Schrijver Willem Brakman is donderdagochtend op 85-jarige leeftijd overleden. Zijn uitgeverij Querido gedenkt hem 'in bewondering en vriendschap'. De geboren Hagenaar, die sinds zijn debuut in de jaren zestig enkele tientallen romans en novellen schreef, kreeg in 1980 de P.C. Hooftprijs voor zijn gehele oeuvre.

De arts Brakman debuteerde in 1961 met Een winterreis, waarvoor hij direct de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs kreeg toegekend. Daarna volgden in hoog tempo romans, novellen, essay- en verhalenbundels. Zijn Zes subtiele verhalen uit 1979 werd bekroond met de F. Bordewijkprijs. In 2006 verscheen de roman Naar de zee, om het strand te zien.

Het proza van Brakman wordt vaak vergeleken met dat van Simon Vestdijk, over wie Brakman een biografische studie schreef. De schrijvers deelden niet alleen hun productiviteit, maar ook bepaalde thema's. Het werk van Brakman was echter ontoegankelijker, waardoor een groot lezerspubliek hem niet beschoren was. Brakman, die de laatste jaren in Boekelo woonde, was de enige levende Nederlandse schrijver met een eigen vereniging: de Willem Brakman Kring.
(bron: Novum)

De Vlaamse schrijfster Kristien Hemmerechts is opnieuw uit de kleren gegaan voor een blad. Na haar ophefmakende naaktfoto in het Nieuw Wereld Tijdschrift in 2000 staat ze dit keer in haar blootje op de cover van het magazine Vrij Nederland met haar pamflet 'De man, zijn penis en het mes'. Daarin neemt ze de zogenaamde 'machoschrijvers' op de korrel.



In het pamflet behandelt ze een aantal romans uit de wereldliteratuur waarin scènes van seksueel geweld tegen vrouwen door mannen beschreven worden. Hun romans staan boordevol seks die stuitend is voor vrouwen en vaak wekken die scènes nog bewondering op ook, vindt de schrijfster.

In het boekje argumenteert Hemmerechts dat seksistische beelden en vooroordelen in onze westerse cultuur zo vanzelfsprekend zijn dat elke vrouw noodgedwongen twee vrouwen wordt: degene die zich aanpast en degene die er het hare van denkt. Meestal zwijgt ze uit angst voor mannenhaatster uitgescholden te worden.
(bron: Knack.be)

De fictie uit haar boeken en de realiteit van het dagelijkse leven lijken voor Saskia Noort door elkaar te lopen nu de schrijfster en haar man Marcel zouden gaan scheiden.

Saskia en Marcel waren zestien jaar bij elkaar, maar inmiddels woont Marcel al enige tijd niet meer in de echtelijke villa in Bergen, zo meldt Story. Samen hebben ze twee kinderen Julia en Mattieu, die beurtelings bij hun vader en moeder verblijven.

door Daniëlle Serdijn voor De Volkskrant

De dood is een lelijk geval. Onontkoombaar, eindeloos, koud en nog zo wat van die onaangename bepalingen.

Toch heeft hij kunstenaars, schrijvers en dichters door alle tijden heen, keer op keer geïnspireerd. Misschien juist wel omdat het zo’n onkenbaar gebied blijft, waarin de verbeelding alle ruimte heeft. De dood als carnaval op de panelen van Jeroen Bosch bijvoorbeeld, de dood als een eeuwig november in de gedichten van J.C Bloem, of de dood als overwinning in death-metalsongs.

In de roman De nachtmoeder van de Nederlandse debutant Carel Donck (1946) wordt de dood voorgesteld als een verstommend verblijf in een eindeloze reeks witte zalen. Er ligt parket op de vloer. Dat wel, en er klinkt geroezemoes, als op een receptie. Laura is het personage dat we in haar dood volgen.

Ze was nog maar begin dertig, moeder van twee jonge kinderen en getrouwd met Gerard.
Vanuit een van de kamers kan zij de gebeurtenissen volgen in de wereld van de levenden. Dat gebeurt via een videorecorder – een wat achterhaald systeem, maar het werkt prima, zegt een engelachtige verschijning in stofjas. En zo is het.

Maar een grotere kwelling is nauwelijks denkbaar. Laura ziet hoe Gerard in mum van tijd een nieuwe vriendin heeft. Ook in het leven van de kinderen speelt ze zelden nog een rol. Wanneer ze ontdekt dat ze contact kan maken met haar kroost in hun dromen, probeert ze alsnog haar invloed te laten gelden.

Dramatisch is dit een geweldig mooi gegeven. Donck weet het ten volle te benutten. Heel goed mogelijk dat zijn jarenlange ervaring als scenarioschrijver, voor tv-series als De zomer van ’45 en Zwarte sneeuw, hem ten dienste stond. Want die paar uur dat het lezen van de roman duurt, ben je tijdelijk van de wereld, zo spannend, indringend en tegelijkertijd afschrikwekkend is dit verhaal. De dood als toestand van contactloosheid, als oefening in het afgesloten zijn van je dierbaren; een ellendiger scenario is niet voor te stellen.

Dat Donck daarover desondanks een fijne louterende roman heeft weten te schrijven, neemt hem zeer voor je in.

De Libris Literatuur Prijs is gisteravond zeer verrassend gewonnen door de schrijfster D. Hooijer. Zij kreeg de prijs, 50.000 euro groot, in het Amstel Hotel in Amsterdam voor haar verhalenbundel Sleur is een roofdier. De laatste keer dat een vrouw de prijs won, was in 1994, toen Frida Vogels werd bekroond.

En het is voor het eerst in de geschiedenis dat de prestigieuze prijs naar een verhalenbundel ging. D. Hooijer is het pseudoniem waaronder Kitty Ruys (1939) publiceert, sinds ze met het schrijven van korte verhalen begon.

"Hooijer heeft alle registers van het vertellen opengetrokken", aldus de jury over Sleur is een roofdier. "Dat leverde negen ongewone, fascinerende verhalen op, waarin niets vaststaat, afgerond of eenduidig is. In die verhalen heeft zij een delicaat evenwicht weten te vinden tussen vertelling en vertelwijze, tussen inhoud en vorm."

De jury spreekt van een voortreffelijk stilist, die de lezer zowel op zijn gevoel als verstand aanspreekt. "Hooijer slaagt erin te verrassen, te ontroeren en te doen lachen." In Sleur is een roofdier levert Hooijer 'op inventieve wijze even curieuze als fascinerende antwoorden' op vragen als: 'Wat doe je als je vrouw nog altijd contact blijkt te hebben met haar ex-man en als die bovendien om raad komt vragen, omdat hij niet klaarkomt bij zijn nieuwe vriendin?'

D. Hooijer is een laatbloeier die nadat ze de zestig was gepasseerd, serieus begon met het schrijven van verhalen. Voorheen stuurde ze jarenlang gedichten op naar uitgeverijen en literaire tijdschriften, die onveranderlijk werden geretourneerd. Ze debuteerde uiteindelijk in 2001 met de verhalenbundel Kruik en kling, in 2004 gevolgd door de bundel Zuidwester meningen. Toen ze lovende recensies begon te ontvangen, werd ze daar 'bijna depressief' van. Ze dacht lange tijd dat ze 'een flop' was.

De jury constateert dat de handelingen en overwegingen van Hooijers personages nogal buitenissig aandoen'. "In haar universum heerst geen logica." Aan karakteropbouw in de traditionele zin doet ze niet, en ze heeft ook geen boodschap aan interpunctie. Voor haar beschrijvingen gebruikt ze 'veelal korte zinnen die net niet soepel in elkaar overlopen'. Maar de jury vond ook: "Hooijer is erin geslaagd een geheel eigen stijl te ontwikkelen, die prikkelt, verbaast en niet zelden op de lachspieren werkt."

De overige genomineerden waren dit jaar Jeroen Brouwers met Datumloze dagen, Marjolein Februari met De literaire kring, Louise O. Fresco met De utopisten, Koen Peeters met Grote Europese Roman en Marc Legendre met Verder.

Met de nominatie van Verder had de jury van de Libris Prijs een andere primeur. Verder was in ons land de eerste 'grafische roman' die voor een literaire prijs in aanmerking kwam.
(ANP)

Door Jef van Gool voor Literatuurplein.nl

De plek op het Mediapark in Hilversum waar Volkert van der Graaf, vandaag zes jaar geleden, Pim Fortuyn doodschoot is onherkenbaar veranderd, zo schrijft Tomas Ross in 'Schuldige plaatsen in Nederland' (2007). "Het is onmogelijk je nog een voorstelling te maken van hoe het toen ging."

En als het nu eens anders was gegaan, als Volkert had gemist, wat zou er dan zijn gebeurd? Dan was Pim die avond naar Leeuwarden doorgereisd om zijn aanhang toe te spreken en vervolgens overleg te voeren met de ontevreden VVD-coryfee Hans Wiegel.

IJdel als hij was, schrok Pim terug voor de consequentie van een grote verkiezingswinst. Dan zou hij zijn grote woorden waar moeten maken. "Het zou hoe dan ook een meesterzet zijn geweest, een eerste kabinet Wiegel-Fortuyn. En reken maar dat er in werkelijkheid na die zesde mei liters krokodillentranen op en rond het Binnenhof zijn gehuild."

In het vandaag verschenen De marionet, naar eigen zeggen de eerste What if?-roman in Nederland, heeft Ross dat verder uitgewerkt. Na behandeling van een oppervlakkige vleeswond reist Pim vanuit Hilversum naar Leeuwarden, waar hij door zijn aanhangers als een martelaar wordt toegejuicht.

Acht dagen later behaalt de LPF de grootste verkiezingswinst ooit. Nog geen maand later heeft Nederland een nieuw kabinet, met daarin opvallende namen als Joost Eerdmans, Neelie Kroes, Richard Krajicek, Geert Wilders en professor Bob Smalhout op Volksgezondheid.

Premier is niet Pim maar, namens de LPF, Hans Wiegel. Al vinden velen die niet in zijn partij maar in hémzelf geld hebben geïnvesteerd, dat het niet kan, toch kiest Pim ervoor fractievoorzitter te worden. Dat dit meer is dan louter fictie, bleek onlangs in een reportage in Netwerk. Daarin bevestigde Wiegel dat Fortuyn hem had gevraagd premier te worden.

Samen zouden de LPF en de VVD groter zijn dan het CDA en dus de premier mogen leveren. "Ik voelde er wel voor", aldus Wiegel. In die constructie zou de VVD een sterke partij zijn gebleven en zouden Wilders en Verdonk zich naar alle waarschijnlijkheid niet hebben afgesplitst.

"Ik hou me zoveel mogelijk aan de werkelijkheid", zei Ross gisteren in een interview met Jean-Pierre Geelen in de Volkskrant. Over de moord op Pim Fortuyn schreef hij eerder De zesde mei (2003). "Boeiend en uiterst geloofwaardig", zo prees de jury van de Gouden Strop dit door haar bekroonde boek.

Vanwege zijn oppositie tegen de aanschaf van de Joint Strike Fighter hebben de top van Defensie en de BVD er alle belang bij dat Pim van het toneel verdwijnt. "Soms zou je willen dat er in dit land een gek als Lee Harvey Oswald rondliep", verzucht een topambtenaar van Defensie. Hij wordt op zijn wenken bediend.

Afgelopen week is het 250.000ste exemplaar van het door Annejet van der Zijl geschreven Sonny Boy over de toonbank gegaan. Inmiddels zijn tweeëntwintig drukken verschenen van deze 'adembenemende bestseller', zoals de uitgeverij Nijgh & Van Ditmar de roman noemt.

Ook internationaal slaat het Hollandse liefdesverhaal aan: na de Duitse, Italiaanse, Turkse en Zweedse vertaling verschijnt komend jaar bij Faber & Faber de Engelse editie.

Regisseuse Maria Peters legt momenteel de laatste hand aan het script van de op Sonny Boy gebaseerde speelfilm. De opnames starten volgend jaar.

Debutante Natalie Koch is uitgenodigd voor het Europäisches Festival des Debütromans, het symposium voor nieuwe Europese literatuur. Hier komen debutanten en hun uitgevers uit meer dan tien Europese landen bij elkaar om boeken te promoten en ervaringen uit te wisselen.

"En om contacten te leggen natuurlijk," vertelt Koch aan Boekennieuws.com. "Ik hoop dat er eentje tussen zit die er wel brood in ziet mijn roman Streken in zijn land op de markt te brengen. In het Hongaars of zo, dat lijkt me leuk want dat kan ik niet lezen."

Het Europese festival van de debuutromans vindt van 29 mei t/m 1 juni plaats in het Duitse plaatsje Kiel.

"Inmiddels heb ik een fragment van Streken uitgekozen dat in het Duits, Engels en Frans vertaald gaat worden en samen met fragmenten van de andere debutanten in een brochure komt.

Het vertalen van de titel zorgde nog voor enige hoofdbrekens, omdat we graag de dubbelzinnigheid van Streken wilden behouden. In het Engels ben ik met de uitgeverij uitgekomen op Silent Days, en in het Duits en Frans hebben we de dubbelzinnigheid voorlopig maar even laten varen, daar heet mijn boek nu respectievelijk Striche en Coups d’archet."