woensdag 19 november 2008
Filmscript W.F. Hermans wordt geveild
Het oorspronkelijke filmscript Als Twee Druppels Water dat W.F. Hermans schreef op basis van zijn roman De Donkere Kamer Van Damocles, wordt geveild. Op dinsdag 25 november gaat het typoscript bij Bubb Kuyper Veilingen in Haarlem onder de hamer.
Hermans schreef het scenario in 1961 voor een verfilming van zijn bekendste roman door Fons Rademakers. De schrijver heeft in het werk handmatig correcties aangebracht. Het script van Hermans is nooit verfilmd. Rademakers vond het te lang en greep op diverse plaatsen in, zeer tegen de zin van Hermans, waarop deze zich terugtrok en de verfilming aan Rademakers overliet.
Het oorspronkelijke scenario wordt geveild samen met een synopsis en een samenvatting van de film door Hermans. De documenten komen uit de collectie van Hermans-onderzoeker Rob Delvigne. Het veilinghuis schat de opbrengst op 10.000 tot 12.000 euro.
Uit dezelfde collectie worden ook het originele scenario van Fons Rademakers geveild, met afkeurende aantekeningen van Hermans in de kantlijn, en een aantal brieven van Hermans.
Stephen Fry gaat Een Schitterend Gebrek verfilmen
 De Britse schrijver, acteur en presentator Stephen Fry heeft de film- en theaterrechten van de roman Een Schitterend Gebrek van Arthur Japin gekocht. Dat maakte uitgeverij De Arbeiderspers woensdag bekend.
Japin won in 2004 de Libris Literatuur Prijs met Een Schitterend Gebrek. De roman, waarvan in Nederland meer dan 300.000 exemplaren zijn verkocht, speelt in de 18e eeuw en gaat over de liefde.
In Engeland en Amerika verscheen het boek onder de titel In Lucia's Eyes.
Beoogd regisseur voor de groots opgezette kostuumfilm is Iain Softley, maker van onder meer de verfilming van Henry James' The Wings Of The Dove.
De productiemaatschappij van Fry (Sprout Productions) heeft ook plannen voor een Engelstalige toneelbewerking van het boek.
Recensie: De hoedenwinkel - K. Schippers
Door Arie Storm voor Het Parool
 Je hoort of leest wel eens dat het niet verstandig is als een schrijver de droom van de lezer verstoort. Aan niets mag de lezer merken dat hij een boek in handen heeft. De lezer moet kunnen wegsoezen naar een verzonnen wereld, of in elk geval naar een ándere wereld, en niets mag verwijzen naar hoe die wereld in elkaar is gezet of naar het materiaal waarmee die wereld is opgebouwd, namelijk taal.
K. Schippers trekt zich van deze infantiele opvatting terecht niets aan. Ook in zijn nieuwe, net verschenen roman, De hoedenwinkel, blijft de lezer zich ervan bewust dat hij een boek in handen heeft, want de taal, het boek zelf, de bladzijden ervan, de typografie en de illustraties erin eisen een hoofdrol op. Het wellicht paradoxale resultaat is dat je als lezer prompt in een prachtige droom belandt.
Dat doe je aan de hand van de hoofdpersoon, de heldin in deze roman, Sonja Driebeecke. Om een beetje in dezelfde sfeer als het voorafgaande te blijven: zij jaagt haar droom na door haar baan als verkoopster in een warenhuis op te zeggen en een hoedenwinkel te beginnen. Dat is meteen zo'n fijn, tikkeltje ouderwets en nostalgisch element waar K. Schippers patent op lijkt te hebben. Hoewel de roman De hoedenwinkel voor een groot deel in het Amsterdamse hier en nu speelt, krijgt het boek door dit onderwerp, maar ook door de op een weldadige wijze sfeer oproepende stijl, van de eerste bladzijde af aan iets wat aan de tijd lijkt te ontstijgen.
Wat volgt is overigens weer eveneens bijzonder modern: in de buurt van de grote stad is een geheel nieuw dorp uit de grond gestampt. Waar eens veel lege ruimte was, zijn nu huizen en straten verrezen. Sonja krijgt het verzoek de straatnamen voor dit dorp te bedenken. Hoewel ze een beginnende en drukbezette ondernemer is, zegt ze toe dit te doen. Vervolgens krijgt het boek bijna horrorachtige trekjes.
Sonja brengt enige tijd in het nieuwe dorp door. Het vermaledijde dorp verzet zich echter tegen een benoeming in taal; het heeft er alles van weg dat de ruimte terugslaat en de taal begint op te eten. Als het ware, schrijf ik er nu maar even bij, hoewel K. Schippers dit alles heel precies en concreet beschrijft. Ook het fysieke boek De hoedenwinkel wordt door dit mysterieuze proces aangetast.
Een voorbeeld. Op een gegeven moment lezen we deze zin: 'Het lijkt wel of de omgeving uit het lood raakt, of er iets scheef zit, dat krijg je met al dat gedenk.' De alinea waarin deze zin is opgenomen, staat werkelijk uit het lood en scheef.
En zo zitten meer speelse en tegelijkertijd verontrustende vormtechnische vondsten in dit boek.
Je vergeet kortom al lezend nooit dat je een boek in handen hebt, maar het resultaat is niet minder hartveroverend. Het is alsof de wereld van Sonja wordt verdubbeld: ze maakt allerlei dingen mee, maar ergens lijkt ze toch ook aan te voelen dat ze in een boek zit, dat ze daar een rol in speelt.
Het verhaal blijft intussen buitengewoon aantrekkelijk. Sonja moet, met de mensen die haar omringen, een manier vinden om de verdwijning van de taal een halt toe te roepen. Dat avontuur voert ons uiteindelijk zelfs naar Den Haag, naar de koningin en naar eventueel verantwoordelijke politici.
Bovendien vult Sonja het boek De hoedenwinkel - een roman waarin ze zo'n belangrijke rol speelt, als heldin en als vormgeefster - met door haar uitgeknipte plaatjes en foto's. Ook daar kan de lege ruimte immers mee worden gevuld.
Dit klinkt zo samengevat misschien ingewikkelder dan het in de praktijk uitpakt, want hoewel ik niet aarzel dit boek postmodern te noemen, sleept het je ook gewoon mee.
Daarom: hoed af voor K. Schippers. Wat is hij toch een enorm inspirerende schrijver.
maandag 10 november 2008
Grote Voskuil-roman verschijnt postuum
Vier decennia hield J.J. Voskuil zijn boek Binnen de huid verborgen. Een jaar na zijn overlijden verschijnt het alsnog.
 Bijna niemand weet wat er in staat en zelfs kenners zijn alleen maar op de hoogte van het bestaan ervan: de roman Binnen de huid van J.J. Voskuil (1926-2008), geschreven in 1968, nooit gepubliceerd. In april 2009 zal de roman van ongeveer 600 pagina’s bij Van Oorschot verschijnen. Hiertoe heeft Voskuils weduwe Lousje toestemming gegeven.
Bij zijn overlijden op 1 mei van dit jaar werd Voskuil herdacht als schrijver van twee beroemde romans: Bij nader inzien (1963), dat handelt over de studentenjaren van Maarten Koning en de zevendelige cyclus Het bureau (1996-2000), waarin Koning terugblikt op de dertig jaar dat hij werkte op het Instituut voor Volkskunde, Naamkunde en Dialectologie.
Maar in sommige interviews liet Voskuil doorschemeren dat er nóg een boek bestond, over zijn leven in de periode tussen het studentenbestaan en de Bureau-jaren. ‘Ik heb toen een geestelijke crisis beleefd,’ vertelde Voskuil in de jaren negentig, ‘en daar gaat dat boek over. Het is zeer persoonlijk.’ Hij had het in 1968 voltooid en aan vriend en uitgever Geert van Oorschot laten lezen. Die liet weten het niet te willen publiceren. Voskuil vroeg het boek terug en hield het de volgende veertig jaar onder zich.
Binnen de huid is in de ik-vorm geschreven. Toen Voskuil wist dat zijn levenseinde naderde, heeft hij zijn echtgenote gevraagd te beslissen over het lot van de roman.
zondag 9 november 2008
Publieke werken van Rosenboom wordt verfilmd
Producent IDTV Film werkt aan een verfilming van het boek Publieke Werken van Thomas Rosenboom. Scenarist Frank Ketelaar (In Oranje) is gevraagd het boek voor het witte doek te bewerken. De beoogd regisseur is Theu Boermans, de artistiek leider van De Theatercompagnie.
 Dat heeft IDTV Film zaterdag gemeld. In Publieke Werken beschrijft Rosenboom hoe de Amsterdamse vioolbouwer Walter Vedder de prijs van zijn huis tot absurde hoogten probeert op te drijven als blijkt dat de gemeente op die plek een hotel wil bouwen. Vedder wordt uiteindelijk het slachtoffer van zijn eigen speculaties. Schrijver Rosenboom won in 2000 de Libris Literatuur Prijs voor het boek.
Eerste staat voor Boermans nog de verfilming van Gysbrecht van Aemstel van Vondel op het programma. De opnames daarvan moeten komend jaar plaatsvinden.
(bron: GPD)
woensdag 5 november 2008
Longlist Academica Debutantenprijs 2009 bekend
dinsdag 4 november 2008
AKO literatuurprijs voor Doeschka Meijsing
Door Jef van Gool voor de NOS
"Een boek dat getypeerd kan worden als hard en scherp maar tegelijk als liefdevol en humoristisch. Een sprankelend, geraffineerd en toonvast boek, waarin de personages trefzeker zijn neergezet." Zo omschreef juryvoorzitter Wim Deetman Over de liefde van Doeschka Meijsing.
De roman werd 'na veel wikken en wegen' van de jury uiteindelijk bekroond met de AKO Literatuurprijs 2008. De prijs, ter waarde van 50.000 euro, werd aan haar uitgereikt in de feestzaal van het Kurhaus in Scheveningen. Het televisieprogramma Pauw & Witteman deed daarvan live verslag.
"Diep en stinkend", noemt de verteller op de eerste pagina van Over de liefde de wonden die het vertrek van haar geliefde hebben geslagen. Voor de derde keer is een relatie stukgelopen, nu na twaalf jaar. Al heeft deze Philippa van der Steur, kortweg Pip, met uiterste inspanning de regie over haar leven behouden, toch balanceert ze op de rand van een depressie.
Haar veertien jaar jongere vriendin Jula heeft haar verlaten voor een man, met wie ze haar al twee jaar had bedrogen. Het feit dat buiten haar zo’n beetje iedereen daarvan op de hoogte blijkt te zijn geweest, vervult haar met zo’n diepe schaamte dat ze ieder contact maar liever vermijdt.
Een dvd die ze op een dag in haar brievenbus vindt, zet haar aan het denken over haar vorige liefdes en verliefdheden, de eerste "een half mensenleven geleden" op Buri Vermeer, de gymnastieklerares op het lyceum, die ze herkent in de documentaire op de dvd.
"Ik huiverde, omdat ik opnieuw, in een ijzingwekkend onverschillig heelal, verliefd was op een liefde op afstand, een onmogelijkheid, een animatie, maar het deed er allemaal niet minder pijn om." Ze meent deze Buri ook te herkennen in een van de twee vrouwen die ze op een caféterras wegsleurt, net voordat dat geramd wordt door een cementwagen waarvan de chauffeur de macht over het stuur heeft verloren.
Zelf knalt ze met haar hoofd tegen een stoepzuiltje, waarbij ze een schedelbasisfractuur oploopt en haar reukzin en de greep op haar herinneringen verliest. In het ziekenhuis wordt ze opgezocht door haar drie ruziënde broers, met wie ze daarna een reis onderneemt naar hun vroegere vakantiehuis in het zuiden, het decor van gelukkiger dagen.
Fictie en realiteit liggen in elkaars verlengde in deze roman, waarin niet alleen de broers en de GX Prestige van de jongste broer aan de werkelijkheid zijn ontleend, maar ook de relatie tussen Pip en Jula, in wie de schrijfster en Xandra Schutte, de vroegere hoofdredacteur van Vrij Nederland, te herkennen zijn.
De roman is echter meer dan een sleutelroman. "Het moest een vorm krijgen die niets met afrekening, met roddelpraat te maken had. Het moest juist weg daarvan", zei Meijsing in de TROS Nieuwsshow. "Een indrukwekkende roman die vanaf de eerste bladzijde gekenmerkt wordt door snelheid, spanning en originaliteit", typeert de AKO-jury Over de liefde. Minstens zo overtuigend als de knappe constructie noemt zij de trefzekere stijl.
Naast 'Over de liefde waren Elisabeth de Flines van Machiel Bosman, Dünya van Tomas Lieske, De ontsproten Picasso van Bianca Stigter, Het complot van België van Chris de Stoop en Het recht op terugkeer van Leon de Winter genomineerd.
maandag 3 november 2008
Recensie: Via Capello 23 - Christiaan Weijts
Door Dirk Koppes voor De Pers
 Vergeefse liefde voor uiteindelijk onbereikbare vrouwen: Weijts hergebruikt de thematiek van zijn debuutroman. En waarom niet?
Een ongelukkige jeugd is een onmisbare schatkist voor elke schrijver. En mocht de auteur de pech hebben van glorieuze schooljaren, dan kan hij/zij altijd nog uit zijn studiejaren putten.
Christiaan Weijts rondde weliswaar braaf zijn studies Literatuurwetenschap en Nederlands af, maar haalde daarna de schade goed in met jarenlange bezoeken aan studentenhuizen en corpsballenfeestjes in de rol van universiteitsbladverslaggever. In zijn tweede roman speelt zijn Leidse alma ater een hoofdrol.
Met zijn bejubeld debuut, Art. 285b, won Weijts vele prijzen. De vraag naar een waardige opvolger beantwoordt Weijts met hergebruik van de thematiek uit zijn debuutroman. En waarom niet? Vergeefse liefde is een onuitputtelijk onderwerp. Weer zien we een intellectueel die voor de verleidingskunsten van een wild meisje valt. Even ‘bezit’ hij haar, maar uiteindelijk gaat zij haar eigen weg en blijft de hoofdpersoon wanhopig achter. Stalken helpt niet, zij is definitief verdwenen. In dit geval wordt promovendus Arthur Citroen ten gronde gericht door zijn internetpornofascinatie en door zijn hitsige studente Fay.
Maar daar blijft het gelukkig niet bij. In Via Capello 23 richt Weijts zijn pijlen ook op kunstroof, de verloedering van de journalistiek, GeenStijl.nl, ontlezing en nog heel veel meer. Deze tweede roman is een superieure herhaling van zetten.
|
