Ook ik moet elke dag uitkijken in het verkeer.’’

Dat hij in heeft gestemd met dit gesprek is omdat Ernest van der Kwast hem vroeg tijd vrij te maken voor een gesprek ten bate van Nur Literatur, een Rotterdams podium voor de letteren dat zaterdagavond zijn twintigste editie beleeft.
,,Ernest is de leukste organisator die ik ken. Hem kan ik niets weigeren. Sterk aan Ernest is dat hij nooit is gezwicht voor allerlei cabareteske toevoegingen in zijn programma. Nur Literatur voert hij heel stelselmatig uit. De titel is geweldig gekozen. Literatuur, niets anders dan literatuur.’’

Als de rollen zijn omgedraaid, Tommy Wieringa op de stoel van de interviewer, is hij beduidend meer in zijn element. Passionate Magazine drukte recent een boeiend vraaggesprek af dat hij had met zijn collega Jaap Scholten.

Wieringa begint dat interview met een bekentenis: Ooit had hij Jaap Scholten willen zijn. Dat verlangen heeft niet lang geduurd, maar lang genoeg om te beseffen dat ik nooit uit mezelf zou kunnen ontsnappen - dat elk sprankje dandyisme in mij onmiddellijk zou worden gesmoord door overheersende gevoelens van belachelijkheid, zodat Jaap Scholten altijd Jaap Scholten zou zijn en ik altijd ik.

Laten we nou altijd hebben gedacht dat Tommy Wieringa een fulltime dandy is, een goedverzorgende man. De lakschoenen die hij draagt op de foto in het Passionate Magazine versterken dit beeld.
,,Ik zou mezelf eerder een landloze boer noemen dan een dandy. Een dandy plaatst zichzelf door zijn verschijning expres buiten de orde. Hij is de ironische mens bij uitnemendheid.’’

Vervolgt: ,,Ik zou echt niet weten waar je mij moet plaatsen. Dat zul je aan mijn verloofde moeten vragen.’’
Is de auteur onlangs op de knieën gegaan?
,,Een vrouw van 32 introduceer ik niet als ‘mijn meisje’. Het woord verloofde heeft een prettig soort neutraliteit in zich.’’

Tommy Wieringa woont tijdelijk in Amsterdam. Binnenkort nestelt hij zich in het Noord-Hollandse buitengebied.
,,In een prikkelarme omgeving functioneer ik beter dan in een grote stad. Ik heb een blinde vlek voor verhalen uit de stad. Als een automobilist in de stad een lantaarnpaal ramt, heeft het voorval nauwelijks de aandacht. Gebeurt hetzelfde in een dorp, dan krijgt het ineens betekenis.’’

Terug naar Jaap Scholten. Hij zegt dat hij niet schaamteloos genoeg is voor een schrijver, te weinig egocentrisch.
,,Dat is een wezenlijke opmerking. Ik vrees dat ik net als Jaap iets te aardig ben. Als ik biografieën lees van grote schrijvers kom ik een mate van zelfzuchtigheid tegen die ik niet bezit. Het beste schrijfgereedschap blijkt de elleboog, niet de hand.’’

Nur Literatur 20 is zaterdagavond bij te wonen in de Rotterdamse Schouwburg. Met voordrachten van Tommy Wieringa, Bianca Boer, Erik Jan Harmens, Sanneke van Hassel, Mustafa Stitou, L.H. Wiener en Menno Wigman.
Aanvang: 20.30 uur. Toegang €5. Reserveren via 010-4118110.
(uit het AD)

Van 28 t/m 31 mei presenteert M-Lab de nieuwe musicalproductie Bingo! naar de gelijknamige roman van Clark Accord in het eigen laboratorium voor muziektheater aan de Aambeeldstraat 10E in Amsterdam.

Bingo! werpt een blik op de onbekende schemerwereld achter de Amsterdamse bingohallen. Bij het verschijnen in 2007 veroorzaakte de roman veel ophef en commotie binnen de Surinaams-Nederlandse gemeenschap.

Voor M-Lab bewerkte Accord zijn roman tot script en Orville Breeveld componeerde de soul-, r&b- en gospelsongs. Brigitte Odett neemt de regie voor haar rekening.



In Bingo! maakt de musicalbezoeker kennis met Leanda (Manoushka Zeegelaar Breeveld). Haar 22-jarige dochter Naomie (Aisa Winter) is inmiddels zelf moeder. Beide generaties zitten gevangen in een cirkel van armoede, hebzucht, wederzijds onbegrip en verlangen naar geluk. Ook zij hopen deze avond eindelijk de grote jackpot te winnen. De overige bingogasten worden gespeeld door Jetty Mathurin, Carolina Mout, Perry Dosset, Salome Mayland en Qushannick Thode.

Voor Bingo! is de theaterzaal van M-Lab omgebouwd tot bingohal. Bob Fosko speelt René, de uitbater van deze hal.

Aanvang: 20.15 uur; Entree: € 15,00; CJP/Studenten/Stadspas: € 12,50
U kunt online uw kaarten bestellen.

Momenteel wordt er ook gewerkt aan een film van Bingo!

Schoenontwerper Floris van Bommel, strafpleiter Gerard Spong en deejay Ferry Corsten gingen haar voor tijdens het tienjarig bestaan van het ROC van Amsterdam (ROCvA). Nu is de beurt aan het veelzijdige talent Susan Smit. Op dinsdag 20 mei geeft zij een masterclass aan ROCvA-leerlingen.

Susan Smit is schrijfster, ex-fotomodel, columniste, tv-ster, journaliste en... heks. Die laatste baan heeft zij sinds 2000, toen ze een artikel over hekserij aan het schrijven was en als bij toverslag door dit feeërieke fenomeen werd gegrepen.

Doel van de masterclass van Susan Smit is om leerlingen van het ROC van Amsterdam op dusdanige wijze te inspireren, dat ze hun talent ten volle benutten. Geef studenten de volle ruimte om hun talent zo goed als maar mogelijk te ontplooien - dat is een noodzakelijke voorwaarde voor een succesvolle loopbaan, zo luidt de onderwijsfilosofie van het ROC van Amsterdam.
(uit de Telegraaf)

Lieneke Dijkzeul, Charles den Tex, Jac. Toes en Thomas Hoeps, Simone van der Vlugt en Simon de Waal zijn de vijf misdaadauteurs die op 3 juni a.s. kans maken op de Gouden Strop 2008, de jaarlijkse prijs voor het beste Nederlandstalige spannende boek. Dit is afgelopen week bekendgemaakt in een live tv-uitzending van Goedemorgen Nederland.

De Gouden Strop wordt uitgereikt op 3 juni tijdens The Power of Plots - Avond van het Spannende Boek in de Melkweg te Amsterdam. The Power of Plots wordt dit jaar voor de tweede keer georganiseerd ter gelegenheid van Juni – Maand van het Spannende Boek. Schrijvers, misdaadjournalisten, muzikanten en films zijn te zien en te horen in verschillende zalen van de Melkweg.

Ad Scheepbouwer, voorzitter van de vakjury, zal de winnaar van de Gouden Strop bekend maken. De winnaar ontvangt € 10.000,-, en een sculptuur uit handen van Karin Slaughter.

Dit jaar zijn er 77 titels door de uitgevers ingestuurd om mee te dingen naar de Gouden Strop 2008. De vakjury staat onder voorzitterschap van Ad Scheepbouwer (voorzitter Raad van Bestuur KPN) en bestaat verder uit: Kim Moelands (recensent bij Ezzullia), Jeanine Snertring (The Read Shop), Bart Holsters (Vlaams schrijver en recensent) en Elsbeth Etty (redacteur en recensent Nederlandse literatuur van NRC-Handelsblad en bijzonder hoogleraar literatuurkritiek aan de VU).

De Gouden Strop is een initiatief van het Genootschap van Nederlandstalige misdaadauteurs. De Gouden Strop wordt financieel mogelijk gemaakt door Stichting Lira en The Read Shop. Het Nederlands Literair Productie- en Vertalingen Fonds steunt de genomineerde auteurs met promotie in het buitenland.

Nieuwe boeken worden overladen met prijzen maar na één keer te zijn gelezen beginnen de meeste boeken pas net een beetje 'los te komen'. Jaren daarna gaan ze nog van hand tot hand om naast koffie- en vetvlekken ook tranen van ontroering en luide lachsalvo's op te vangen. Ze spreken steeds weer nieuwe generaties aan en blijven lezers boeien totdat ze uiteindelijk uit elkaar vallen.

Om deze boeken te eren zijn de 2e Hands Boek Awards in het leven geroepen. Geef uw favoriete boeken van vóór 2007 op waardoor een nominatielijst samengesteld kan worden. Onder de deelnemers worden 10 boekenbonnen verloot.

Bioloog en auteur Midas Dekkers schrijft het Boekenweekessay voor de Boekenweek van 2009. Hij heeft laten weten het essay te willen wijden aan het dier in de literatuur. Dit is vandaag door de Stichting CPNB bekendgemaakt. Het motto van de Boekenweek 2009 is TJIELP TJIELP - De literaire zoo. TJIELP TJIELP is ontleend aan het gedicht De Mus (1954) van Jan Hanlo. De Boekenweek 2009 wordt gehouden van 11 maart t/m 21 maart.

Midas Dekkers (1946) is geboren in Haarlem, maar groeide op in Amsterdam, waar hij ook biologie studeerde. Hij debuteerde met Bestiarium (1977), waarin hij allerlei fabeldieren beschrijft die in middeleeuwse beestenboeken voorkomen, zoals de eenhoorn en de zeemeermin. Naast zijn beroemde beestenbundels, waarvan De walrus en andere beesten (2007) de laatste is, publiceerde hij een paar grote geïllustreerde werken die veel lof oogstten in binnen- en buitenland: Lief dier (1992), De vergankelijkheid (1997), De larf (2002) en Lichamelijke oefening (2006). De boeken zijn verschenen bij Uitgeverij Contact.

Precies 23 jaar geleden schreef Midas Dekkers het Kinderboekenweekgeschenk Houden beren echt van honing? (1985). Voor zijn jeugdboeken heeft hij drie Zilveren Griffels en een Vlag en Wimpel ontvangen.

Van het boek Sonny Boy van Annejet van der Zijl zijn al een kwart miljoen exemplaren verkocht en het is vertaald in het Duits, Engels, Italiaans, Japans en Turks. Shooting Star Productions is bezig het boek te verfilmen. Hoewel de financiering nog niet helemaal rond is, heeft regisseur Maria Peters al duidelijke plannen voor de film.

Het boek Sonny Boy vertelt het waargebeurde verhaal over een blanke vrouw en creoolse Surinaamse man in de jaren '30. Ze worden verliefd en krijgen een zoontje ('Sonny Boy'), wat een schande was in die tijd. Toch worden ze gelukkig, maar als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt heeft het ernstige gevolgen.

"Ik vond het een enorm mooi liefdesverhaal", zegt Peters. Het verhaal boeide haar en scenarioschrijver Pieter van de Waterbeemd zo, dat ze aan de slag zijn gegaan voor een film. Schrijfster Van der Zijl laat hen de vrije hand, heeft ze laten weten. Maar de film zal niet veel afwijken van wat zij heeft geschreven: "Wij willlen graag dichtbij het boek blijven."

De hoofdpersoon 'Sonny Boy' leeft nog en Peters wil ook daarom respectvol omgaan met het verhaal. "Hij vindt het enorm spannend. Als we de financiële middelen bij elkaar hebben om de film te maken, wil ik met hem en zijn familie gaan praten over hoe de dingen waren."

Het wordt een dure film en Peters moet 'bij heel veel loketjes' langs om de fondsen te werven. Belangrijke partijen zijn al akkoord: de omroep KRO en distributeur A-Film. De rolverdeling wordt volgens de regisseur 'heel erg moeilijk'. Maar ook daarmee begint ze pas echt als de financiering rond is. "Van de vrouwelijke hoofdrol hangt enorm veel af. Het moet een hele warme vrouw zijn, Rika van der Lans, die al wat ouder is. Ik wil nog geen namen noemen, dat wil ik niemand aandoen."

De acteurs zullen ook buiten Nederland worden gezocht, zoals Suriname, maar ook Antilliaanse acteurs komen in aanmerking. Beheersing van de Nederlandse taal is wel belangrijk, benadrukt Peters. Zij is van plan begin 2009 te beginnen met de opnames: "Wanneer hij dan in de bioscoop komt? Misschien nog in 2009, maar het het zou ook begin 2010 kunnen worden."
(via Wereldomroep.nl)

door Arie Storm voor Het Parool

De nieuwe roman van Marja Pruis, Atoomgeheimen, leest heerlijk weg. Pruis schrijft kwikzilverig, geen enkele zin doet moeilijk, terwijl de lezer toch niet al te zeer wordt gemasseerd.

Er wordt soepel heen en weer geschakeld tussen een alwetende verteller en de denkwereld van hoofdpersoon Carice. Op haar beurt koppelt die laatste allerlei gedachten schijnbaar vrij associërend aan elkaar. Kwiek, zo kun je dit proza omschrijven. Al lezend kom je in een vakantiestemming.

Dat treft, want in deze roman staat een gezin centraal dat met vakantie gaat. Carice bevindt zich gedurende dit boek met haar man Lodewijk en hun tienerkinderen Lidia en Gijs op een eiland in de Caraïben.

Waarschijnlijk mede doordat die stijl zo vlot is, denk je vermoedelijk vrij lang dat er niets aan de hand is: met vakantie gaan we immers allemaal. Weliswaar leidt zoiets wellicht hier en daar tot enige spanningen, maar eenmaal weer thuis kunnen we tot rust komen. Dan bekijken we, terwijl we vrolijk idealiseren wat geweest is, de vakantiefoto's en -filmpjes.

Maar in dit boek (tromgeroffel…) komt misschien niet iedereen meer thuis. De eerste zin van het hoofdverhaal van Atoomgeheimen klinkt namelijk net even te dreigend. Die zin luidt als volgt: 'Mensen verlaten hun huiselijke vesting, en er blijft niks van ze over.'

Het is een opmerking die de rest van het boek in je hoofd blijft resoneren. En inderdaad, als een soort opgevoerde Saskia Noort heeft Marja Pruis enkele daverende verrassingen in petto; aan het eind van het boek is van een enkel personage figuurlijk én letterlijk bijzonder weinig over.

Ik had het zojuist over het hoofdverhaal van Atoomgeheimen, want er is sprake van een dubbele pro- en epiloog. Dat klinkt ingewikkelder dan het in de praktijk uitpakt en ze zijn ook niet te lang, maar die pro- en epilogen plaatsen de gebeurtenissen eveneens in een verontrustend kader. Daar is sprake van het maken van verkeerde keuzes en van bommen die al dan niet zijn ontploft.

Maar laten we ons nog even aan de vakantiestemming overgeven.

Carice, lingerieontwerpster van beroep en binnen het gezin de voornaamste kostwinnaar, en Lodewijk, een niet al te succesrijke schrijver, lopen met hun kinderen vrij vroeg in de roman een ander gezin tegen het lijf, en met dit hele gezelschap belanden ze per ongeluk in een etablissement waar een paaldanseres een optreden verzorgt. Die paaldanseres blijkt vervolgens Josje te zijn, een vriendin en misschien zelfs wel dé vriendin van Carice uit de jaren tachtig van de twintigste eeuw, waardoor Carice, wanneer ze haar eenmaal heeft herkend, nog meer schrikt.

Hierna blijven we weliswaar op dat tropische eiland, maar het zien van Josje - tot een gesprek komt het niet, of in elk geval niet meteen - brengt bij Carice herinneringen naar boven aan haar kraak- en actievoerderstijd in Amsterdam.

Marja Pruis ontpopt zich in deze stukken van de roman als een pakkend chroniqueur van die periode en plaats. Kun je nostalgisch terugverlangen naar een periode die in werkelijkheid zo naargeestig was? vroeg ik me tijdens het lezen even af. Die nostalgische kant zit zeker in Atoomgeheimen, maar uiteindelijk gaat het verontrustende toch volledig overheersen. Het was een heel gedoe in die tijd, en zeker niet alles was even aangenaam. Integendeel.

Kortom, op dat tropische eiland in de Caraïben wordt Carice ingehaald door een akelig akkefietje uit het verleden. Dat akkefietje heeft vanzelfsprekend van alles met paaldanseres Josje te maken.

Het komt tot een spectaculaire ontknoping, aan het eind overheerst het thrillerachtige aspect van het boek.

Maar helemáál aan het eind volgt nog een onverwacht slotakkoord dat alles in een onverwacht en ontroerend daglicht plaatst. Je weet dan: Atoomgeheimen roept op een geloofwaardige, nachtmerrieachtige én weemoedige manier een nabij verleden op, maar deze roman blikt tevens op een mysterieuze manier vooruit.

Dit slot doet verlangen naar meer. En dat zijn de beste boeken: die je naar méér doen verlangen. Atoomgeheimen is zo'n boek.

Schrijver Willem Brakman is donderdagochtend op 85-jarige leeftijd overleden. Zijn uitgeverij Querido gedenkt hem 'in bewondering en vriendschap'. De geboren Hagenaar, die sinds zijn debuut in de jaren zestig enkele tientallen romans en novellen schreef, kreeg in 1980 de P.C. Hooftprijs voor zijn gehele oeuvre.

De arts Brakman debuteerde in 1961 met Een winterreis, waarvoor hij direct de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs kreeg toegekend. Daarna volgden in hoog tempo romans, novellen, essay- en verhalenbundels. Zijn Zes subtiele verhalen uit 1979 werd bekroond met de F. Bordewijkprijs. In 2006 verscheen de roman Naar de zee, om het strand te zien.

Het proza van Brakman wordt vaak vergeleken met dat van Simon Vestdijk, over wie Brakman een biografische studie schreef. De schrijvers deelden niet alleen hun productiviteit, maar ook bepaalde thema's. Het werk van Brakman was echter ontoegankelijker, waardoor een groot lezerspubliek hem niet beschoren was. Brakman, die de laatste jaren in Boekelo woonde, was de enige levende Nederlandse schrijver met een eigen vereniging: de Willem Brakman Kring.
(bron: Novum)

De Vlaamse schrijfster Kristien Hemmerechts is opnieuw uit de kleren gegaan voor een blad. Na haar ophefmakende naaktfoto in het Nieuw Wereld Tijdschrift in 2000 staat ze dit keer in haar blootje op de cover van het magazine Vrij Nederland met haar pamflet 'De man, zijn penis en het mes'. Daarin neemt ze de zogenaamde 'machoschrijvers' op de korrel.



In het pamflet behandelt ze een aantal romans uit de wereldliteratuur waarin scènes van seksueel geweld tegen vrouwen door mannen beschreven worden. Hun romans staan boordevol seks die stuitend is voor vrouwen en vaak wekken die scènes nog bewondering op ook, vindt de schrijfster.

In het boekje argumenteert Hemmerechts dat seksistische beelden en vooroordelen in onze westerse cultuur zo vanzelfsprekend zijn dat elke vrouw noodgedwongen twee vrouwen wordt: degene die zich aanpast en degene die er het hare van denkt. Meestal zwijgt ze uit angst voor mannenhaatster uitgescholden te worden.
(bron: Knack.be)

door Daniëlle Serdijn voor De Volkskrant

De dood is een lelijk geval. Onontkoombaar, eindeloos, koud en nog zo wat van die onaangename bepalingen.

Toch heeft hij kunstenaars, schrijvers en dichters door alle tijden heen, keer op keer geïnspireerd. Misschien juist wel omdat het zo’n onkenbaar gebied blijft, waarin de verbeelding alle ruimte heeft. De dood als carnaval op de panelen van Jeroen Bosch bijvoorbeeld, de dood als een eeuwig november in de gedichten van J.C Bloem, of de dood als overwinning in death-metalsongs.

In de roman De nachtmoeder van de Nederlandse debutant Carel Donck (1946) wordt de dood voorgesteld als een verstommend verblijf in een eindeloze reeks witte zalen. Er ligt parket op de vloer. Dat wel, en er klinkt geroezemoes, als op een receptie. Laura is het personage dat we in haar dood volgen.

Ze was nog maar begin dertig, moeder van twee jonge kinderen en getrouwd met Gerard.
Vanuit een van de kamers kan zij de gebeurtenissen volgen in de wereld van de levenden. Dat gebeurt via een videorecorder – een wat achterhaald systeem, maar het werkt prima, zegt een engelachtige verschijning in stofjas. En zo is het.

Maar een grotere kwelling is nauwelijks denkbaar. Laura ziet hoe Gerard in mum van tijd een nieuwe vriendin heeft. Ook in het leven van de kinderen speelt ze zelden nog een rol. Wanneer ze ontdekt dat ze contact kan maken met haar kroost in hun dromen, probeert ze alsnog haar invloed te laten gelden.

Dramatisch is dit een geweldig mooi gegeven. Donck weet het ten volle te benutten. Heel goed mogelijk dat zijn jarenlange ervaring als scenarioschrijver, voor tv-series als De zomer van ’45 en Zwarte sneeuw, hem ten dienste stond. Want die paar uur dat het lezen van de roman duurt, ben je tijdelijk van de wereld, zo spannend, indringend en tegelijkertijd afschrikwekkend is dit verhaal. De dood als toestand van contactloosheid, als oefening in het afgesloten zijn van je dierbaren; een ellendiger scenario is niet voor te stellen.

Dat Donck daarover desondanks een fijne louterende roman heeft weten te schrijven, neemt hem zeer voor je in.

De Libris Literatuur Prijs is gisteravond zeer verrassend gewonnen door de schrijfster D. Hooijer. Zij kreeg de prijs, 50.000 euro groot, in het Amstel Hotel in Amsterdam voor haar verhalenbundel Sleur is een roofdier. De laatste keer dat een vrouw de prijs won, was in 1994, toen Frida Vogels werd bekroond.

En het is voor het eerst in de geschiedenis dat de prestigieuze prijs naar een verhalenbundel ging. D. Hooijer is het pseudoniem waaronder Kitty Ruys (1939) publiceert, sinds ze met het schrijven van korte verhalen begon.

"Hooijer heeft alle registers van het vertellen opengetrokken", aldus de jury over Sleur is een roofdier. "Dat leverde negen ongewone, fascinerende verhalen op, waarin niets vaststaat, afgerond of eenduidig is. In die verhalen heeft zij een delicaat evenwicht weten te vinden tussen vertelling en vertelwijze, tussen inhoud en vorm."

De jury spreekt van een voortreffelijk stilist, die de lezer zowel op zijn gevoel als verstand aanspreekt. "Hooijer slaagt erin te verrassen, te ontroeren en te doen lachen." In Sleur is een roofdier levert Hooijer 'op inventieve wijze even curieuze als fascinerende antwoorden' op vragen als: 'Wat doe je als je vrouw nog altijd contact blijkt te hebben met haar ex-man en als die bovendien om raad komt vragen, omdat hij niet klaarkomt bij zijn nieuwe vriendin?'

D. Hooijer is een laatbloeier die nadat ze de zestig was gepasseerd, serieus begon met het schrijven van verhalen. Voorheen stuurde ze jarenlang gedichten op naar uitgeverijen en literaire tijdschriften, die onveranderlijk werden geretourneerd. Ze debuteerde uiteindelijk in 2001 met de verhalenbundel Kruik en kling, in 2004 gevolgd door de bundel Zuidwester meningen. Toen ze lovende recensies begon te ontvangen, werd ze daar 'bijna depressief' van. Ze dacht lange tijd dat ze 'een flop' was.

De jury constateert dat de handelingen en overwegingen van Hooijers personages nogal buitenissig aandoen'. "In haar universum heerst geen logica." Aan karakteropbouw in de traditionele zin doet ze niet, en ze heeft ook geen boodschap aan interpunctie. Voor haar beschrijvingen gebruikt ze 'veelal korte zinnen die net niet soepel in elkaar overlopen'. Maar de jury vond ook: "Hooijer is erin geslaagd een geheel eigen stijl te ontwikkelen, die prikkelt, verbaast en niet zelden op de lachspieren werkt."

De overige genomineerden waren dit jaar Jeroen Brouwers met Datumloze dagen, Marjolein Februari met De literaire kring, Louise O. Fresco met De utopisten, Koen Peeters met Grote Europese Roman en Marc Legendre met Verder.

Met de nominatie van Verder had de jury van de Libris Prijs een andere primeur. Verder was in ons land de eerste 'grafische roman' die voor een literaire prijs in aanmerking kwam.
(ANP)

Door Jef van Gool voor Literatuurplein.nl

De plek op het Mediapark in Hilversum waar Volkert van der Graaf, vandaag zes jaar geleden, Pim Fortuyn doodschoot is onherkenbaar veranderd, zo schrijft Tomas Ross in 'Schuldige plaatsen in Nederland' (2007). "Het is onmogelijk je nog een voorstelling te maken van hoe het toen ging."

En als het nu eens anders was gegaan, als Volkert had gemist, wat zou er dan zijn gebeurd? Dan was Pim die avond naar Leeuwarden doorgereisd om zijn aanhang toe te spreken en vervolgens overleg te voeren met de ontevreden VVD-coryfee Hans Wiegel.

IJdel als hij was, schrok Pim terug voor de consequentie van een grote verkiezingswinst. Dan zou hij zijn grote woorden waar moeten maken. "Het zou hoe dan ook een meesterzet zijn geweest, een eerste kabinet Wiegel-Fortuyn. En reken maar dat er in werkelijkheid na die zesde mei liters krokodillentranen op en rond het Binnenhof zijn gehuild."

In het vandaag verschenen De marionet, naar eigen zeggen de eerste What if?-roman in Nederland, heeft Ross dat verder uitgewerkt. Na behandeling van een oppervlakkige vleeswond reist Pim vanuit Hilversum naar Leeuwarden, waar hij door zijn aanhangers als een martelaar wordt toegejuicht.

Acht dagen later behaalt de LPF de grootste verkiezingswinst ooit. Nog geen maand later heeft Nederland een nieuw kabinet, met daarin opvallende namen als Joost Eerdmans, Neelie Kroes, Richard Krajicek, Geert Wilders en professor Bob Smalhout op Volksgezondheid.

Premier is niet Pim maar, namens de LPF, Hans Wiegel. Al vinden velen die niet in zijn partij maar in hémzelf geld hebben geïnvesteerd, dat het niet kan, toch kiest Pim ervoor fractievoorzitter te worden. Dat dit meer is dan louter fictie, bleek onlangs in een reportage in Netwerk. Daarin bevestigde Wiegel dat Fortuyn hem had gevraagd premier te worden.

Samen zouden de LPF en de VVD groter zijn dan het CDA en dus de premier mogen leveren. "Ik voelde er wel voor", aldus Wiegel. In die constructie zou de VVD een sterke partij zijn gebleven en zouden Wilders en Verdonk zich naar alle waarschijnlijkheid niet hebben afgesplitst.

"Ik hou me zoveel mogelijk aan de werkelijkheid", zei Ross gisteren in een interview met Jean-Pierre Geelen in de Volkskrant. Over de moord op Pim Fortuyn schreef hij eerder De zesde mei (2003). "Boeiend en uiterst geloofwaardig", zo prees de jury van de Gouden Strop dit door haar bekroonde boek.

Vanwege zijn oppositie tegen de aanschaf van de Joint Strike Fighter hebben de top van Defensie en de BVD er alle belang bij dat Pim van het toneel verdwijnt. "Soms zou je willen dat er in dit land een gek als Lee Harvey Oswald rondliep", verzucht een topambtenaar van Defensie. Hij wordt op zijn wenken bediend.

Afgelopen week is het 250.000ste exemplaar van het door Annejet van der Zijl geschreven Sonny Boy over de toonbank gegaan. Inmiddels zijn tweeëntwintig drukken verschenen van deze 'adembenemende bestseller', zoals de uitgeverij Nijgh & Van Ditmar de roman noemt.

Ook internationaal slaat het Hollandse liefdesverhaal aan: na de Duitse, Italiaanse, Turkse en Zweedse vertaling verschijnt komend jaar bij Faber & Faber de Engelse editie.

Regisseuse Maria Peters legt momenteel de laatste hand aan het script van de op Sonny Boy gebaseerde speelfilm. De opnames starten volgend jaar.

Debutante Natalie Koch is uitgenodigd voor het Europäisches Festival des Debütromans, het symposium voor nieuwe Europese literatuur. Hier komen debutanten en hun uitgevers uit meer dan tien Europese landen bij elkaar om boeken te promoten en ervaringen uit te wisselen.

"En om contacten te leggen natuurlijk," vertelt Koch aan Boekennieuws.com. "Ik hoop dat er eentje tussen zit die er wel brood in ziet mijn roman Streken in zijn land op de markt te brengen. In het Hongaars of zo, dat lijkt me leuk want dat kan ik niet lezen."

Het Europese festival van de debuutromans vindt van 29 mei t/m 1 juni plaats in het Duitse plaatsje Kiel.

"Inmiddels heb ik een fragment van Streken uitgekozen dat in het Duits, Engels en Frans vertaald gaat worden en samen met fragmenten van de andere debutanten in een brochure komt.

Het vertalen van de titel zorgde nog voor enige hoofdbrekens, omdat we graag de dubbelzinnigheid van Streken wilden behouden. In het Engels ben ik met de uitgeverij uitgekomen op Silent Days, en in het Duits en Frans hebben we de dubbelzinnigheid voorlopig maar even laten varen, daar heet mijn boek nu respectievelijk Striche en Coups d’archet."

Door Daniëlle Serdijn voor de Volkskrant

Jammer, dachten we, toen Jaap Scholten naar Hongarije vertrok. Waarom vertrekken als je zo’n verpletterende roman als Tachtig (1995) had geschreven? Er waren er voor minder thuisgebleven.

Scholtens tweede boek, Morgenster (2000), liet lang op zich wachten. Nu was dat wachten de moeite waard, maar waar ging het heen met Scholten? Was hij van plan de schrijverij serieus te nemen, of verkwanselde hij zijn talent, zoals een rijkeluiszoontje het familiekapitaal?

Nu en dan publiceerde Scholten brieven en columns in NRC Handelsblad en het treinmagazine Rails, maar of het ooit nog tot een roman zou komen, bleef de vraag. En plots was daar de aankondiging van een nieuwe Scholten. Spannend, want wat zou de schrijver daar in de bossen van Hongarije hebben verzonnen?

De dood van zijn broer inspireerde hem tot het semi-autobiografische De wet van Spengler . Het laat zich lezen als het vervolg op Tachtig. Opnieuw volgen we Frederik, telg uit het textielbaronnengeslacht, alleen dan twintig jaar later. Richtte de Frederik van toen een twaalfgangen diner aan om de verjaardag van een van de honden te vieren, die van nu heeft enige afstand genomen van z’n familie. Maar geconfronteerd met een familiedrama ontdekt hij dat, als het er werkelijk op aankomt, de Spenglers één zijn. Als ware musketiers.

Met z’n echtgenote en hun drie kinderen heeft Frederik zich gevestigd op het platteland van Roemenië. Wanneer hij hoort dat zijn oudste broer, Julius, een kankergezwel in het hoofd heeft, en daarop overlijdt, daalt Frederik af in de herinnering. Het begint in de jaren zeventig, toen Frederik en zijn broers in het zuiden van het land woonden.

Vijf jongens zijn het, en Frederik is de op een na jongste. Vader sterft onder vage omstandigheden: hij valt van een brancard. Hierop besluit moeder haar jongens op de trein te zetten, naar opa en oma, zodat zij de boel op orde kan krijgen. Zo komen ze, onder leiding van Julius, aan op het landgoed van hun grootouders, de Spenglers.

‘Opa en oma waren van de generatie die de gewoonte had vanaf vier uur ’s middags whiskys, gin-tonics of portjes te drinken. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat werd er gerookt, opa sigaren en pijp, oma Lucky Strikes, en de asbak in de auto stond bol van de peuken en as.’

Andermaal lezen we over de verdwijnende wereld van ouderwetse grootindustriëlen, waar tradities van belang zijn. De broers hebben er een geweldige tijd. Met merkbaar genoegen vertelt Scholten over de drijfjachten die grootvader Spengler organiseert, en ook over diens liefde voor Jaguars, Porsches en Mercedessen. Alles bij elkaar een cultuur die de sfeer ademt van adel, waarbij bepaalde zeden en een uitgesproken hiërarchie bestaan om bescherming te bieden aan mensen, dieren en omgeving. Noblesse noblige.

Sterker nog dan in z’n vorige romans tekent Scholten een levenshouding waaraan niet te ontsnappen valt. Frederik merkt daarover op: ‘Ik kon naar de andere kant van de wereld verhuizen, in een holle boom bij de Papoea’s gaan wonen en de rest van mijn leven eiwitrijke wurmen op mijn tong laten smelten, mijn genen en ingesleten hebbelijkheden bleven me verraden’.

Scènes van het ziekbed van broer Julius worden afgewisseld met herinneringen aan de jeugd. Hoe zieker Julius, hoe sterker de familieverhalen.

Maar het zijn mooie verhalen waarin opvalt hoe masculien alle beschreven usances zijn. Lijfelijk contact bijvoorbeeld; daar moeten de jongens niets van hebben. Hoogstens ‘een soort van Soprano-hug’. Meer niet. Huilen doen ze niet. Over gevoelens praten evenmin. ‘Wat niet betekende dat we monsters waren, we wilden het er gewoon niet over hebben. Punt.’

Liever praten ze over beren vangen, grote vuren maken, en over de bergen intrekken. Met de dood in het zicht komt paradoxaal genoeg, de man, de oerman, meer en meer tot leven. Voor het laatst maakt Julius, geholpen door de broers, nog eenmaal een groot paasvuur. Daarna is het gauw afgelopen.

Aangevuurd door de dood van zijn broer, en vastgeklonken aan de mores van het Twentse voorgeslacht, kon Scholten bijna geen mooiere roman schrijven dan deze. Het is zijn verbeelding van de man in optima forma, een ode aan het masculiene, en daarmee alles wat een grote broer voor een kleine kan zijn.

De wet van Spengler is het serieuzere equivalent van de oerman in de Bavaria-commercial. Een actueel thema, zo blijkt uit tal van publicaties. Al zit hij ver weg in de Hongaarse bossen, dát heeft Jaap Scholten toch maar fijn in de gaten gehad.
(uit de Volkskrant)

Schrijver J.J. Voskuil is op 1 mei op 81-jarige leeftijd in zijn woning in Amsterdam overleden. De auteur die vooral bekend werd met zijn zevendelige literaire serie Het Bureau leed volgens mensen uit zijn omgeving aan kanker en is door allerlei complicaties in korte tijd ernstig ziek geworden. Volgens zijn echtgenote Lousje Voskuil-Haspers, met wie hij een hecht tweespan vormde, heeft haar ’lieve man gekozen voor een waardig einde’.

In Het Bureau beschreef Voskuil zijn ervaringen als onderzoeker in het Meertens Instituut voor dialectologie, volks- en naamkunde, waar hij tot aan zijn pensioen werkte. De reeks staat volgens uitgever Van Oorschot in de top-10 van meest succesvolle literaire werken.

Johannes Jacobus Voskuil – Han genoemd – was een „échte dierenliefhebber”, aldus Hans Baaij. Hij richtte in 1997 met Voskuil de stichting Varkens in Nood op tegen de ’gruwelen van de bio-industrie’. „Han maakte zich tot het eind van zijn leven boos over het leed van varkens”, zegt Baaij. „Zijn sympathie voor varkens stamt uit zijn jeugd. Hij leefde jaren op het boerenland. Toen hij zag dat het leven van de dieren vanaf de zeventiger jaren verslechterde, wilde hij zich ’als hij ooit bekend zou worden’ inzetten voor de varkens.”

De varkenspestcrisis in 1997 waarbij tien miljoen varkens op ’wrede’ wijze werden geruimd, brachten Voskuil en zijn ’minstens even fanatieke’ vrouw ertoe om zich voor die ’intelligente, sociale, vriendelijke dieren’ in te zetten. Het paar ging geregeld naar biologische boerderijen. „Daar was hij dan net een kind.”

De schrijver wordt donderdag 8 mei begraven op Oud Eik en Duinen in zijn geboorteplaats Den Haag.
(uit Trouw)

door Paul Onkenhout voor de Volkskrant

Wie is die auteur? Hugo Borst (1962) is Hugo Borst. Rotterdammer. Bekend van televisie! Onder meer bekend van Studio Voetbal en De Wereld Draait Door. Tv-makers nodigen hem graag uit, want Borst provoceert en zegt wat hij denkt. Hij voldoet keurig aan de verwachtingen en is er een bekende Nederlander door geworden. Dat verklaart waarom op de voorzijde van zijn nieuwste boek een grote foto van de auteur staat: Borst verkoopt.

Wat voor foto? Borst in een uitdagende pose: zonnebril, wit colbertje, zwart T-shirt, honderd jaar oude voetbal tegen zijn kruis geduwd. Typisch Borst; de tv-man Borst welteverstaan.

Mooie boektitel. Borst sprak met zes jonge mannen die in 2004 werden uitgenodigd om een wedstrijd te spelen in de gevangenis in Scheveningen. De tegenstander bestond, angstaanjagend genoeg, uit zware criminelen, kindermoordenaars en uit Volkert van der G., de moordenaar van Pim Fortuyn.

Kan Volkert van der G. een beetje voetballen? Hij speelt fanatiek, maar is motorisch gestoord en heeft nauwelijks balgevoel.

Het verhaal komt me bekend voor. Het stond eerder in Hard Gras, zoals trouwens alle negen verhalen. Maar Borst dient geen opgewarmd kliekje op, zoals hij zelf vaststelt in het voorwoord. Met een eerdere bundeling verhalen, Over vaders en zonen (60 duizend exemplaren verkocht), heeft hij naar eigen zeggen bewezen dat kwaliteit en goede verkoopcijfers samengaan. Over de verkoopcijfers valt nu nog niks te zeggen, maar opnieuw heeft hij een fijn boek afgeleverd.

Borst kan schrijven? Borst kan mooi schrijven. De ene Borst is de andere niet. Er is een Borst die op tv sart en treitert en zichzelf soms overschreeuwt, en er is een Borst die het Duitse bombardement op Rotterdam van 14 mei 1940 en de nederlaag van Oranje in de WK-finale tegen West-Duitsland in elkaar laat samenvloeien en een prachtig verhaal schrijft over Kees Bregman, een kapper uit Bos en Lommer. Als schrijver treedt Borst niet of nauwelijks op de voorgrond; als schrijver sart en provoceert hij niet, maar is hij teder en begripvol.

Kees Bregman? Oud-voetballer van Haarlem, FC Den Haag en MSV Duisburg. Haalde bijna de selectie van het Nederlands elftal voor het WK in 1978 en zat in Duitsland een paar jaar in de gevangenis wegens drugssmokkel. In het Amsterdamse Bos en Lommer staat hij dagelijks lachend buurtbewoners te knippen.

Waarom is dit een typisch Borst-verhaal? Omdat voetbal slechts bijzaak is. De hoofdzaak is menselijk leed, in alle mogelijke gradaties.

Een beroeps-Rotterdammer bij uitgeverij Nieuw Amsterdam? Borst voelt zich er kennelijk thuis. Voor de gelegenheid heeft de uitgever de tekst van het logo op de voorzijde en de achterzijde van het boek wel aangepast: van A’dam is R’dam gemaakt.

De roman Sneeuweieren van Ricus van de Coevering wordt uitverkoren voor de reeks 'Schrijvers van Nu', de langstlopende literaire reeks in het Nederlands taalgebied, zo maakte de grootste boekenclub van Nederland en Vlaanderen bekend.

Ricus van de Coevering (1974) werd geboren in Noord-Brabant. Zijn veelbesproken debuutroman Sneeuweieren speelt op een boerderij op de grens van Noord-Brabant en Limburg en geeft een authentiek en beklemmend beeld van deze streek, maar behandelt ook alle grote thema’s uit de literatuur.

"Van de Coevering heeft een uitzonderlijk sterke roman geschreven. Elke zin in Sneeuweieren is de moeite van het lezen waard vanwege de bijzondere formulering en de perfecte plaats in de opbouw van dit prachtige en pakkende verhaal," aldus de unanieme jury van ECI.

'Schrijvers van Nu' geeft een overzicht van aanstormend talent in de Nederlandstalige literatuur sinds het derde kwartaal van de vorige eeuw. Romans van onder anderen A.f.th., Bernlef, Jeroen Brouwers, Arnon Grunberg, Kristien Hemmerechts, Arthur Japin, Cees Nooteboom en Dimitri Verhulst gingen de roman van Ricus van de Coevering voor.

In de loop van 2008 zal Sneeuweieren aan bijna 1 miljoen leden in Nederland en Vlaanderen worden aangeboden als het debuut van dé Schrijver van Nu.

"Ik heb jaren aan Sneeuweieren gewerkt en veel en mooie recensies gekregen. Het is natuurlijk prachtig dat het verhaal nu op deze manier wordt bekroond," aldus Ricus van de Coevering.
(bron: Blikopnieuws.nl)

Voor het eerst is in Nederland een stripverhaal, of beter grafische roman, terechtgekomen op de shortlist van één van de grootste literaire prijzen in ons taalgebied, de Libris Literatuur Prijs.

De jury stak zijn nek uit met de nominatie van het boek Verder van de Belgische striptekenaar Marc Legendre op de shortlist, een grimmig verhaal over een man en een vrouw op een verlaten eiland.

Boekcritici trokken hun wenkbrauwen op bij het zien van Verder op de Librislijst, hoewel in het buitenland al eerder zogeheten graphic novels met literaire prijzen werden bekroond. "We hebben er wel wat over gediscussieerd of zo'n boek in aanmerking komt voor een literatuurprijs", verklaarde jurylid Marc Reynebeau in de Belgische krant De Standaard. "Maar het gaat om een expansief genre en een literatuurprijs mag toch wel een beeld geven van wat er in de boekenactualiteit het onthouden waard is. Verder is dat volgens mij zeker. Ik kende Legendre vooral als de man achter kinderstrips als Biebel, maar dit is iets heel anders. Het is ook niet gewoon een volwassenenstrip, het is literatuur."

Legendre reageerde in diezelfde krant op het nieuws dat hij de shortlist had gehaald. "Of ik thuishoor tussen auteurs als Jeroen Brouwers, kan ik niet zeggen. Maar het is wel prettig nieuws." Hij voegde eraan toe: "Ik had het al uitgebreid gevierd toen ik hoorde dat ik op de longlist stond, verder dan dat zou ik nooit geraken, dacht ik. Hoor ik thuis op de shortlist? Ik kan er niets aan doen, hè." Graphic novel vindt Legendre overigens niet de juiste omschrijving voor zijn boek. "Literaire strip lijkt me een betere omschrijving."

Literaire strip of graphic novel, in het buitenland vielen ze al eerder in de prijzen.

De Amerikaan Art Spiegelman kreeg in 1992 voor zijn holocauststrip Maus een Pulitzerprijs. Chris Ware, ook uit de VS, won in 2001 de boekenprijs van de krant The Guardian voor zijn boek Jimmy Corrigan, or The Smartest Kid On Earth.

En de Australische tekenaar Shaun Tan kreeg vorig jaar een prestigieuze literaire prijs voor The Arrival, een stripboek waar zelfs geen enkel woord in voorkomt.

Een criticus van NRC Handelsblad noemde de nominatie 'flauwekul'. Uitgever Hans Enters van Verder vindt hem echter 'terecht', zegt hij op internetsite Recensie.web. "Sterker nog, ik wilde graag dat we het zouden insturen voor die prijs, in het reglement stond niet dat graphic novels waren uitgezonderd. Ik zie de nominatie als waardering voor Marc, maar ook als een doorbraak voor het genre naar een serieus publiek."

En Jean-Marc van Tol, één van de mannen achter Fokke & Sukke, voorspelt: "Dit is nog maar het begin. Ik verwacht veel van de grafische roman."

Overigens heeft de Libris-jury zich niet alleen met de nominatie van Verder (weer) eigenzinnig betoond. Ook de overige kanshebbers op de prijs van 50.000 euro hebben niet bepaald alledaags literair werk afgeleverd.

Het boek Datumloze dagen van Jeroen Brouwers is één grote monoloog van een oude man die zijn leven overziet. Sleur is een roofdier van D. Hooijer hoort in het, volgens de jury, 'precaire en verweesde genre' van de verhalenbundel thuis. Bovendien hebben de verhalen allemaal een 'open einde', net zoals het van Marjolein Februari genomineerde boek De literaire kring.

De utopisten van Louise O. Fresco is tenslotte een door de politiek geïnspireerde roman, zoals dat ook van Grote Europese Roman van Koen Peeters kan worden gezegd. In 36 hoofdstukken, vernoemd naar even zovele Europese hoofdsteden, geeft hij een ironische bespiegeling van de Europese eenheid.

Het wordt nog spannend op 6 mei, als de Librisprijs wordt uitgereikt.
(uit BN/De Stem)